Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 6 december 2015

Filmrecensie: The master (2012), Paul Thomas Anderson



Sterke film over een getraumatiseerde soldaat die steun vindt bij een sekteleider

Aan Paul Thomas Anderson is een film toe te vertrouwen. Vijf jaar na There will be blood -over de ondergang van een oliebaron - komt hij met een gedegen biografisch project over Freddie Quells, een getraumatiseerde man uit Massachusettes die in de greep van de sekteleider Lancaster Dodd komt. De film krijgt een extra dimensie door deze sekteleider. De manier waarop Philip Seymour Hoffman gestalte geeft aan zijn rol, ook gevoed door de sterke teksten van Anderson, is werkelijk subliem.

In de Tweede Wereldoorlog raakte Quells behoorlijk ontregeld. In het begin van de film zien we daar enkele beelden van. Terwijl zijn medesoldaten een robbertje met elkaar vechten, zit Quells in zijn eentje toe te kijken en als ze een partijtje droogneuken met een vrouw van zand dan trekt Quells zit af in de branding. Later ligt hij naast de zandvrouw te slapen met een arm om haar heen. Hij smacht naar zijn 16 jaar oude vriendinnetje Doris aan wie hij zijn hart heeft verpand. Eenmaal terug in de Verenigde Staten wordt hij opgenomen in een ziekenhuis voor een behandeling. Een psycholoog die de Rorschach test bij hem afneemt, hoort dat Quells seksueel geobsedeerd is, maar dat is geen reden om hem langer vast te houden.

Quells is een man van twaalf beroepen en dertien ongelukken. Hij wordt fotograaf in een warenhuis waar ook een charmante vrouw rondloopt die jurken showt met de bedoeling om die te verkopen. Ze komt ook bij Quells langs die meteen met haar de koffer in wil, maar zover komt het niet want een handgemeen met een klant betekent het eind van het baantje. Werken in de tuinbouw wordt ook niets. Hij wordt verjaagd op sterke verdenking van het vergiftigen van een oude man door het schenken van een zelf gebrouwen alcoholische drank.

Laveloos komt hij aan bij een boot waar een feest aan de gang is. Hij duikt in een brits en wordt de volgende dag wakker gemaakt door een meisje die hem naar de gezagvoerder brengt. Deze Lancaster Dodd die ook wetenschappelijk en sociaal geïnteresseerd is en blijkbaar ook van zijn destillaat geproefd heeft, maakt zich zorgen over Quells. Goedmoedig vraagt hij Quells meer van dat drankje te maken, nodigt hem uit voor de bruiloft van zijn dochter Peggy met Clark en neemt hem mee naar New York.

Aldaar en ook op de boot worden sessies gegeven waarbij het erom gaat om negatieve emoties los te laten, hetgeen me sterk deed denken aan de methodiek van Hubbard, de grondlegger van de Scientology beweging. Dodd geeft hem een proefsessie waarin hij steeds weer dezelfde vragen stelt om het trauma van Quells bloot te leggen, maar Quells geeft zich niet gemakkelijk gewonnen. Dodds ontfutselt hem wel dat hij de oude man in de tuinbouw gedood heeft, dat zijn moeder in een gesticht zit en dat hij heel veel houdt van Doris. In het huis in New York waar de groep verblijft, komt Dodd in aanvaring met een criticus die hem het vuur aan de schenen legt, waarop Quells hem zodanig van katoen geeft dat de man zijn mond zal houden. Vervolgens gaat de groep naar Philadelphia. Dodd wordt ingerekend vanwege verduistering en Quells wordt ook opgepakt omdat hij zich tegen de arrestatie van Dodd verzet. In de cel krijgen de twee ruzie met elkaar, waarbij Dodd Quell verwijt dat hij nog steeds een beest is, waarmee hij na hun vrijlating aan het werk gaat.

Tijdens het congres in Phoenix oogt Quells gedrogeerd door de therapeutische sessies, maar slaat nog steeds een vroegere medewerker van Dodd in elkaar, die kritiek op zijn latere opvattingen heeft. Tijdens een wedstrijdje op de motor om spanning los te laten, verdwijnt Quells uit zicht. Hij gaat naar het ouderlijk huis van Doris en hoort dat de inmiddels 23 jarige al drie jaar getrouwd is en twee kinderen heeft. Als Quells in een bioscoop slaapt wordt hij opgebeld door Dodd die in Engeland zit en hem vraagt naar hem toe te komen. Het ontroerende nummer On a slow boat to China bezegelt hun afscheid.

The master blinkt uit door een sterk verhaal, goede teksten, een mooi thema met veel spanning en sfeer, mooie beelden van Arizona en de geweldige rol van de helaas overleden acteur Philip Seymour Hoffman. Naast On a slow boat to China komen er ook andere mooie liedjes in voor zoals het door Doris gezongen Don’t sit under the apple tree en het door Dodd gezongen I’ll go no more a rovin’, terwijl de dames in het huis naakt rond hem dansen. Bijgevoegde foto is een afbeelding van de soundtrack. 

Hier de trailer van The master, hier mijn bespreking van There will be blood, hier mijn bespreking van de documentaire van Alex Gibney over de Scientology beweging.  

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen