Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



maandag 25 januari 2016

Filmrecensie: Paradies: Hoffnung (2013), Ulrich Seidl


Boeiend spel rond macht en affectie

Paradies: Hoffnung is het derde deel van de paradijstrilogie van Ulrich Seidl, gebaseerd op de begrippen geloof, liefde en hoop. In het tweede deel volgen we de moeder van Melanie op vakantie in Kenia, in het laatste deel zien we wat Melanie in dezelfde tijd beleeft in het kamp voor jeugdigen met overgewicht. De film is een plaatje om naar te kijken met beeldige scènes van de disciplinering van de zestien meisjes en jongens, maar gaat daar ook bovenuit door de hunkering van Melanie naar intiem contact dat haar door haar gescheiden moeder niet geboden.

In het begin van de film zien we dat de moeder haar wegbrengt naar het zomerkamp. De kleine auto trekt met moeite de bergwegen op. Het gebouw waar het kamp gehouden wordt maakt een kille indruk. De moeder is snel weer weg. Een keer in de week mogen de meisjes naar huis bellen. Het is opmerkelijk dat Melanie tegen haar moeder zegt dat het allemaal goed gaat, maar tegen haar vader klaagt dat ze door haar moeder weggezet is.

Fraai zijn zoals gezegd de beelden van de gymleraar die vanaf het begin de discipline er in hamert. Met zijn onvermijdelijke fluitje zet hij de meiden en jongens aan lichaamsoefening in de gymzaal, ook wel de martelkamer genoemd. In ganzenpas gaat de groep naar de eetzaal. Als het te lang onrustig blijft op de slaapzaal moeten de pupillen voor straf in de gang de armen zijwaarts heffen. Deze praktijken zijn niet erg bijzonder maar wel mooi om te zien, vooral voor mensen die zelf op een internaat hebben gezeten.

Melanie heeft wel een levendig contact met haar kamergenoten, drie andere bakvissen met wie ze twee stapelbedden deelt. Ze vraagt met een ander meisje over de eerste keer en kan zich niet voorstellen dat het prettig is om een jongen te pijpen. Melanie heeft al gauw een vertrouwelijk contact met de veertig jaar oudere dokter die het gewicht en de borstomvang van de meisjes en jongens meet. Ze gaat elke dag naar hem toe vanwege buikrampen en mag dan ook met de stethoscoop naar zijn hart luisteren. Ze wil ook weten hoe de privéomstandigheden van de dokter zijn, maar die laat daarover niets los. Iedere dag verschijnt hij in zijn sportwagen en iedere avond rijdt hij daarin weer weg.

Het contact tussen de dokter en Melanie verdiept zich maar anders dan de kijker denkt verliest de dokter zijn zelfbeheersing niet. Als ze naast hem komt zitten tijdens een film over goede voeding en haar hoofd op haar schouder legt, gaat hij een plaats verder op zitten. Als ze tijdens een boswandeling pauzeren en zij hem weglokt naar een open plek staat hij alleen toe dat ze haar armen om hem heen slaat. De voor haar doen nogal kille houding van de dokter leidt er toe dat Melanie met een vriendin eens flink uit haar dak gaat. Ze ontsnappen op een avond uit het gebouw en lopen naar het dorp. Melanie danst met veel drank op in een plaatselijke café en laat met zich sollen door een paar jongens. De dokter haalt haar op terwijl ze in comateuze toestand is en onderweg naar het kamp zet hij de auto stil en wikt. Voor de kijker is het de vraag of de dokter zich nog steeds kan inhouden.

Het is vooral sterk van Seidl hoe hij de belevenissen doseert en alle tijd neemt om het nogal eenvoudige verhaal op de kijker over te brengen. Zintuiglijke gewaarwordingen spelen een grote rol. Het is mooi dat Seidl alles toont en weinig uitlegt. Hierdoor houdt hij een enorme spanning vast. 

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen