Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zaterdag 26 december 2015

The bunny years (1999), documentaire van Anne Pick


Knappe konijntjes kiezen voor zichzelf

Hugh Hefner, eigenaar van het mannenblad Playboy, wilde eind jaren vijftig een club openen, waarin de fantasieën uit het blad werkelijkheid zouden worden. Hij zette een advertentie waarin hij jonge, frisse en onbekommerde vrouwen opriep voor de rol van gastvrouw, ook wel bunnies genoemd omdat ze hun werk in een konijnenpakje uitoefenden. The Chicago Playboy Club was de eerste club die opende op 29 februari 1960. De clubs sloten haar deuren in de jaren tachtig toen de tijdgeest een heel andere manier van samenkomen dicteerde.

The Chicago Playboy Club had verschillende etages met een eigen sfeer. Door naambordjes kreeg men een vast en trouw publiek. De vrouwen die zich aanmelden als bunny zagen het als een manier om in korte tijd veel geld te verdienen, iets wat op een andere manier nauwelijks mogelijk was. De bunnies zochten vaak onafhankelijkheid en sliepen in een herenhuis met alle luxe waaronder een binnenzwembad. Helen Hite uit South Carolina had niet lang daarvoor haar ouders verloren en was toegetreden in een nonnenklooster maar vond de overstap naar de bunnies niet groot. Net als in het klooster was er een moeder die voor hen zorgde en heerste er zusterschap onder de bunnies. De kleedkamer was het hart van de club. De bunnies staken zich daar in het strakke konijnenpak, dat gemaakt was om hun vormen beter te laten uitkomen. Het voor de tijd smalle kruis zat niet lekker maar dat wende. De moeder zag erop toe dat de meisjes hun eigenwaarde koesterden en hun verstand nooit verloren. Het hielp dat de regels streng waren. De bunnies mochten in de club niet aangeraakt worden en geen afspraken buiten de deur maken. Privédetectives hielden dat laatste scherp in de gaten.

Om de kwaliteit hoog te houden werd er een bunnyschool gestart door de broer van Hefner, die de bunnies leerde te acteren en altijd vriendelijk te blijven, iets waar de meisjes later in hun leven van profiteerden. Er was ook een handboek met duidelijke regels en patronen. 
In de jaren zestig schoten de Playboy Clubs als paddenstoelen uit de grond. In Londen werd een Playboy casino geopend in aanwezigheid van The Beatles, Woody Allen en andere grootheden. Bunnies werden ook ingezet voor liefdadigheidsacties maar voor de meisjes was het grote geld dat voor andere doeleinden kon worden ingezet toch het voornaamste doel. Ze waren niet blij met het artikel dat Gloria Steinem als undercover over de bunnies publiceerde als zouden zij prostituees zijn. De meisjes hadden andere ambities.

De zogenaamde bunny image was eerst nog ongedefinieerd. De ideale bunny was het buurmeisjetype, maar later werden ze gewogen en bij teveel gewicht weggestuurd. Doorstroming was een van de beleidspunten. Mannen waren zeer geïnteresseerd in nieuwe knappe konijntjes. De ontslagaanzegging zonder opzeggingstermijn kweekte echter kwaad bloed. De bunnies organiseerden zich in een vakbond en kregen voor elkaar dat er contracten kwamen, die hen meer vrijheden gaven. Die leidden weer tot grotere emotionele problemen en drugsgebruik. Dieetpillen werden ingenomen met slaappillen, soms met teveel tegelijk.

In de jaren zeventig was de avontuurlijke geest voorbij. De Playboy Club raakte in verval, al bleven de casinoclubs het goed doen en werd de bunny nieuw leven ingeblazen door de verkiezing van de bunny van het jaar. In de jaren tachtig raakten de clubs hun vergunningen kwijt. Hefner realiseerde zich dat zijn kindje zijn langste tijd gehad had. De bunnies richtten zich op andere werkterreinen. Het geleerde kon vaak goed gebruikt worden en was de basis voor succes in bedrijven, de modellen - en reclamewereld (Lauren Hutton), in de advocatuur (Janis Rozelle), in het theater (Susan Sullivan) of als schrijfster (Kathryn Leigh Scott schreef The bunny years).   

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen