Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 13 december 2015

Mijn zoon is djihadist (2015) documentaire van Sander Burger


Sterk scenario over de radicalisering van een Marokkaanse Amsterdammer

De documentaire Mijn zoon is djihadist begint en eindigt met beelden van de vader van de zeventienjarige Mourad, die van Marokkaanse afkomst is. Hij woonde in Amsterdam voordat hij naar Syrië afreisde om mee te helpen in de strijd tegen Assad. Abdelfatah Ahmed Salah speelt de rol van de vader Miloud Alaoui met verve. Hij is vooral wanhopig over het lot van zijn zoon en tuurt videobeelden af, gelijk de vader van Mohamed deed in de documentaire Warriors from the North.

De laatste, aangrijpende Deense documentaire ging over de aansluiting van Westerse jongeren bij de terreurgroep Al Shabaab in Somalië, dit keer gaat het over Marokkaanse jongeren die naar Syrië vertrekken, maar veel maakt het niet uit. De overeenkomsten zijn groter dan de verschillen. Wat bezielt Westerse allochtone jongeren om de strijdbijl op te graven? In de Deense documentaire bleek het vooral om kwetsbare jongeren te gaan die hun draai niet in de Westerse maatschappij kunnen vinden. In mijn verslag legde ik de schuld bij tekorten in onze maatschappij die niet aantrekkelijk is voor veel jongeren en zeker niet voor allochtonen die te maken hebben met tweede of derde generatieproblemen. Anders dan zijn bij zijn zus en broertje blijkt Mourad heel erg om de traditie te geven. Boos als hij is op het onrecht dat Assad de bevolking aandoet, zoekt hij houvast bij de radicale islam. Net als de jongen uit de Deense documentaire die ik X noemde, wordt zijn betrokkenheid bij de strijd vergroot door radicalere vrienden. Tegelijkertijd komt het dilemma van Mourad duidelijk naar voren komt en is het pijnlijk dat hij niet binnen boord gehouden wordt, maar door een paar ongelukkige wendingen tenslotte toch naar Syrië vertrekt. Vooral het plan van de vader onder een vals voorwendsel een gemeenteambtenaar op Mourad af te sturen, werkt averechts.

De focus ligt bij de vader van Mourad. Deze brave huisvader werkt in een Amsterdamse slagerij en staat er na de dood van mijn vrouw alleen voor. Hij doet zijn best om zijn kinderen een goede basis te geven. In het begin van het verhaal in oktober 2013 is hij zo woedend dat Mourad zich interesseert voor de extremisten in Syrië, dat hij diens laptop kapot gooit, maar later koopt hij een nieuwe en probeert het weer goed te maken met zijn zoon. Hij polst ook anderen over de verkeerde ontwikkeling van zijn zoon, waaronder de imam en de politie die hem naar een gemeenteambtenaar verwijst. Het drama concentreert zich tenslotte rond het paspoort van Mourad. De vader verschuilt het in een poging om Mourad in ons land te houden, maar het jongere broertje verklapt de plaats onder het matras waar het ligt om verdere escalatie tussen zijn grote broer en zijn vader te voorkomen. Dit is heel plausibel zoals veel ontwikkelingen in het scenario van Hassan Bahara en Sander Burger. Dat Mourad voor de strijd kiest heeft ook te maken met de puberale drift om zich af te zetten tegen zijn vader, maar pleit dit de Westerse maatschappij dan vrij? Nog steeds niet, denk ik. De problemen die allochtonen in onze maatschappij ontmoeten zijn groter dan autochtonen kennen, maar verschillen niet wezenlijk. De enorme druk waaronder het leven zich afspeelt en de schijnbaar bevredigende materiële beloningen die daar tegenover staan, maken allerlei kwalijke tendensen mogelijk. Ik denk dat het basisinkomen heel wat van de druk zou kunnen wegnemen. Dat zou anderen de ruimte kunnen bieden om Mourad bij te staan in zijn ontwikkeling en heel wat zorgen wegnemen bij de zorgzame vader.  

Kees Vlaanderen, eindredacteur van Duivelse dilemma’s dat alweer aan het vijfde seizoen bezig is, leidt de debatavond in De Balie. Hier het verslag van ruim een uur daarvan op vimeo. Hier mijn verslag van Warriors from the North.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen