Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



maandag 18 januari 2016

Nic ter Wal over De kunst is mijn slagveld, VPRO-Boeken, 17 januari 2016


Ambitieuze schrijver knalt uit zijn hoofd

Publicist, Tzum-redacteur en weblogger Nic ter Wal heeft de brieven verzameld die Nanne Tepper (1962-2012) in de jaren tussen 1993 en 2004 schreef. De kunst is mijn slagveld bestaat uit zo’n 750 pagina’s hetgeen veel zegt over de dadendrang van de ambitieuze schrijver, die debuteerde met De eeuwige jachtvelden (1995). Deze roman leek een grote belofte in te houden, die echter nooit werd ingelost.

Wim Brands wil eerst eens weten hoe lang Ter Wal met de brieven bezig was.
Die vertelt dat hij in de zomer van 2014 een eerste schoenendoos met brieven kreeg en dat hij uit de hele voorraad zo’n twintig correspondenten selecteerde. Tepper schreef tot zo’n vijf brieven per dag en werd daar ook wel eens moe van, maar kon het niet laten. Hij heeft zijn stadsgenoot nooit ontmoet, al had dat gekund want ze winkelden in dezelfde supermarkt. Waarschijnlijk had hij Tepper dan niet herkend want hij oogde heel anders dan de cowboy op de omslag van zijn boeken. In werkelijkheid werd hij getekend door alle drank en drugs die hij in de jaren tachtig, dus nog voor de periode van het schrijven, gebruikte. Het debuut De eeuwige jachtvelden las Ter Wal in zijn studietijd. De hoogdravende roman over een familie in de Veenkoloniën met een incestueuze relatie tussen een broer en een zus was van het kaliber De avonden of van De aanslag. 

Wim Brands zegt dat Tepper ook in zijn brieven aan zo’n incestueuze verhouding refereerde.
Volgens Ter Wal ging het om een mystificatie, want Tepper had alleen een jongere broer. Hij hield van Spielerei. Vriendschap en liefde schatte hij hoog in. Net als in de roman Ada van Nabokov bedacht hij een bloedband die nooit kon worden doorgesneden. Wie kritisch de brieven van hem las zag aan het briefhoofd, dat verwees naar de boerderij waar Ada woonde, dat het om een verzonnen liefde ging.

Het brengt Brands tot de vaststelling dat Tepper een verliteratuurd leven leidde.
Ter Wal vertelt dat de jongen die Havo deed en daarna een opleiding in de huishoudkunde, die hij vreselijk vond, zich totaal overgaf aan de literatuur en daar een ernstige zaak van maakte. Hij kon het niet hebben dat er te gemakkelijk over gedaan werd. Samen met zijn vriendin Sonja kwam hij terecht in een studentenhuis waar ook dichter Wouter Goddijn (1955) woonde, die hem op het literaire pad stimuleerde en omgekeerd. Tepper hield niet van eigendunkers die met hun hoofd op de tv moesten en verwierp de vercommercialisering van het vak van schrijver.

Brands laat een televisiefragment uit 2002 zien waarin Tepper zijn boosheid toont tegen Van Twist. Ook in zijn brieven was hij een ruziezoeker. Volgens Ter Wal begint en eindigt zijn bibliografie daarmee. In zijn laatste essay zegt hij dat woede kracht geeft. Dit heeft te maken met zijn manische karakter. Tepper was een gevoelige jongen die alles bloedserieus nam en analyseerde, tot voetbalwedstrijden aan toe. Muziek speelde een grote rol in zijn leven. Hij had alle bootlegalbums van Frank Zappa en maakte veel aantekeningen in boeken bijvoorbeeld van zijn grote voorbeeld Nabokov.

Brands refereert aan zijn mislukte zelfmoordpoging door verdrinking in juni 2012, die later gevolgd werd door een geslaagde poging.
Volgens Ter Wal noemde Tepper zich al overspannen in de wieg. Door zijn grote gevoeligheid kwam alles sterker binnen dan bij anderen. Hij had een goed geheugen, herinnerde zich vele details, zoveel dat zijn hoofd wel uit elkaar moest knallen. Het boek is een aanrader omdat Tepper ook met veel liefde over zaken kon schrijven. 

Hier de site Artistiek//Bureau, het weblog van Nic ter Wal, hier mijn bespreking van Ada.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen