Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



maandag 28 december 2015

Ik ben Kuba (2014), documentaire van Ase Svenheim Drivenes


Verlatenheid groot onder kinderen van in het buitenland werkende Poolse ouders

Kuba is een Poolse jongen van twaalf jaar die met zijn achtjarige broertje Mikolaj in het ouderlijk huis achterblijft als de ouders na het faillissement van hun familiebedrijf in West Europa gaan werken, de moeder als schoonmaker in Wenen, de vader als kok in een fabriek in Schotland. De afwezigheid van de ouders heeft een grote invloed op de ontwikkeling van de jongens, die door Ase Svenheim Drivenes sterk in beeld wordt gebracht.

Het begint allemaal zo mooi met een huwelijk tussen twee jonge knappe mensen die een heerlijk leven leiden met hun kleine gezin, maar na een gedwongen vertrek omdat in het zuiden van Polen geen werk te vinden is, verandert dat rap. Mikolaj gooit zijn kont tegen de krib en wil niet naar zijn oudere broer luisteren als die hem aan tafel roept (zie foto) of naar bed stuurt. De moeder spreekt Kuba door de telefoon moed in om het vol te houden want het is straks vakantie en dan komt ze naar huis. Ze waarschuwt haar oudste zoon om niet op school te zeggen dat zij en haar man elders werken, want ze is beducht voor de gevolgen. In de tussentijd houdt tante Teresa een oogje in het zeil. Ze kookt maar Mikolaj wil haar eten niet. Hij wil alleen friet en chips.   

Kuba is dolblij met de terugkomst van zijn moeder, een jonge knappe meid die met haar zoons barbecuet en zegt dat als ze straks graag genoeg geld heeft in Wenen een flat zal kopen waar ze met haar zoons kan wonen. Mikolaj brengt de vakantie door bij zijn tante, Kuba gaat naar een militaristisch zomerkamp. Vandaar belt hij met zijn moeder over zijn schrik toen er in de nacht beren rond de tenten verschenen. Na het kamp zit Kuba alleen thuis. Hij is blij als zijn broertje er ook weer is. Zijn moeder, die hem thuis gebracht heeft, heeft weet niet precies wie de jongens verder opvangt maar heeft wel een oppas geregeld. Kuba huilt als zijn moeder met een busje wordt opgehaald. Op school hoort hij dat de orde en de regels eerbiedigt moeten worden, gelijk dat thuis gebeurt.

Het gaat duidelijk niet goed. De oppas heeft geen vat op de jongens. Kuba heeft hoofdpijn en doet op school niet zijn best. Zijn moeder wil dat hij zich rustig houdt want anders krijgen de kinderen een onder toezicht stelling of komen ze in een weeshuis terecht. Mikolaj verveelt zich ook al op school. De jongens zitten na schooltijd in een vervallen hotel.

De toestand verandert als vader gedwongen op verlof komt na problemen op zijn werk in Schotland. Hij zorgt dat de orde in huis hersteld wordt en wil werk in de buurt vinden. Niet veel later zien we de onthutsende zin in beeld dat hij toch terug gaat naar Schotland omdat er in Polen voor hem niets te doen is. Kuba loopt over van verdriet. Zijn vader hoopt over een maand of drie weer terug te komen, maar dat biedt weinig soelaas. Kuba gedraagt zich baldadig op school en moet voor de jeugdrechter verschijnen. Zijn ouders komen op stel en sprong terug om hem bij te staan. De rechter beslist dat een sociaal werker verslag moet uitbrengen over de gezinssituatie. De vader wil de jongens meenemen naar Schotland, maar moeder wil het appartement niet kwijt. Als Kuba jarig is wordt dat gevierd in een restaurant. De vader wenst hem een brede glimlach toe, de moeder gezondheid, geluk en meer van die algemeenheden. Vervolgens pakt ze de koffers om de jongens mee te nemen naar Wenen.   

In de aftiteling lezen we dat sinds 2004 een enorme emigratiegolf in Polen op gang is gekomen waardoor 100.00 kinderen zonder ouders zaten. Waarmee weer aangetoond hoezeer economische omstandigheden en persoonlijk geluk met elkaar verweven zijn.  

Hier de trailer op vimeo.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen