Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 8 november 2015

Theaterrecensie: De gouden draak, het Nationale Toneel, Toneelschuur, 7 november 2015


Een geflambeerd nagerecht zonder smaak

De binnenkomst in de benedenzaal van de Toneelschuur wekt een grote verwachting. De blik in de keuken van het Thais Chinees Vietnamese wokrestaurant doet het water in de mond lopen. In de heerlijke chaos die in de volgens de spelers kleine ruimte maar het anderzijds grote toneel van de benedenzaal staat opgesteld staan de nodige pannetjes op het vuur die door de vijf spelers met veel aandacht bereid worden, al mag de grote knappe zwarte man slechts vegen.

In dit decor met zelfs een waslijntje op de achtergrond waaraan ook nog een paar panty’s hangen, is het des te schrijnender dat de vonk niet overslaat. Dat komt vooral door de taal die niet bijzonder is en nog meer door de vorm van het toneelstuk: de inhoud wordt niet verbeeld maar gezegd, gesproken, waarbij de vijf spelers nogal willekeurig de rollen op zich nemen van de personen die in het flatgebouw wonen waarin het restaurant gevestigd is.

Zo vertelt de zwarte man van een opa en zijn kleinzoon. De opa wordt, gevraagd naar zijn grootste wens, geknuffeld door de knappe negentienjaar jonge vrouw, die ook in het gebouw woont. Een alcoholist is verlaten door zijn materialistische vrouw en zoekt zijn toevlucht tot de eigenaar van de avondwinkel. De stewardessen Eva en Inga gaan, hoewel uitgeput van de lange vlucht, nog een hapje eten in het restaurant. Een verliefd stelletje op de zolderetage wordt geconfronteerd met zwangerschap. Daartussen door wordt ook nog de fabel van de mier en de krekel verbeeld, waarbij de dromerige krekel door de hardwerkende mieren onteerd wordt.  

De verhalen, die steeds meer met elkaar verknoopt raken, worden onderbroken door de bestellingen die binnenkomen. Meteen zet iedereen zich weer aan zijn of haar taak, hoewel een jonge Chinees, de kleine genoemd, gehinderd wordt door helse tandpijn. Omdat deze illegale werknemer geen werkvergunning heeft, kan hij niet naar de tandarts en daarom besluiten zijn collega’s zelf het varkentje te wassen. De tand gaat een eigen leven leiden en belandt tenslotte, uitgespuugd door Inga, op de bodem van de rivier waarin het lichaam van de doodgebloede kleine Chinees eerder zelf gedumpt is.

De bedoelingen van de acteurs zijn goed. Vooral Anniek Pheifer speelt de rol van de kleine Chinees en die van de alcoholist met veel overtuiging. Het beeld waarbij ze met haar gezicht in een wokpan vol jenever wordt geduwd om het trekken van de tand te verdoven, is sterk. Daar staan zwakkere elementen tegenover. Zo is de running gag van de korte pauze die door de spelers steeds genoemd wordt als er een pauze voorkomt in het verhaal dat ze spelen, op den duur flauw. Ook de vele opsommingen, bijvoorbeeld van de artikelen die in de avondwinkel te koop zijn, missen hun doel. 

Uiteindelijk ontbreekt de ontroering, wat de Duitse toneelschrijver Roland Schimmelpfennig daarover verder ook te melden heeft. Net zoals de kleine Chinees verdwijnt alsof hij nooit bestaan heeft, vervliegt ook deze vertelling over de rampspoed van een illegale werknemer. Het doet denken aan een nagerecht dat geflambeerd wordt, al blijft daar tenminste nog de smaak van behouden. 

Regie: Casper Vandeputte. 

Hier de site van het Nationale Toneel met daarop meer informatie en enkele stills.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen