Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 24 januari 2016

The imposter (2012), documentaire van Bart Layton


Vermiste tiener wordt slachtoffer van identiteitsfraude

De Britse documentairemaker Bart Layton vertelt in de lange documentaire The imposter het bizarre verhaal dat volgde na de verdwijning in de zomer van 1994 van de dertienjarige Nicholas Barclay uit zijn woonplaats San Antonio in Texas. De jongen werd ruim drie jaar na zijn verdwijning het slachtoffer van identiteitsfraude die door de familie van de jongen heel lang niet werd opgemerkt. De moeder van Nicholas en zijn zus Carey Gibson vertellen, gespeeld door actrices, hun deel van de gereconstrueerde geschiedenis. De montage is knap, zo blijkt al uit terugspoelen na de eerste informatie in oktober 1997. Daarin horen we dat de moeder niet thuis was op het moment dat ze het ingesproken bericht kreeg van een politieman en dat zus Carey zeer geschokt was toen ze hoorde dat haar broertje in een weeshuis in Limares, Spanje was gevonden. Dat hij behoorlijk getraumatiseerd was, nam ze voor lief. Ze nam het eerste de beste vliegtuig naar hem toe.

Dat was tegen de verwachting van de 23 jarige Fransman Frédéric Bourdin die de identiteitsfraude had voorbereid toen hij in een politiecel zat. Hij belde met de Amerikaanse dienst in Arlington, die over vermiste kinderen gaat en vertelde, onder het voorwendsel dat hij een politieman was, over de vondst van de jongen die door seksmaniakken misbruikt was en vroeg meteen om gegevens om de match te kunnen bewijzen. Omdat Nicholas op de toegestuurde foto blond was, blondeerde Bourdin zijn haren en hield zijn gezicht zoveel mogelijk bedekt tijdens de ontmoeting met Carey op 14 oktober in Limares. Hoewel hij op dat moment al vreesde betrapt te worden en uitgespeeld te zijn, geloofde Carey meteen dat Bourdin haar broertje was. Ze praatte ze bij over de herinneringen, die hij door hersenspoeling niet meer paraat zou hebben, hetgeen Bourdin natuurlijk heel goed kon gebruiken. Over zijn motief zegt Bourdin dat hij nooit liefde had gehad en iemand anders wilde zijn.   

De moeder ging op 18 oktober naar de luchthaven om haar dochter en zoon op te halen en had ondanks zijn afwerende houding evenmin wantrouwen. De jongen had nog last van de mishandelingen, dacht ze. Ze vertelt tegen Layton dat Nicholas vroeger al geen gemakkelijke jongen was, dat hij heel erg zijn eigen gang ging en al eerder eens was weggelopen omdat hij het niet eens was met de gang van zaken in het gezin. Zijn oudere broer Jason kwam even in de ouderlijk huis langs, maar vertrok alweer snel. Bourdin die nooit verwacht had dat hij op het platteland terecht zou komen, liet zich rondrijden door de man van Carey die net als zijn vrouw zijn herinneringen ophaalde, al vreesde hij ook steeds dat Nicholas zelf op elk moment weer zou kunnen verschijnen.

Het verhaal gaat verder met de dienst van de vermiste kinderen in Arlington. Medewerkster Nancy Fischer sprak op 4 november met de ontvoerde jongen om de daders te kunnen pakken. Ze vond dat hij er niet als een zestienjarige uitzag, maar meende dat de familie het wel bij het rechte eind zou hebben. Inmiddels was het verhaal doorgedrongen tot de media. Privédetective Charlie Parker kreeg van een televisieprogrammamaker de opdracht de jongen voor een interview op te sporen. Bourdin zelf was daar niet tegen, omdat het zijn nieuwe identiteit zou versterken. Parker ontdekte dat de ogen en oren van Bourdin anders waren dn op foto’s van Nicholas en vreesde met een spion te maken te hebben, maar wist Fisher daar niet van te overtuigen. Omdat haar eigen onderzoek vast liep schakelde ze een psychiater in die op grond van de taal en de lichaamstaal meteen vaststelde dat hij met een dubbelganger te maken had. Nadat zijn positie onhoudbaar was gebleken, werd Bourdin gearresteerd en belandde hij in de cel. Het bleek dat hij eerder identiteitsfraude had gepleegd en gezocht werd door Interpol.   

Vervolgens concentreert Layton zich op de vraag of de familie wellicht iets verborgen wilde houden door Bourdin als zoon te accepteren. Parker gaat zelfs met een spade in de tuin van broer Jason, die zich inmiddels met een overdosis van het leven had beroofd, om te zoeken naar het lijk van Nicholas, maar kan dat niet vinden. Tijdens de aftiteling lezen we dat Bourdin na zes jaar cel in 2003 naar Frankrijk verhuisde en daar inmiddels getrouwd is en drie kinderen heeft, terwijl Nicholas nog altijd vermist is.

Dit verhaal lijkt aan de basis te liggen van de jeugdroman Het dubbelleven van Cassiel Roadnight (2011) van Jenny Valentine, dat in het Engels werd uitgegeven in 2010. In dat boek wordt daar echter geen melding van gemaakt   

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen