Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zaterdag 10 oktober 2015

Theaterrecensie: Los, Het Zuidelijk Toneel, Toneelschuur, 9 oktober 2015


Slechts ontgoocheling na verlieservaringen

De voorstelling Los, gespeeld door twee jonge acteurs van Het Zuidelijk Toneel en geregisseerd door Lucas de Man, gaat over verlies. De titel van het stuk doet meteen denken aan het Engelse loss, maar zal eerder op de ontworteling slaan die meestal door het verlies wordt veroorzaakt. De hoge lelijk roze muur die de twee spelers van elkaar scheidt, zinspeelt daar op. Van verbinding kan geen sprake zijn. De toeschouwer kijkt naar twee particuliere werelden.

Voordat het zo ver is hebben we een alleraardigste intro meegemaakt, die begint met een hele gewone binnenkomst van de acteurs Hanneke Last en Tijs Huys. Met de begroeting van het publiek stappen ze meteen door de vierde wand. Van een afscheiding is geen sprake. Hanneke begint heel gedurfd met het prachtig gezongen Eye of the tiger uit 1982 en Tijs licht ons in een lieflijk Vlaams in over alle mogelijke fobies, waarvan er wel vijfhonderd blijken te bestaan. Hanneke onderbreekt zijn nogal afstandelijke opsomming met een beschrijving van een angstaanval, die het meest lijkt op een confrontatie met een tijger die er niet is. Tijs sluit zijn litanie af met eremifobie, angst voor de stilte of volgens het woordenboek voor het alleen zijn, de eenzaamheid, de verlatenheid.

De verhalen die Hanneke en Tijs ons, nadat ze zich op het toneel omgekleed hebben, aan weerszijde van de dikke muur vertellen, gaan over deze laatste, moeilijk te behappen, angst. Hanneke vertelt een afstandelijk verhaal over een vrouw die, zoals iedereen van ons, in haar leven steeds voor een keuze stond en dan maar wat koos, met als gevolg dat ze een middelmatig huwelijk had, tot ze geconfronteerd werd met de dood van haar zoontje. Tijs vertelt ons over Oscar (1957) die, nadat hij van zijn vader die bij Philips werkte een cassetterecorder kreeg, een manie ontwikkelde om geluiden op te nemen en daarmee zijn hele leven doorging, ook tijdens het huwelijk met Anna met wie hij in de vrije tijd het Grote Routepad dwars door Europa ten einde liep.

In beide verhalen komt men uit op een oorverdovende stilte. De vrouw die door Hanneke gespeeld wordt, heeft houvast aan haar man Frank die er vaak niet voor haar was, maar die op het juiste moment aanwezig is en daarmee een rots is voor de wankelende, diepbedroefde moeder, Oscar houdt na de dood van zijn vrouw Anna vast aan de opnames die hij zijn leven lang van hen en haar gemaakt heeft. Hij wordt zelfs woedend als een collega van zijn werk bij hem aanbelt om contact te maken en sluit zich helemaal af tot zelfs de tapes na zeven jaar geen geruis meer voortbrengen en Oscar in een diepe stilte achterlaten.  

De anekdotische verhalen duren helaas te lang en worden daarmee langdradig. Wat ontbreekt is afwisseling. De vierde wand sluit de toeschouwer af van de levens van de personen op het toneel. De belichting maakt dit duidelijk door de zaal steeds meer in het donker te zetten. De toeschouwer blijft verslagen achter. Wat om half negen begon met een fraaie interactie, is verworden tot treurige monologen die de toeschouwer na ruim een uur verslagen in de touwen doet belanden.

Toch is Los niet de door de Volkskrant getypeerde mokerslag. Daarvoor is de voorstelling te weinig vlammend. Wellicht heeft het ook met de verwachting te maken die gewekt wordt op de fraaie poster en in de trailer die op een wand in het café van de Toneelschuur geprojecteerd werd. Een boeiende interactie tussen twee jonge mensen over de angsten die het leven kunnen domineren, werd de toeschouwer op het toneel onthouden. Ontgoocheling is een betere kwalificatie.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen