Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 23 december 2015

Recensie: Boy (2013), Wytske Versteeg


Al te uitgesponnen relaas over de dood van een pleegkind

Ik heb na tweeënnegentig bladzijden besloten om te stoppen met Boy, omdat het verhaal over een vrouwelijke psychiater die een aangenomen zoon door zelfmoord verliest, me, na een aanvankelijk boeiend begin, matig kon boeien. Ik zou heel graag willen weten hoe het afloopt, maar heb het geduld niet om daar nog honderd bladzijden op te moeten wachten.

Roy, het pleegkind in kwestie, is stil en beleefd, niet erg weerbaar en ondoorgrondelijk. Op de middelbare school verdwijnt hij tijdens een werkweek en wordt later dood en opgezwollen in zee teruggevonden. De relatie tussen de adoptieouders, die al niet zo geweldig was, verslechterd daardoor nog meer.

Moeder de psychiater vindt een briefje waarin Roy schrijft dat hij niet meer kon en vraagt zich af wat dat betekent. Ze hoort dat een docente drama iets met zijn dood te maken had en zoekt haar op op het platteland in Bulgarije waar ze inmiddels woont. Met veel omhaal horen we in het eerste deel over veronderstellingen rond de dood van Roy. De politie is zeker niet de beste vriend van de pleegmoeder.

In het tweede deel dat in Bulgarije speelt is de toon om te beginnen aardser maar toch voelt de lezer zich nog steeds erg aan het lijntje gehouden wat betreft de bedoeling van de psychiater. In afwachting van de moord die ze in gedachten heeft, werkt ze bij de docente in de grote moestuin. Ze denkt vaak terug aan haar moeilijke relatie met de jongen, die het heerlijk vond om in het geheim haar jurken aan te trekken en daarmee een zweem van homoseksualiteit rond zich verspreidde. 

Het verhaal is geschreven vanuit het oogpunt van de psychiater. Van zo iemand zou men meer mensenkennis verwachten, maar misschien blijft zoiets beperkt tot de casi in de spreekkamer. De vrouw staat zelf niet zo stevig in het leven en voelt zich ongemakkelijk tussen de andere moeders op het schoolplein. Ze is geen echte moeder. Versteeg maakt haar buitenstaandersrol goed duidelijk. Warmte tussen moeder en kind is er niet. Hun verhouding is fragiel. De kilte in het pleeggezin stoot af. ‘Altijd als we zeiden dat we van hem hielden draaide hij zijn hoofd weg.

De observaties zijn heel aardig, zoals over Mark die de politie bedankt hoewel ze geen resultaat hebben geboekt. De verteller schrijft daar het volgende over: ‘ Het klonk alsof hij echt iets had gekregen en ik wilde hem knijpen.’   

Ook andere beelden zijn fraai zoals over de paniek van de moeder op de luchthaven van Sofia die als een fladderende vogel de uitgang kan vinden. Ze denkt daarbij terug aan het afscheid met Mark en weet van de nogal duistere onderneming die haar te wachten staat.

Het tweede deel speelt zich vier jaar later af. Ze kijkt terug op de tijd die ze in Bulgarije doorbracht. Ze werd daar meteen al gegrepen door de hond van de docente die haar met haar rug op de grond wist te krijgen. Dat brengt een herinnering boven aan vroeger toen ze tegen Boy zei dat hij niet zo bang moest zijn.

Hoewel met het werken in de tuin zich een meer aardse dimensie lijkt te openen, wordt de lezer teveel met een kluitje het riet in gestuurd. De spanning vervlakt daardoor en de aandacht, van deze lezer tenminste, verflauwt. Omdat het leven kort is en er heel veel geschreven wordt, besluit ik vanaf nu ervan af te zien om steeds elk boek uit te lezen, maar ik hou me aanbevolen om te horen hoe het verhaal afloopt.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen