Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 9 maart 2016

De Man door Europa, Tegenlicht, 6 maart 2016


Bevlogen theatermaker op zoek naar nieuwe ideeën voor Europa

Het is een aardig initiatief van Tegenlicht om de bevlogen Vlaamse theatermaker Lucas de Man (Roesselare, 1982) de kans te geven om de toestand in Europa te ontleden en te zoeken naar alternatieven voor de vermolmde staat van ons continent, maar de voorbeelden waar De Man mee komt op zijn reis naar zeventien Europese steden zijn te ad hoc om veel licht aan de horizon te zien opdagen. Wellicht dat De Man zijn inspiratie kan gebruiken voor zijn multidisciplinair kunstproject In Search of Europe. We zullen later merken of dat wel enige begeestering kan losmaken.

Het onderhoud met de Vlaamse cultuurfilosoof Lieven de Cauter in Brussel had een goede invalshoek kunnen zijn om de crisis in Europa te ontleden. Diens stelselmatige waarschuwingen dat we aan de rand van de afgrond staan, schreeuwen om een reactie. Hij gaat in op de privatisering van de common grounds, een onderwerp dat Thomas More in Utopia al aan de orde stelde maar dat sinds die tijd alleen maar is toegenomen. Volgens De Cauter dienen lieden die zich publieke zaken als water en lucht toeëigenen, vervolgd te worden door de overheden, die immers tot taak hebben om de burgers te beschermen. Daarbij hebben de burgers in deze moderne zelf ook macht, bijvoorbeeld om, net zoals eerder Starbucks ondervond in Engeland, multinational Coca Cola een klap toe te brengen door een week lang geen cola te drinken.

De historische onderbouwing van De Man doet amateuristisch aan, zoals het bord van Europa met daarop een aantal historische figuren zoals Erasmus, Machiavelli, More, Copernicus en Luther. Ze staan model voor de noodzakelijke verandering van de samenleving na de Middeleeuwen, net zoals die vandaag de dag nodig is op, niet alleen op economisch, sociaal en politiek, maar ook op ecologisch gebied. De vroegere documentairemaker Giorgio de Finis uit Rome werkt samen met migranten in een voormalige salamifabriek om een ander beeld van de mens neer te zetten dan de restjesmensen die door de globalisering zijn ontstaan, theatermaker Simon Allemeersch doet in Gent iets vergelijkbaars door maatschappelijke uitgestotenen zich op de film Rabot te laten presenteren. Het is de bedoeling dat anderen hierdoor uit hun eigen subcultuur komen waarin we volgens de Poolse socioloog Bauman in opgesloten zitten.  

Het is sympathiek dat De Man, zoals vooraf geschetst, wil voorkomen dat de publieke ruimte verwordt tot een anonieme consumptiemarktplaats. Zijn pleidooi voor een plek van verbinding, verwondering en verwarring, waarin de mens zichzelf kan zijn, is echter nog weinig verankerd. Zijn euforie over enkele goedbedoelde initiatieven van onderop, zoals de acties tegen de uithuiszettingen in Madrid en de twitterinitiatieven in Istanbul waar kranten de nek worden omgedraaid, zijn te uiteenlopend en hebben te weinig samenhang om richting te geven aan de noodzakelijke verandering. Zijn apolitieke visie draagt daaraan bij. Helaas wist ook samensteller Britta Hosman daar weinig aan toe te voegen. Vanavond in Pakhuis de Zwijger kan ze misschien revanche nemen met in het achterhoofd de uitspraak van de Grieks Amerikaanse planoloog Gerald Gutenschwager die stelde dat het niet nodig is om net als Sisyphus de hele dag bezig te zijn om de steen naar boven te krijgen. We kunnen afstand nemen van de dictaten over economische groei en het heft zelf in handen nemen, bijvoorbeeld door acties ingezet op de sociale media tegen spitsverboden van studenten in de trein of wellicht toch een boycot van Coca Cola.   

Hier meer informatie op de site van Tegenlicht. Vanavond napraten in Pakhuis de Zwijger.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen