Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



vrijdag 6 november 2015

The crossing (2015), documentaire van George Kurian




Ook na een geslaagde oversteek is het de vraag wanneer de vlucht ophoudt

Voorafgaande aan de grote stroom vluchtelingen die door het toenemende geweld in Syrië de wijk nam naar naburige landen en, met alle moeilijkheden van dien, deels doorstroomde naar Europa, filmde George Kurian twaalf maanden lang een groep Syriërs die in augustus 2014 de oversteek waagde naar Europa. De film geeft een duidelijk beeld van de ontheemding die het gevolg is van de vlucht, die ons West Europeanen tot gastvrijheid moet aanzetten.

De groep Syriërs die Kurian filmde, verbleef om uiteenlopende redenen al in Egypte, maar het falen van de Arabische lente maakte het verblijf daar onzeker. Wat zou er gebeuren als de tijdelijke verblijfsvergunning afloopt? De groep bestaat onder andere uit Nabil, die conservatorium heeft gedaan, Angela (zie foto) die als journaliste haar leven niet meer zeker was in Syrië en Rami, een IT werker die na een demonstratie gearresteerd werd. De laatste heeft een waterbestendige camera voor op de boot gekocht. Daarnaast zijn er ook vrouwen die alleen gaan, hun man en kinderen achterlaten zoals Afaf of naar hun man gaan, die eerder gevlucht is, zoals Angela en Alia.

Na een laatste nacht in het huis van Rami in Cairo, waar de meest noodzakelijke spullen - en shampoo door een van de vrouwen - worden ingepakt en de rugzakjes worden klaargezet, vertrekt men om geen verdenking te wekken, met een toeristenbusje naar Alexandrië waar zal worden ingescheept. Men heeft zesduizend euro betaald voor de tocht, maar meteen te horen gekregen dat dit geen garantie was voor een behouden vaart. De onervaren bemanning doet het ergste vrezen.

In een wagen onder doek wordt men naar de plaats gebracht waar men met rubberen bootjes naar het schip zal worden gebracht dat via Libië naar Italië zal varen. We horen dat er op het strand een politie inval was, maar de groep ontkomt daaraan. Ze hadden wel te maken met een bootje dat omsloeg waardoor Nabil meteen al zijn bagage kwijt was.

Tijdens de tocht die dagenlang duurt en men steeds viezer wordt, heeft Salwa spijt van haar deelname. Op de vijfde dag wordt het schip opgemerkt door een olietanker die de groep meeneemt naar de haven van Genua. Ze komen terecht in een opvangcentrum bij de grens met Frankrijk en praten, in de wetenschap dat ze straks ieder hun eigen weg gaan, tijdens het eten druk met elkaar over hun belevenissen. Angela gaat naar haar vriend Najib in Parijs en ontmoet daar een vriend die vertelt over het watergebrek op de boot waarop hij zat en het gevoel dat hij geen mens maar vracht was. Alia skypt met haar man in Amsterdam.

Rami zit in het opvangcentrum in Gilze in Nederland en vraagt zich na honderddrie dagen af wanneer de vlucht ophoudt. Contact met anderen uit de groep heeft hij niet omdat die elders zijn ondergebracht. Hij voelt zich in een toestand van bewegingsloosheid, bevroren en gevangen, zonder geld en mogelijkheden om iets aan zijn situatie te doen. Het is vreemd dat niemand hem kent en dat hij weer helemaal opnieuw beginnen om zichzelf kenbaar te maken. Dat is frustrerend en maakt hem gespannen.

Angela en Najib vragen asiel aan in België, maar ervaren het leven in het opvangcentrum in Kapellen als pijnlijk. Nabil zit in Berlijn. De eerste vier maanden heeft hij een vreselijke cultuurshock beleefd. Hij kan zich niet concentreren op zijn studie met allemaal mensen om hem heen die met hun smartphone bellen. Hij heeft het gevoel dat ineens alles weg is. Afaf is met haar zoon Mustafa in Zweden terecht gekomen. Omdat Mustafa achttien jaar is, komt hij niet in aanmerking voor taalonderwijs. Zelf probeert Afaf haar depressie te verslaan door Zweeds te leren. Ze maakt zich net als haar zoon zorgen over haar andere gezinsleden in Syrië. Dat geldt ook voor Angela die zich zorgen maakt over haar zus. Nabil wil graag Duits leren maar de opleidingen zitten vol. Het liefst zou hij teruggaan.

Tenslotte horen we dat Nabil in Duitsland zeven maanden asiel heeft gekregen, dat hij een taalcursus doet en ook weer met muziek bezig is. Angela en haar man hebben asiel gekregen in België, Afaf en Mustafa in Zweden, waar Mustafa schoolgaat en Afaf de taal leert. Het gezin van Alia kwam na negen maanden over naar Amsterdam. Ook Rami heeft asiel gekregen in Nederland. Hij betreurt het dat hij zijn vrienden nooit meer ziet.

Kortom, ondanks de geaccepteerde toegang tot West Europa blijven de problemen groot, hetgeen ons de morele plicht geeft om het leven van deze geteisterde mensen op welke manier dan ook gemakkelijker te maken.  

Hier de trailer van The crossing die in het Nederlands De oversteek heet, op vimeo.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen