Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 9 december 2015

Filmrecensie: No et moi (2009), Zabou Breitman


Slim jong meisje beleeft groot avontuur na interview dakloze

No en moi betreft de verhouding tussen een keurig, hoogbegaafd dertienjarig meisje in Parijs en een dakloze seksegenote van negentien (op de foto staat de laatste op de voorgrond en de eerste op de achtergrond). Het is intrigerend hoe de relatie zich tussen hen ontwikkelt, helemaal invoelbaar is dat niet, maar het levert wel mooie beelden op van de transformatie van een aangepast meisje tot een felle puber. Ergens in de film wordt een psychiater aangehaald die heeft gezegd dat hoogbegaafden goed kunnen conceptualiseren maar dat ze struikelen over kleinigheden.

Het meisje waarover het gaat heet Lou Bertignac. Zij is de dochter van een depressieve moeder en een vriendelijke vader. Als ze op school een opstel moet schrijven, kiest ze het onderwerp daklozen. Het is veelzeggend dat haar leraar haar waarschuwt om voorzichtig te zijn, maar Lou is vastbesloten. Ze heeft een jonge vrouw op het oog die ze wel eens ziet op Gare d’ Austerlitz. Zij behoort tot de groep SDF’ers,  die vroeger zwervers werden genoemd maar tegenwoordig worden aangeduid als zijnde zonder vaste woon- of verblijfplaats. Lou spreekt voor een interview met het meisje dat zich No noemt - kort voor Nora - af in een café. Omdat de opname apparatuur van haar vader niet werkt, herhalen ze de mislukte sessie. No komt vooral voor de alcohol die Lou haar aanbiedt in ruil voor informatie.

Omdat No vanwege haar leeftijd niet meer in aanmerking komt voor jeugdhulp, slaapt ze in de noodopvang. Omdat de kerst nadert polst Lou haar ouders of No niet bij hen kan in de lege slaapkamer die ooit voor haar overleden zusje was bedoeld. De ouders zijn tolerant en gaan akkoord met de wens van hun dochter. Voordat Lou No aan haar ouders presenteert zet ze haar in bad bij Lucas, een vrijgevochten schoolgenoot van Lou, die alleen in zijn ouderlijk huis woont omdat diens ouders elders zijn: zijn vader zit in Brazilië en zijn moeder heeft een relatie met iemand die door Lucas een eikel wordt genoemd. De bad actie vindt plaats nadat de kerstvakantie achter de rug is. Het is niet zo aannemelijk dat de wantrouwige No zich de zachte behandeling van Lou met een washandje laat welgevallen, maar de komst van No heeft wel meteen een heilzaam effect op de ziekte van de moeder van Lou. Zelf ziet Lou dat No wat betreft haar ontwikkeling van ver komt. Ze is blij dat haar vader veel met No praat.

De meisjes hebben een uitwijkmogelijkheid bij Lucas die wel gecharmeerd is van No, al heeft hij zelf verkering met een andere knappe meid. No zelf vindt een nieuwe richting als kamermeisje in een hotel, waar ze soms ook achter de bar mag staan. Ze heeft al plannen om op zichzelf te gaan wonen als ze genoeg geld heeft, maar zo voorspoedig gaat het allemaal niet. Als No per trein met Lou naar haar eigen moeder gaat, doet die niet open en na een familiebezoek van Lou en haar ouders spreekt de vader van Lou een hartig woordje met No die alcohol gedronken heeft en aan de pillen van de moeder van Lou gezeten heeft. Het is heel begrijpelijk dat Lou daardoor tegenover haar ouders komt te staan. Ze kan natuurlijk terecht bij Lucas waar de meiden de beest uithangen, niet in de laatste plaats door de bankbiljetten die No in het rond strooit. Dat het niet goed zal aflopen is daarmee duidelijk, maar de laatste beelden van Lou zijn wel weer hartverwarmend en vormen een mooi einde van een groot avontuur van een nog klein slim meisje.

Lou Bertignac wordt mooi gespeeld Nina Rodriguez, die eerder een klein rolletje had als de tienjarige Fleur Duval in Le premier jour de reste de ta vie (2008) waarin ook Zabou Breitman (1959) meespeelde. De gevoelige Engelse liedjes zijn van Anna Chalon, de dochter van Breitman en geven veel sfeer aan het geheel.

Hier de trailer na een halve minuut reclame.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen