Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 6 maart 2016

Theaterrecensie: De tweede van Zeben, Bos Theaterproducties, Toneelschuur, 5 maart 2016


Sprankelende voorstelling over loslaten en leven in het heden

Kim van Zeben (foto van Igor Corbeau) haalt na haar eerste solo voorstelling Syndroom van Zeben weer alles uit de kast. Met haar veelzijdige talent weet ze veel registers te bespelen, op de eerste plaats door haar stem, daarnaast door haar muzikaliteit, maar ook door haar uitstraling, waarmee ze moeiteloos het publiek in de bovenzaal van de Toneelschuur verovert. In een eenvoudig decor met een paar stellingen met eierdozen die haar enorme volume moeten helpen dempen, speelt ze, geholpen met tekst - en muzikale bijdragen door anderen, de sterren van de hemel.  

De tweede van Zeben doet denken aan een stuk voor een orkest. Dat komt langs in een scène, waarbij Kim een gerenommeerd Vlaamse dirigente speelt, die overal in de wereld geweest is, van Genua tot Bolivia, en het publiek op de plaats van het orkest zit. Voorafgaande aan de repetitie op een druiligere dinsdagochtend looft de dirigente de voorstelling van de vorige avond in Wenen, memoreert dat Kim van Zeben de triangel hanteert en spreekt de leden ernstig toe over intieme verhoudingen die ze heeft waargenomen. Het leidt tot een wellustige fantasie over hoever dat allemaal kan gaan en dat prima is, zo lang zij maar elders aan een wijntje zit te nippen.  

Het thema loslaten komt ook op andere manier voor, namelijk in een scène op de wc in het ouderlijk huis in de stijl van de jaren zeventig met aan de muur de wijsheidstegel om nu te genieten omdat het later is dan je denkt. De oudere Kim krijgt weerwoord van het kleine meisje dat ze ooit was en die het allemaal beter weet, tot de volwassen Kim haar zo zat is dat ze de stem het meisje smoort. Dat praat echter in haar mond heel kunstig door waardoor Kim zich genoodzaakt voelt om haar door te slikken.

Iemand die ook moet loslaten is Ireen Wust, die na haar schaatscarrière nog grote ambities heeft. Het is grappig te zien dat Kim in haar oranjeblauwe schaatspak erg op Wust lijkt. Haar communicatieve schaatsbewegingen mogen er zijn en haar rek en strekoefeningen die ze onophoudelijk uitvoert terwijl ze over haar plannen praat, zijn hilarisch. Teveel loslaten is aan de andere kant niet goed zoals een bezoek van de pop Lucky in zijn racewagentje aantoont. Later in de voorstelling vertelt ze nog dat ze van het idee af moest om een vrouw te zijn, zoals haar vader dat zag of zoals de potten in het vrouwencafé waar haar moeder haar mee naar toe nam. Een liedje op gitaar over stemmen die haar zeggen hoe het hoort, past daar mooi bij.

Een ander grappig liedje gaat over de Spanjaard Juan die ooit het bed deelde met Kim, haar ook nooit kon loslaten, maar bedrogen uitkomt als hij haar later weer probeert terug te vinden. Met een houtvuurtje weet Kim een romantische sfeer op te roepen. Daarnaast speelt deze stemactrice een knap spel met stemmen van twee Afrikanen die haar zien optreden die haar bedreigen. Het is teveel om op te noemen wat Kim allemaal in haar mars heeft. Het leuke is dat de triangel later in de voorstelling ook weer voorkomt in een liedje, waarmee ze de zaal meeneemt. De vlieg, naar een toneelschooloefening uit 1998, waarmee ze begon, sluit de voorstelling af, die hiermee mooi rond loopt en een hartverwarmend gevoel achterlaat. Kim van Zeben verraadt veel potentieel om nog verder de diepte in te gaan. Dat er nog veel van dit soort shows mogen volgen.

De tweede van Zeben werd geregisseerd door Servaes Nelissen die bijna een jaar geleden in dezelfde bovenzaal de mooie voorstelling Mijn vader was poppenspeler maakte.

Hier een trailer van Syndroom van Zeben aangevuld met ander werk, hier mijn bespreking van Mijn vader was poppenspeler.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen