Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 6 december 2015

Pijnlijk bewijs (2015), documentaire van Barbara Makkinga


Kliniek doet onderzoek naar kindermishandeling of seksueel misbruik

Barbara Makkinga neemt een kijkje in de Forensische Polikliniek Kindermishandeling in Utrecht, waar men letsel onderzoekt dat mogelijk samenhangt met mishandeling of seksueel misbruik van kinderen.

Bertine Spooren is forensisch arts en wordt gebeld door een kinderarts om een kind met blauwe plekken te onderzoeken. Ze bekijkt de foto’s op haar beeldscherm, die zijn opgestuurd en onderzoekt het kind van top tot teen, ook met forensisch licht waarmee meer kan worden gezegd over de beschadiging. Ze zegt dat mishandeling of misbruik soms moeilijk aan te kaarten is vanwege de handelingsverlegenheid van de hulpverleners en andere professionals, zoals leerkrachten. Als men echter te lang wacht met onderzoek, is het letsel verdwenen en kan de zaak niet opgelost worden. Ze wil een objectief beeld schetsen om daarmee de zaak vooruit te helpen en vindt zelf dat haar gedragsmatige observaties geen gewicht in de schaal brengen.  

Haar collega Lonneke van Duurling voert een telefonisch gesprek met een veertienjarige jongen die seksueel misbruikt is in een kleedhokje. Ze neemt vervolgens monsters, rapporteert de medische bevindingen en de strafrechtelijke waarde daarvan, zoals dat heet, met het oog op een eventuele strafzaak. Volgens haar laaien de emoties soms hoog op in haar werk.

Sandra Nootenboom is forensisch verpleegkundige en leidt collega verpleegkundigen op. Ze vertelt over een dochter die haar moeder niet wilde loslaten, toen ze onderzocht moest worden, maar die ze gerust kon stellen. Ze laat de kinderen aan de hand van een foto van een beer de berentruc doen, waarmee ze een bepaalde zittende houding bedoeld, die in het onderzoek nodig is. De dochter werd onderzocht nadat de moeder bloed in haar onderbroekje had geconstateerd en een arts een schaartje in haar schaamlip. Het geval liep met een sisser af omdat het meisje tijdens de gymles gevallen was, maar de moeder was wel erg geschrokken en beeldde zich meteen allerlei narigheid in. 

Na een melding van een kinderarts over een jong kind dat door een ouder zusje zou zijn toegetakeld met een hete vloeistof met verbrande beentjes als gevolg, gaan Spooren en Nootenboom op pad om de juistheid hiervan vast te stellen. Ze menen dat de foto’s van het toegebracht letsel niet passen bij de toedracht. Spooren heeft een rapport uitgebracht maar weet niet hoe het verder is gegaan. Dat is ook niet haar taak, vindt ze.

Een vertrouwensarts licht Spooren in over een kwetsbare jongen met blauwe plekken uit een gezin met gescheiden ouders. Foto’s geven geen uitsluitsel. Dezelfde vertrouwensarts vergelijkt verschillende gradaties van mishandeling met elkaar, zoals vergrijpen met de dood als ultiem gevolg, hersenletsel bij shaken baby’s en chronische vernedering. We zien als voorbeeld van dat laatste een puber die als kind stelstelmatig door zijn vader mishandeld werd. Hij nam aan dat zijn vader daarvoor wel een reden zou hebben, tot hij een keer van een kruk werd gegooid en daarbij een bloedneus opliep. Het verhaal van de jongen is ten hemel schreiend. Zijn vader oogde heel normaal, op school keek men niet op een blauwe plek meer of minder en zijn moeder werd ook wel eens onder handen genomen door zijn vader. De zaak kwam aan het rollen door een brief die hij op school schreef. De jongen vluchtte met zijn moeder het huis uit en was later blij toen hij hoorde dat zijn vader overleden was.   

Nooteboom geeft voorlichting op de politieacademie in Apeldoorn. Ze toont beelden van beschadigingen en maakt haar publiek daarmee gevoeliger voor mishandeling of misbruik. Ze vertelt dat er 120.000 rapportages per jaar gemaakt worden.

Hier de trailer, hier de site van de Forensische Polikliniek Kindermishandeling, hier mijn verslag van de fraaie documentaire van Barbara Makkinga over Toer van Schaijk uit 2012.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen