Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 10 december 2015

Zodra ik buiten kom (2014), documentaire van Anneloor van Heemstra


Moeders in de gevangenis hebben vooral begeleiding nodig

Moeders in de gevangenis, hoe kun je het bedenken? Maar het is wel de realiteit, zoals Anneloor van Heemstra laat zien met beelden en interviews uit de gevangenis in Nieuwersluis, waarbij de gezichten van de vrouwen nooit direct in beeld worden gebracht. De telefooncellen zijn druk bezet (zie still), nog wel, want volgens de aftiteling wordt het regime verzwaard en op één lijn gebracht met het beleid in andere gevangenissen. Alleen al daarover zou een nieuwe documentaire te maken zijn.

Van Heemstra spreekt in Zodra ik buiten kom in het bijzonder met drie vrouwen, die allemaal hun misdaad betreuren. Als ze hadden geweten wat de gevolgen daarvan waren voor hun kinderen dan hadden ze zich eerder bedacht, maar zo is het leven nu eenmaal. Gedane zaken nemen geen keer.

Ferdine, een stugrokende zwarte moeder van twee zoons, dacht dat een verblijf in de cel haar niet zou overkomen, maar ze zit hier alweer negen maanden. De oudste weet ervan, de jongste denkt dat ze hier werkt en vraagt steeds wanneer ze naar huis komt. Na half vijf in de middag, als ze weer opgesloten in haar cel zit, heeft ze het moeilijk en mist ze haar kinderen. Ze hoorde laatst door de telefoon dat haar oudste een baard in de keel krijgt en vindt het vreselijk dat ze zijn ontwikkeling niet van dichtbij kan meemaken. Ze wacht op een uitspraak van de rechter, want dat zou aan haar onzekerheid een eind maken. Toch voelt ze zich in de gevangenis ook vrij. Er is hier tenminste niemand die haar manipuleert. Als ze hoort dat ze een straf van twaalf jaar heeft gekregen weet ze waar ze aan toe is en kan ze weer vooruit kijken. Het is raar te bedenken dat haar zoons volwassen zullen zijn als ze vrij komt.

Maria is eveneens zwart, heeft drie zoons en één dochter en nog zeven maanden gevangenisstraf te gaan. Omdat haar dochter niet meer wilde eten, nodigde ze haar uit voor een bezoek. Zijzelf was ook vermagerd, maar inmiddels is ze weer op gewicht gekomen. Ze leefde voor haar kinderen en wilde dat ze het beste van het beste hadden en er goed uitzagen, maar daardoor bouwde ze een huurschuld op die weer op een andere manier ongedaan gemaakt moest worden. Dat was een les voor haar. Inmiddels zit ze op een open afdeling en mag ze af en toe met verlof. Ze is soms weer blij dat ze terug kan naar de rust van de cel. Ze durft vaak niet eens in de brievenbus te kijken, bang voor de financiële en administratieve ellende die ze dan over zich heen krijgt.

Amanda is blank en heeft twee zoons en vindt haar onrust niet te beschrijven. De tijd gaat als een slak voorbij. Ze weet dat ze eerder haar kop in het zand stak. Toen men langs kwam om een inventaris te maken van de inboedel in haar huis wist ze dat het goed fout zat. Na een jaar cel gaat de buitenwereld weer langzaam voor haar leven. Ze was helemaal vergeten hoe laat haar zoons naar school moeten. Ze vreest dat de ellende straks weer van voren af aan begint, maar wil haar leven nu wel beter aanpakken. Ze overlegt telefonisch met haar vader die de zorg voor haar kinderen heeft opgenomen. Als ze eenmaal vrij komt, denkt ze niet dat ze nog terugkomt.

Coördinatrice van de mama meeting die eens per week gehouden wordt, is Marcia Visser. Bij haar kunnen de vrouwen stoom afblazen over de geringe bezoek- en verlofmogelijkheden en ook over de problemen die hen na vrijlating wachten. Zelden heeft men nog een huis of een baan. Tijdens zangles verbeteren ze de stemming met het zingen van You are my sunshine en door het maken van maskers, die overal in de documentaire opduiken, geven ze zichzelf een nieuw gezicht. In een opvoedcursus van Humanitas komen de eigen gevoelens en die van hun kinderen aan de orde.

In haar documentaire Als ik je zie dan groet ik je uit 2015 betwijfelt Julia Roeselers het nut van gevangenisstraf. Het zou beter zijn als de vrouwen, zoals te horen is in Zodra ik buiten kom, een stevige begeleiding krijgen en de verplichting om aan allerlei trainingen en cursussen mee te doen. Dat is niet alleen in hun belang maar vooral in dat van de kinderen, zodat er geen gaten vallen, die later weer opgevuld moeten worden.

Hier meer informatie over Zodra ik buiten kom op de site van Idtv, hier mijn bespreking van Als ik je zie dan groet ik je, hier mijn bespreking van de sterke driedelige documentaire Doen en laten die Anneloor van Heemstra in 2012 maakte.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen