Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 6 maart 2016

My friend Diego (2011), documentaire van Pablo Eppelin en Rob Brouwer


Confrontatie tussen beul en slachtoffer uit het tijdperk Pinochet

My friend Diego vertelt het verhaal van de Chileen Luis Alberto Alarcón (zie foto), die lid was van het veiligheidscorps in de tijd van Allende, na de staatsgreep van Pinochet in september 1973 zwaar gemarteld werd, naar Nederland vluchtte en 34 jaar na dato teruggaat om zijn folteraar te ontmoeten. De naam Diego was de bijnaam van Alarcón in de politiek.

Pablo Eppelin en Rob Brouwer filmen de reis van Alarcón naar Chili in december 2008 en geven steeds nauwgezet aan hoelang het nog duurt tot de confrontatie tussen slachtoffer en beul plaatsvindt. Op het moment dat Alarcón op Schiphol in het vliegtuig stapt zijn er nog acht dagen te gaan. Alarcón vindt het een morele plicht om voor de rechter in Santiago te verschijnen en zegt dat hij dat al veel eerder had moeten doen.

Eerst gaat hij met de bus naar het zuiden, naar een broer en een vriend die driehonderd kilometer van de stad Temuco wonen. Ook deze busreis neemt een etmaal in beslag. Alarcón bekijkt een muur met de namen van slachtoffers erin gegraveerd en een poort die de doorgang naar de toekomst moet verbeelden. Alarcón raakt de namen aan van mensen die hij gekend heeft en zegt dat zijn naam daar ook gemakkelijk bij had kunnen staan. Het verleden leeft nog sterk in hem, zoals nachtmerries aangeven.

Zijn vriend heeft de beul Manuel Vasques Chahuan ontmoet en zegt dat die erg hooghartig is en dat Alarcón zich niet teveel illusies moet maken over het weerzien. Alarcón bekijkt een oude foto van de beul in een tijdschrift en schat dat de man inmiddels zo’n zestig jaar oud moet zijn en dat het recht zijn loop moet hebben. Hij was een van de weinigen die zijn beul in het gezicht zag.

Hij vertelt over zijn arrestatie op straat in oktober 1973 en speelt de achtervolging na tot hij werd opgepakt, in een cel gesmeten en dagenlang geblinddoekt werd verhoord en gefolterd in het regimentsgebouw. De elektrische schokken maakten dat zijn tong als een klont in zijn mond zat, zijn hoofd werd tegen de bank geslagen en hij merkte later dat hij onder het bloed zat, maar toegeven dat hij bij het veiligheidscorps van Allende zat deed hij niet.

In november werd hij met een helikopter naar Cunco vervoerd, waar een soort krijgsraad gehouden werd onder leiding van Chahuan. De folteringen waren nog beestachtiger. Chahuan bedreigde hem van dichtbij met een revolver toen de folteringen geen effect hadden en liet Alarcón tenslotte gaan, hoewel die doodsbang was dat hij in zijn rug zou worden doodgeschoten. Zijn verhaal roept zoveel op dat hij zich door zijn broer laat troosten.

De rechtszaak loopt uit op een debacle, maar eerst is er een ontmoeting tussen beul en slachtoffer bij de balie waar ze zich moeten legitimeren. Chahuan zegt ijskoud dat hij Alarcón niet kent, maar wel worden de grote zweetplekken onder zijn oksels van dichtbij in beeld gebracht. In ieder geval voelde Alarcón zich na afloop de morele winnaar. Hij slaapt goed, is in een goede stemming en blijft zijn beul in de gaten houden zonder dat die steeds in zijn hoofd zit.

In een voorbeschouwing vertelde Joey Boink over het grotere streven naar gerechtigheid in Midden- en Zuid Amerika na het enorme geweld dat de junta’s daar eerder uitoefenden. Zijn documentaire Burden of peace over het werk van aanklaagster Claudia y Paz is daar een voorbeeld van. Het streven naar eerherstel helpt bij de verwerking van dit wrede recente verleden.  

Hier de site van het Movies that matter festival, met daarop de trailer van My friend Diego, hier mijn verslag van de documentaire Burden of peace.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen