Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 28 januari 2016

0,8 ampère geluk (2015), documentaire van Saskia Gubbels


Ontroerende beelden over ernstige depressie

Saskia Gubbels volgt in 0,8 ampère geluk een viertal personen die de omstreden ECT ofwel elektroshockbehandeling ondergaan omdat het voor hen een strohalm is die hen aan het leven bindt. In langzame en ontroerende beelden volgt Gubbels de personen en hun naasten die het zo verschrikkelijk moeilijk hebben met hun depressie en net zo lief dood zouden willen.

Lidwine de Beer is weduwe en spreekt ook tussendoor haar commentaar in. Ze vertelt dat haar man in 2007 aan een kwaadaardige vorm van kanker leed, terwijl zij last had van een depressie, die ze een zootje in haar hoofd noemt en die door middel van een animatie van een wolf verbeeld wordt. We zien haar van bovenaf terwijl men haar in een ziekenhuisbed gereed maakt voor de behandeling (zie foto) en we zien haar terug na de ingreep als ze heel onrustig is en gerustgesteld wordt door een verpleger in de uitslaapkamer. Eenmaal thuis zegt dat ze tegen Saskia dat men denkt dat haar ziekte met rouw te maken heeft, maar ze weet uit ervaring dat dit anders is dan toen haar zoon overleed. Na de elfde ECT voelt ze dat het leven weer terugkomt. Ze is zo bang de draad weer kwijt te raken dat ze heel voorzichtig leeft. Inmiddels kan ze ook beginnen met het rouwproces om haar man. 

Yvonne Ruesink is er slecht aan toe, praat verward en oogt als een geslagen hond in haar ziekenhuisbed voorafgaande aan de ingreep. Haar man Jan komt op bezoek en wil dat ze iets zegt over wat er met hun kindje gebeurd is maar daarover wil Yvonne niets kwijt. In de aanloop naar de ECT wordt haar ring afgeplakt omdat die niet meer af kan. De geruststelling van de specialist dat het straks beter met haar zal gaan, kan ze niet delen. Ze is bang en oogt heel anders dan op foto’s die men van hun trouwen maakte. Tijdens de ECT zien we haar handen schokken en haar gezicht verkrampen. Haar man Jan vertelt aan een verpleegkundige dat het langzaam slechter met Yvonne ging na de laatste ECT, haast onmerkbaar leek het wel. Als ze weer samen zijn, schaamt Yvonne zich ervoor dat ze zich zo minderwaardig voelt, maar de liefde van Jan is onvoorwaardelijk, zo lijkt het.

Wilma Deur zit naast haar zoon bij de dokter. Ze heeft last van tics door de zware medicatie die ze krijgt. Ze krijgt ook wekelijks een ECT maar ondervindt er weinig baat daar. Een intensivering van de schokken zal haar volgens de dokter geen goed doen. Gelukkig heeft de behandeling geen effect op haar geheugen. Op de vraag van de dokter hoe het vroeger anders was, vertelt ze over de tijd dat haar moeder nog leefde en het gezin intact was. Haar problemen worden niet minder. Ze zegt dat tijd wat betreft niet bestaat.

Jan Maarten van den Hoek, die wel enige gelijkenis met Maarten Biesheuvel vertoont, loopt rusteloos door de gang van het ziekenhuis voordat hij zich gaat douchen. Als zijn vrouw er is, volgt een gesprek met de dokter, die hem vraagt naar zijn symptomen. Die hebben te maken met initiatiefloosheid en uiteindelijk met de wens om een eind aan zijn leven te maken. Vervolgens zien we foto’s van een levenslustige man spelend met zijn jonge kinderen in de tuin. Hij vertelt verder dat men gespeurd heeft in zijn jeugd en in zijn familie maar dat het beeld niet duidelijk werd waardoor hij aan een depressie lijdt. Een broer of collega meent dat hij in zijn leven te weinig rust heeft genomen. Tijdens een gesprek met een arts in de dagbehandeling krijgt hij te horen dat het misschien nooit meer goed met hem komt. Door de stress die hij heeft opgelopen is de veer zodanig uitgetrokken dat die misschien nooit meer in een gezonde uitgangspositie terugschiet. Met deze boodschap stapt Jan Maarten naast zijn vrouw in de auto naar huis.  

Hier meer over de documentaire en de maakster op de site van Zeppers.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen