Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 24 maart 2016

Stories we tell (2012), documentaire van Sarah Polley


De geschiedenis is slechts een kwestie van interpretatie

De Canadese filmmaakster Sarah Polley (1979), bekend van Away with her (2006) en Take this waltz (2011), films die ik niet al te positief besproken heb, richt in Stories we tell de camera op haar familie. Ze zegt vooraf dat er in de familie verschillende interpretaties over hun geschiedenis leven. Dat heeft niet zozeer te maken met uiteenlopende opvattingen van de kinderen uit het gezin over hun opvoeding, maar met onduidelijkheid over de biologische vader van Sarah.

Het motto van Margaret Atwood, dat men middenin een verhaal in een chaos zit die pas achteraf duidelijk wordt, past in deze documentaire, waarin verschillende familieleden hun zegje doen, maar vooral de vader Michael zijn hele levensverhaal voorleest in een studio. Tussendoor zien we archiefbeelden van het gezin in Toronto. Al snel wordt duidelijk dat Diane, de moeder in het gezin, overleden is. Ze wordt door haar geliefden gekarakteriseerd als een levendige, creatieve vrouw.

Michael vertelt hoe hij Diane leerde kennen, namelijk op het toneel. Ze was verrukt van de rol die hij speelde en volgens hem verliefder op zijn personage dan op hemzelf. In ieder geval speelden ze ook samen. Tijdens hun huwelijksreis was Michael meer met de camera bezig dan met Diane. Hun karakters sloten niet erg op elkaar aan. Zijn besluit om te stoppen met toneelspelen en op een gewonere manier zijn brood te verdienen, zorgde voor nog meer verwijdering. Diane besloot naar Montreal te gaan om daar in een toneelvoorstelling te spelen, liet hem alleen met haar twee kinderen Susy en John uit een vorig huwelijk en zette zelf de bloemetjes buiten. De komst van Michael voor enkele dagen naar Montreal maakte weer veel goed.

De zwangerschap van Sarah zorgde ervoor dat Diane eerst een abortus wilde maar daar later toch vanaf zag. In de familie werden grappen gemaakt over de biologische vader van Sarah, maar Michael zag daar heel veel jaren alleen de humor van in. Hij werd eerst nog zwaar getroffen door de dood van Diane door kanker. Alleen Sarah bleef bij hem, de andere kinderen, waaronder ook Mark en Joanna, werden elders ondergebracht. Michael herinnert zich de tijd met Sarah als een heel gelukkige.

John had al eens opgevangen dat zijn moeder onzeker was van het vaderschap van Sarah. Eerst kwam acteur Geoff in aanmerking vanwege zijn rode haren. Sarah hoorde daar pas over toen ze achttien jaar oud was en praatte erover met filmproducent Harry Gulkin die haar tijdens een genoeglijk onderhoud bekende dat hij haar vader was en dat hij altijd een verhouding bleef houden met haar moeder. Een DNA test gaf hierover na 28 jaar uitsluitsel. Sarah was bang om Michael voor het hoofd te stoten, maar toen ze gebeld werd door een journalist die het nieuws wilde openbaren, zocht ze ijlings contact met hem. Michael nam het nieuws goed op. Hij begon zijn verleden te herschrijven. Ook Harry wilde zijn verhaal publiceren maar zag daar tenslotte van af omdat Sarah Michael wilde beschermen.

Het is wonderlijk dat ze dan zelf toch een documentaire over de zaak maakt. Haar vader denkt net als Harry dat een objectief beeld van het verleden onmogelijk is. Ieder heeft zijn eigen opvatting over Diane. Het lijkt alsof ze achteraf ook twijfels over haar onderneming heeft. Michael heeft ze er wel toe aangezet om zijn schrijverschap voort te zetten.  

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen