Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 13 december 2015

Theaterrecensie: De Radicalisering van Sadettin K., Frascati producties, Toneelschuur, 12 december 2015


Moslim voelt zich in het Westen weggezet

Sadettin Kirmiziyüz pakt het probleem van de radicalisering van Westerse moslims anders aan dan afgelopen vrijdagavond getoond werd in Duivelse dilemma’s, waarin de Nederlandse Marokkaan Mourad tegen de wil van zijn vader met vrienden afreist naar Syrië. Kirmiziyüz besluit anders dan Mourad om niet te gaan. In de voorstelling De Radicalisering van Sadettin K. horen we wat daarvan de achtergrond is. Omdat het een van de laatste voorstellingen betreft, nemen de Amsterdammers die volgende week in Frascati nog van Kirmiziyüz gaan genieten, het mij hopelijk niet kwalijk dat ik verklap dat het prille vaderschap daarvan de reden is.

Niet dat hij het daarmee gemakkelijk heeft. Al voor het begin van de voorstelling, een coproductie van Frascati en Troubleman, staat hij getergd met een met een klein geweer in zijn handen op het toneel vlak voor een, met onderdelen uit vorige programma’s, in elkaar geflanste witte tank (foto Sanne Peper). Het zwarte pak met daaronder een wit overhemd in de rokerige ambiance staat hem goed, maar hij is duidelijk geagiteerd over zijn eigen rol als knuffelallochtoon. Wat moet hij als moslim voor een zaal vol weldoorvoede rijke Westerlingen? Hij heeft weinig zin om een toneelkunstje op te voeren en begint daarom over complottheorieën, terwijl hij tussendoor wanhopig uitroept of er nou nog naar Syrië gegaan wordt of niet.

De voorstelling onder eindregie van Sarah Moeremans is zowel een terugblik op zijn eigen ontwikkeling als acteur, die vaak zijn familie opvoerde om het publiek te behagen maar daar dus weinig trek meer in heeft, als een terugblik op de verhouding tussen moslims en Westerlingen in het algemeen. Kirmiziyüz duikt diep het verleden in om een en ander duidelijk te maken over dat verleden. Het is een hoogtepunt in de voorstelling als hij met een benzinetank gevuld met zand uitstrooit en daarmee de contouren aangeeft van de veranderingen in Arabische wereld na het opkomst van de islam en de Turkse heerschappij die tot aan Wenen reikte. Hij fantaseert erover hoe anders alles geweest zou zijn als bijvoorbeeld de vader van Nietzsche een imam zou zijn geweest.  

Zelfspot is een van de wapens van Kirmiziyüz. Zo haalt hij scherp uit tegen vriendelijke toeschouwers die zich erover verbazen dat hij zoveel tekst uit zijn hoofd kan leren. Als hij niet meer weet hoe hij verder moet, gaat hij maar moppen vertellen, al zijn de islamitische, die aan vele restricties gebonden zijn, niet erg te pruimen. Regelmatig kruipt hij op de tank en krabt hij aan de witte tape als zou hij de onschadelijkheid van het gevechtsvoortuig willen opheffen. Omarmd worden door zijn publiek is erger dan gestenigd worden, zie daar zijn dilemma.   

Ook Kirmiziyüz heeft te maken met het fenomeen repressieve tolerantie. Alles is toegestaan in onze maatschappij zo lang het maar van gevaar ontbloot is. Het Westerse publiek wordt bedolven onder een continue stroom informatie die maakt dat men murw wordt. Kirmiziyüz gebruikt daarvoor het wiel dat door de tijd wentelt als symbool. Na de geboorte van zijn zoon heeft hij veel tijd gehad om daarop plaats te nemen. Op het tuimelrad kwam hij steeds weer dezelfde, voor moslims onwelgevallige, gebeurtenissen tegen.  

Op het gevaar af dat ik ook weer een onderdeel wordt van het koor van Westerse beschouwers dat verder niets toevoegt en een verbetering van de verhouding tussen het Westen en de moslims, prijs ik de moed van Kirmiziyüz om eens ronduit te vertellen hoe moeilijk het voor moslims is om stelselmatig in het verdomhoekje geplaatst te worden. Hij laat dit duidelijk zien aan de hand van een voorbeeld waarin hij met een fiets in de drukke trein staat en aangevallen wordt door een agressieve man die hem een karatetrap geeft omdat hij denkt dat Kirmiziyüz zijn fiets gestolen heeft. Als Kirmiziyüz hem zijn fietssleuteltje toont, kijken zijn medereizigers weg. Beschamend zoiets. Moge dit voorbeeld voor ons allen een les zijn om ons gastvrij voor onze islamitische medeburgers te gedragen en iedereen erop aanspreken die discriminerende taal uitslaat, want anders staan we aan het begin van het einde. 

De Radicalisering van Sedattin K. is het derde deel van de serie Hollandse luchten. Eeder maakte Kirmiziyüz de voorstellingen Jeremia met Marjolijn van Heemstra over de vrijheid van meningsuiting en Pandgenoten met zijn levenspartner Saar Vanderberghe over wonen in Nederland.


Hier de trailer van De Radicalisering van Sedattin K., hier mijn bespreking van Mijn zoon is jihadist, de meest recente aflevering uit de televisieserie Duivelse dilemma’s.   





Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen