Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 6 januari 2016

LennoNYC (2010), documentaire van Michael Epstein


Legendarisch artiest zingt over zijn leven en vertolkt de tijdgeest

Vijfendertig jaar na zijn dood lijkt het fenomeen John Lennon alleen maar groter te worden,  zoals het feit laat zien dat het nummer Image in 2015 bovenaan kwam in de Top 2000. In de documentaire LennoNYC die in verschillende versies werd uitgebracht waarvan ik de volledige bekeek, toont Michael Epstein de wisselende stemmingen, waaraan Lennon na zijn Beatle periode in 1971 in New York ten prooi raakte door de onzekerheid of hij in de Verenigde Staten mocht blijven en door de slechte acceptatie van zijn vrouw Yoko Ono.

New York was voor het stel een verademing na het drukke Londen waar ze geen enkele privacy hadden. Ze namen hun intrek in een klein appartement in de kunstenaarswijk Greenwich Village en werden meteen ingelijfd bij de protestbeweging tegen het beleid van de regering Nixon aangaande de Vietnamoorlog. De activisten Jerry Rubin en Abbie Hoffman namen het stel op sleeptouw. Ze traden op tijdens een concert waarin de gevangen genomen vredesactivist John Sinclair bezongen werd. Hun invloed was meteen merkbaar, want Sinclair werd 48 uur na het concert op vrije voeten gesteld.  

In 1972 mochten voor het eerst 18 jarigen meedoen met de verkiezingen en het was zaak om hen over te halen op de democraat McGovern te stemmen die de oorlog in Vietnam wilde beëindigen. De FBI rook bloed en zinspeelde op deportatie van het stel. Dat Lennon het nummer Woman is the nigger of the world uitbracht, maakte zijn positie alleen maar zwakker, al kreeg hij steun van een zwarte die de titel neger interpreteerde als gaande over een persoon die door anderen bepaald wordt. Na alle ophef over zijn verschijning in de Dick Cavett show probeerde een advocaat een verlenging van hun visum met een half jaar te krijgen, maar meer dan een maand zat er niet in.

De intimidatie door de overheid werd gevolgd door protesten. Zoals het One to One concert in Madison Square Garden, waar Lennon het nummer Imagine speelde. Na de herverkiezing van Nixon en Agnew, reageerde Lennon zijn teleurstelling af door zich te vergrijpen aan een meisje, hetgeen tot een breuk met Ono leidde. Lennon vertrok naar Los Angeles waar hij zijn schuldbetekenis in de studio deed, onder andere met het nummer Jealous guy. Het is grappig te horen dat hij altijd met een ontstemde D snaar speelde omdat dat zijn handelsmerk was. Hoewel hij genoot van de contacten met Paul McCartney en Keith Moon, miste hij Ono die juist zelf lekker musiceerde in New York en hem nog wel even kon missen. Het gemis leidde bij Lennon tot drankzucht, tot hij inzag dat hij daarmee niet verder kwam.

Terug in New York maakte Lennon nuchter en gepassioneerd het album Walls and bridges, waarop het nummer Scared aangeeft dat hij nog altijd onzeker was over zijn verblijfsvergunning. Na de afzetting van Nixon in 1974 bleef de FBI onverminderd achter hem aan zitten. Een concert samen met Elton John in Madison Square Garden, waar ze het nummer Whatever gets you through the night zongen, bracht hem terug in de armen van Ono, die zag hoe onzeker Lennon was, ook door eerdere slechte recensies. Meteen daarop kreeg hij ook nog een Green Card vanwege zijn werk voor de vrijheid en zijn vasthoudendheid om in de Verenigde Staten te willen blijven. Dat op dezelfde dag zijn zoon Sean geboren werd, maakte het geluk compleet.

Lennon genoot van het vader- en huisman zijn en kwam pas jaren later, op zijn veertigste, met het album Double fantasy, waarop Starting over, een hommage aan Elvis. Ono mocht de B kant invullen. Plannen voor een wereldtournee en een bezoek aan zijn tante in Engeland haalden het niet. Aan het eind van het jaar 1980 werd hij op straat doodgeschoten door een verwarde man. Die avond werd op de plek van de moord een spontane demonstratie gehouden waarbij men Give peace a chance zong. Lennon leeft voort in zijn liederen die altijd persoonlijk over zijn eigen ontwikkeling gingen, maar ook veel over de geest van de tijd vertelden. Dat Image het inmiddels tot bovenaan de Top 2000 heeft gebracht, zegt veel over de kracht van zijn werk en persoon. Wie weet stellen we het straks nog zonder grenzen!  Yor   

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen