Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



dinsdag 15 maart 2016

She’s a boy I knew (2007), documentaire van Gwen Haworth


Levendig portret van een Canadese jongeman die een vrouw wordt

Documentaires over geslachtsverandering zijn tegenwoordig in de mode, waarbij I am a woman now (2012) van Michiel van Erp nog altijd een van de aardigste is. In She’s a boy I knew vertelt de Canadese filmaker Gwen Haworth (1973) over haar verandering van Steven tot Gwen. Ze praat daarbij, afgewisseld met archiefbeelden die losjes door de documentaire heen geweven zijn, met haar familie, haar steunende vriend Raori en haar vroegere partner Malgonia. Vooral de gesprekken met de laatste geven een aardig beeld van de problemen waar iemand voor staat die aan een geslachtsverandering wil beginnen. Dat ik moeite heb om dit verslag in de juiste persoon te zetten, moet u maar voor lief nemen.

Gwen vertelt om te beginnen over de nachtmerries die zij vroeger als jongetje had, namelijk om buitengesloten en afgewezen te worden. Dat zegt veel over de gevoelens die zij al vanaf haar vierde had en die ze niet naar buiten kon brengen. Dat was ook nog zo toen zij, in de fysieke gestalte van Steven, verkering kreeg met Malgonia. Ze kon ze er niet over praten. Malgonia, die met haar familie uit Polen kwam omdat haar broer aan de ziekte van Duchenne leed, vroeg zich wel eens af wat er verborgen ging achter de afwezige blik van haar partner, maar kon daar niet achter komen. Op het moment dat Gwen niet langer kon zwijgen over haar aard, moest Malgonia bijna overgeven, maar ze leek verder te kunnen leven met het idee dat ze in het vervolg een lesbische relatie zouden hebben. In 2000 trouwde het stel en vond een flat in Vancouver, maar lang duurde het geluk niet.

De vader van Gwen heeft het nog altijd moeilijk met de geslachtsverandering, de moeder vond de omschakeling moeilijk en kan nog steeds niet begrijpen waar het aan gelegen heeft dat Gwen zo’n diepe wens had een vrouw te zijn. Raori die met Gwen samenwoonde tijdens hun opleiding van de filmacademie, herinnert zich dat Gwen het heerlijk vond om zich te tooien in vrouwenkleren die zij eens langs de weg vond. Ook Malgonia herinnert zich nog de transformatie die Gwen aan het begin van hun huwelijk onderging. Ze kleedde zich overdreven vrouwelijk, deed een eendenloopje en oogde heel kwetsbaar. In dezelfde tijd begon Gwen met electrolyse en medicatie om zich op de geslachtsverandering voor te bereiden. Ze ging vaak naar Victoria om de hormoonbehandeling te ondergaan.

De relatie met Malgonia werd stroever in de lente van 2002. Seks hadden ze niet meer. De sensuele Malgonia voelde zich meer aangetrokken door Michael, een jongen in haar meditatiegroepje. Na enige tijd ging ze met die jongen samenwonen, terwijl Gwen door de hormoonbehandeling een emotioneel wrak geworden was. Met het geld dat vrijkwam door de verkoop van hun flat kon Gwen de operatie in maart 2004 in Montreal betalen. Inmiddels was ze ook weer in gesprek met Malgonia. De twee verzoenden zich en Malgonia ging mee naar Montreal. Heel open vertelt Gwen over de borsten die ze inmiddels gekregen had en de vagina die ze wekelijks moet dilateren om de vorm ervan te behouden. Tenslotte zag ze af van een correctie van de adamsappel, want die was al nooit zo geprononceerd. Na de scheiding met Malgonia in september ging Gwen weer daten en kwam ze Heidi tegen, hetgeen tot samenwonen leidde en een gesprek over kinderen. Malgonia op haar beurt trouwde met Michael, maar wel contact bleef houden met haar vroegere partner.

De moeder zegt dat ze een zoon heeft verloren, maar een dochter erbij gekregen. Gwen is blij dat de band met haar familie door het hele proces heen goed gebleven is. De transitie heeft de banden zelfs versterkt. Gwen heeft in ieder geval ook nooit meer een nachtmerrie om buitengesloten te worden.

Hier de trailer van She’s a boy I knew, hier mijn verslag van I am a woman now.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen