Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



dinsdag 15 december 2015

Onderhandelaar in oorlogstijd, Tegenlicht, 13 december 2015


Pappen en nathouden in het Midden Oosten

De vluchtelingenstroom naar Europa lijkt groot, maar veel meer Syrische vluchtelingen blijven in de regio, die daarmee onder druk komt te staan. Vooral Libanon heeft te maken met een ongekende toestroom aan Syriërs, omdat die vlakbij wonen. Inmiddels wonen daar meer dan een miljoen vluchtelingen. Een op de vier inwoners in Libanon is tegenwoordig een vluchteling. Omdat de politieke situatie in Libanon na de oorlog met Israël in 2006 nog steeds explosief is, reist Sigrid Kaag als gezant van de VN rond in de regio in de hoop dat de boel daar niet uit de hand loopt. Regisseur Shuchen Tan reist met haar mee en toont een fraai beeld van het drukke leven van de knappe Nederlandse rapporteur, die moet schaken op verschillende politieke borden. Een mogelijke versnelling van de verslechtering in de regio vraagt om oplettendheid. Burgers zijn altijd hiervan de dupe, zegt ze en dat blijkt ook wel.

Kaag was eerder verantwoordelijk voor de verwijdering van chemische wapens uit Syrië en kent het klappen van de zweep. Op het VN hoofdkwartier in New York brengt ze achter gesloten deuren verslag uit aan de secretaris generaal en de leden van de Veiligheidsraad. Een onderhandelaar moet weten waarover hij het heeft, zegt ze, sociaal vaardig zijn, over een goede intuïtie beschikken, affiniteit hebben met het dossier en vooral passie hebben. Om te kunnen incasseren is het nodig dat ze fit is. Daarom loopt Kaag ook hard, omgeven door veiligheidspersoneel. Ze denkt maar niet teveel over aanslagen want dat heeft ze geen leven meer. Ze sluit de mogelijkheid om doelwit te zijn niet uit maar kan ze er weinig aan doen als iemand het op haar leven gemunt heeft.

Tan volgt haar naar de noordelijke provincie waar een Syrische familie in een zelfgemaakt tentenkamp probeert te overleven. Kaag praat met de familie die de wanhoop nabij is en heeft met hen te doen. Ze leerde Arabisch nog voor ze haar Palestijnse man leerde kennen, die vroeger onderminister van Jasser Arafat was en met wie ze vier, alweer wat oudere, kinderen heeft. Ze vertelt tegen Tan dat armoede een voedingsbodem is voor radicalisering en dat vluchtelingen zonder toekomst gemakkelijk ten prooi vallen aan extremisten. Ze spreekt met een officier van het Libanese leger over de bewaking van de grens. In haar huis in Beiroet regelt ze zaken in het gezin, van de koffie tot een afspraak voor een bezoek aan haar oudste dochter die in Engeland rechten studeert. Ze laat zich informeren door een medewerker van Unifil, dat aan de zuidgrens toeziet op het vredesbestand met Israël. De vriendelijke Ghanees staat op de plek die de aanleiding vormde voor de oorlog in 2006. Blauwe tonnen geven de blue line aan die de gezworen vijanden uit elkaar moet houden. In een Libanees dorp aan de grens met Israël in het zuiden is de sfeer gespannen. Omdat Kaag neutraal is kan ze overal binnenkomen, ook bij de sjiitische Hezbollah. Religie speelt ook een rol in het conflictueuze gebied, zegt ze. Alles heeft hier met elkaar te maken. De draaglast kan het kleine land gemakkelijk te veel worden. In Beiroet bezoekt ze het ministerie van Buitenlandse Zaken en dat van Defensie en ook Israël neemt ze mee.

Tussendoor haar activiteiten door gaat ze naar het familiehuis van haar echtgenote in Oost Jeruzalem, met uitzicht op de oude stad, waar ze eerder woonden en waar ze zich echt thuis voelt. In een medische post in Beiroet vertelt een vroedvrouw dat de vijftig duizend Syrische baby’s die daar inmiddels in de oorlogsjaren geboren zijn, geen enkele status hebben. Voor papieren moeten ze terug naar Syrië maar wie bewijst dat ze inwoners van dat land zijn? In het vluchtelingenkamp Shatila dat na de Tweede Wereldoorlog in Zuid Beiroet werd geopend en dat bekend werd vanwege het bloedbad dat daar in 1982 door Libanese falangisten met steun van het Israelische leger werd aangericht, wonen nog steeds vluchtelingen uit die tijd. De komst van de Syriërs, veelal door mensensmokkelaars binnengebracht, zorgt voor nieuwe spanningen. Er vallen doden door het onoordeelkundig aftappen van elektriciteit. Kaag bezoekt het gezin van een werkloze vluchteling met vijf kinderen, van wie een dochter eerder naar school ging, die inmiddels te duur is geworden. Kaag houdt ten slotte een pleidooi om Libanon te steunen. Dat is ook in het belang van Europa, dat nog meer voor de kiezen krijgt als de situatie in Libanon uit de hand loopt. 

Hier meer over de uitzending op de site van Tegenlicht. Napraten kan vanavond in Amsterdam en Breda.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen