Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



maandag 21 december 2015

Filmrecensie: Le passé (2013), Asghar Farhadi


Multicultureel drama van Griekse proportie

Twee jaar na A separation schotelt Asghar Farhadi ons opnieuw een drama voor dat te maken heeft met de problemen waarmee men rond de overgang naar een andere cultuur te maken kan krijgen. In zijn film waarbij verschillen tussen een islamitische en een Westerse cultuur op de voorgrond komen, vormt iedereen, als in een Grieks drama, een deel op het het probleem, op hoofdpersoon Ahmad na. Hij is in Le passé ofwel The past door zijn Franse vrouw Marie-Anne Brisson naar Parijs geroepen om hun echtscheiding definitief te regelen, maar eenmaal bij elkaar wordt Ahmad geconfronteerd met familieproblemen die hem boven het hoofd gaan.

Fraai is het openingsbeeld, waarin Ahmad aankomt op de luchthaven van Parijs en onhoorbaar tegen zijn vrouw praat, omdat er een glaswand tussen hun in staat. Het zegt veel over de verhouding tussen de twee, die elkaar vier jaar lang niet gezien hebben. In de auto op weg naar hun huis in de banlieue is de sfeer niet beter. Hij vraagt zich af waarom Marie-Anne, voorafgaande aan de dag waarop de rechter zich over hun scheiding zal uitspreken, geen hotel voor hem geboekt heeft, maar zij, onevenwichtig als ze is, verdedigt zich dat zijn komst eerder ook al onzeker was. De karakters van de twee, zijn flegmatische houding tegenover haar wanhoop, vormen een fraaie tegenstelling.

Ahmad zet zijn beste beentje voor. Hij helpt Léa, de jonge dochter van Marie-Anne en haar vriendje Fouad met het plakken van een fietsband. Fouad is het moeilijke zoontje van Samir, de nieuwe relatie van Marie-Anne, die een stomerij in de stad heeft en zich afzijdig houdt zolang Ahmad in Parijs is. Dan is er ook nog Lucie, de oudere puberdochter van Marie-Anne, die getroebleerd is door de nieuwe relatie van haar moeder, te meer omdat de vrouw van Samir in coma in het ziekenhuis ligt. De rusteloze e stug rokende Marie-Anne vraagt Ahmad met Lucie te praten om de plooien in hun verstoorde verhouding recht te strijken.    

Dat heeft echter nogal wat voeten in de aarde. Het probleem dat Lucie met Samir heeft, blijkt dieper te zitten dan slechts weerzin tegen weer een nieuwe man in huis. Lucie zelf speelde een belangrijke rol in het drama dat voorafging aan de zelfmoordpoging van Céline, de vrouw van Samir, althans dat meent ze en ze voelt zich daar zo schuldig over dat ze dat niet gemakkelijk naar buiten brengt. Een vriend van Ahmad die een restaurant heeft in de stad, zegt hem dat hij zich de familieperikelen niet zo moet aantrekken, maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ahmad heeft intussen ook nog van Marie-Anne gehoord dat ze zwanger is van Samir, dus dat maakt de toestand alleen maar moeilijker op te lossen.

De verhouding tussen Marie-Anne en Lucie lijkt gaandeweg alleen maar te verslechteren. Ook de band tussen Marie-Anne en Samir heeft onder de ruzie achtige sfeer te lijden. Marie-Anne heeft het gevoel dat zij tussen Samir en zijn comateuze vrouw in zit, terwijl Samir het idee heeft dat hij de leegte van haar huwelijk met Ahmad moet opvullen. Kom daar nog maar eens uit. 

De problemen concentreren zich tenslotte rond een incident dat in de stomerij plaats vond vlak voor de zelfmoordpoging van Celine. Langzamerhand komt Ahmad aan de weet hoe de vork in de steel zit. Ook Céline zelf blijkt een aandeel gehad te hebben in het drama. Jaloezie speelde daarbij een belangrijke rol. Het is typisch een onderwerp dat in het multiculturele debat de aandacht op zich vestigt. De Westerse vrijheid botst hevig met de vormelijkheid in de islamitische wereld. Meer nog dan de jaloezie geldt dat voor het belang van het omkijken naar het verleden. Ahmad, die zelf alles van depressie weet, wil dat Marie-Anne terugblikt om inzicht te krijgen in haar gedrag, maar dat kan Marie-Anne niet. De jonge kinderen zijn daarvan de dupe. Asghar Farhadi doordringt ons van het belang van reflectie en verkleint met Le passé de afstand tussen mensen uit verschillende culturen hopelijk een beetje.

Hier de trailer van Le passé, hier mijn bespreking van A separation.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen