Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zaterdag 2 januari 2016

Filmrecensie: Before midnight (2013). Richard Linklater


Sprankelende jonge meid verandert in een dramaqueen

Het derde deel van de filmcyclus over de Amerikaan Jesse Wallace en de Francaise Celine, die volgens mij nergens een achternaam krijgt, is ook de minste. Misschien is de aantrekkingskracht van verliefde jongeren het grootst en neemt die langzaamaan af naarmate mensen ouder worden. Jesse en Celine ontmoeten elkaar als 23 jarigen in Wenen, vervolgen hun gesprekken als 32 jarigen in Parijs, maar hebben, ondanks veel woorden, als 41 jarigen tijdens een vakantie op de Peloponnesen weinig meer in de melk te brokkelen.

Een belangrijk geschilpunt heeft te maken met de verhouding tussen Jesse en zijn zoon Henry uit zijn eerste huwelijk, dat plaats heeft gemaakt voor een relatie met Celine waaruit de tweeling Nina en Ella geboren zijn. De film begint met het afscheid tussen Jesse en zijn dertienjarige zoon na de zomervakantie in een gastenverblijf van een Griekse dan wel Amerikaanse schrijver. In de luchthaven heeft Jesse nogal te doen heeft met de jongen die het zonder vader moet stellen. Hij liefst zou hij met Celine en de tweeling in Chicago gaan wonen. Het onderwerp komt aan de orde in het gesprek dat Jesse en Celine in de auto voeren op de terugweg naar het gastenverblijf, waarbij de tweeling op de achterbank slaapt. Tegelijk vergroot een mogelijk andere baan voor Celine in Frankrijk de spanning in de verhouding tussen Jesse en Celine. Die komt tot uiting tijdens een verblijf in een hotel dat ze van Griekse gast en diens vrouw in het gastenverblijf krijgen aangeboden, inclusief een massage voor twee.

In plaats van de te verwachten romantische avond vormt het eerdere gesprek over Henry een stoorzender. Het leven is niet wat het is. Na de eerste erotische handelingen, waarbij Jesse uitgebreid geniet van de borsten van Celine en ze alvast plannen maken voor de indeling van seks tijdens hun verblijf, zorgt een afgesproken telefoontje van Henry voor een kink in de kabel. Hij zit in het vliegtuig en belt weer als hij geland is. Het brengt het tweetal weer tot het moeilijke punt. Zoals dat gaat in relatiegesprekken leidt het gesprek van kwaad tot erger. Zes weken lang stond Jesse in het centrum van de aandacht en speelde zij de tweede viool. Al het oude zeer komt eruit. Celine twijfelt over de liefde van Jesse voor haar en loopt bokkig weg naar het terras. Het kost Jesse heel veel overredingskracht om haar net voor middernacht weer binnen boord te krijgen.

Ondanks de aardige impulsen in de film, zoals de fantasie op het eind van Jesse over tijdreizen, en het opnieuw levensechte gestuntel van Celine, is de inhoud teveel van hetzelfde. Een scala aan maatschappelijke onderwerpen zoals de virtuele werkelijkheid, de passie en het gebrek eraan en de man-vrouw verhouding komt voorbij maar meer als bladvulling. Het is ook gekunsteld dat het tweetal nog steeds de hele dag met elkaar converseert zoals ze achttien jaar daarvoor in Wenen deden. De aandacht mag zich toch eindelijk wel eens gericht hebben op zaken die buiten hen staan. Jesse heeft zijn boeken waarin hij kan verdwijnen, maar Celine heeft het gevoel dat zij alleen maar een moederkloek is. Het is voorstelbaar dat ze de innige band met Nina en Ella nog helemaal niet kan loslaten, maar aan de andere kant gedraagt ze zich wel erg als een dramaqueen en heeft ze helaas weinig meer van de sprankeling van de 23 jarige in Wenen. Zoals ik al in mijn bespreking van Before sunset schreef, had het derde deel een verdieping nodig die er niet kwam, maar wie weet maakt Richard Linklater nog een vierde deel dat dan op hun vijftigste speelt als ze uit de jonge kinderen zijn en Celine haar hobby als singersongwriter weer opneemt en de mensheid vervoert met gevoelige nummers, zoals haar ode aan Jesse in het tweede deel.   

Hier de trailer van Before midnight, hier mijn bespreking van de tweede film Before sunset, hier die van de eerste Before sunrise.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen