Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 7 oktober 2015

Recensie: Hoe ik per ongeluk een boek schreef (2014), Annet Huizing


Verhaal en schrijfcursus ineen

Annet Huizing komt met een origineel idee om kinderen iets te vertellen over het schrijven van boeken en werd daarmee bekroond met een griffel. In een verhaal over een dertienjarige brugpieper, die zonder moeder door het leven gaat, verwerkt ze allerlei onderwerpen die een rol spelen bij het schrijven van een boek. In een blauwe kleur wordt dat laatste aan het eind van de hoofdstukjes geplaatst.

Hoofdpersoon Katinka Kapteijn reflecteert in haar schrijfsels over haar ervaring om een dode moeder te hebben. Haar moeder overleed toen ze drie jaar oud was. In die tijd was haar moeder zwanger van haar broertje Kalle. Ze vindt het belangrijk de reacties van anderen daarover op papier te zetten, maar weet niet zo goed hoe dat moet. Het eerste stukje heeft ze al twaalf keer herschreven. Gelukkig heeft ze een lieve buurvrouw, Lidwien, die heel wat boeken geschreven heeft en haar buurmeisje graag de nodige tips geeft:
‘Begin maar eens met beschrijven wat je zoals meemaakt. Een soort dagboek dus.’
‘Een dagboek? Maar dat doe ik al heel lang!’
‘Ik bedoel stukjes over je leven die anderen mogen lezen. Het gaat erom dat je lezers meemaken wat jij meemaakt, dat ze zien wat jij ziet. En dan mag je er af en toe best wat bij fantaseren.’

Van het een komt het ander. Lidwien licht Katinka in over het laten zien van een gebeurtenis in plaats van erover te vertellen of om spannende dialogen te maken, door bekend veronderstelde feiten weg te laten. De leergierige Katinka typt de aanwijzingen van Lidwien meteen in op haar iPhone.

Het helpt het verhaal dat de vader van Katinka verkering krijgt met Dirkje, een frisse jonge vrouw die de verhoudingen in het gezin wat opschudt. De vader is verliefd tot over zijn oren en probeert dat eerst nog te verbergen waarmee het begrip cliffhanger geïntroduceerd is. Katinka wordt door Lidwien gewezen op variatie in de zinsvolgorde, op bijfiguren die het beste onopgemerkt kunnen worden aangekleed en gevoelig gemaakt voor de worsteling die achter gedrag van mensen zit. Bijfiguren dienen functioneel te zijn, tijd kan versneld of vertraagd worden en het perspectief kan wisselen.

Ondanks de vele rode strepen die Lidwien in de teksten van Katinka zet, is ze geen betweter. Ze schrijft op dat moment zelf niet, omdat ze eerst een grote schoonmaak in haar hoofd moet houden. In dat kader verricht ze tuinwerkzaamheden, waarbij Katinka helpt. Ze maken ook haar huis schoon en verbranden het verleden in kachel. Dat Lidwien in de steek gelaten is, brengt Katinka tot de conclusie dat er twee soorten erg zijn.

Ondanks fraaie scènes waaronder een heftige aanvaring met Dirkje in een kledingwinkel en een ontroerend slot waarin Katinka haar moeder een bandopname van een toespraak ziet,
hinkt Hoe ik per ongeluk een boek schreef op twee gedachten. De lezer wordt door de ingrepen in het verhaal teveel uit het verhaal gehaald en de vakinhoud komt zelf uit niet helemaal tot zijn recht. Wellicht daarom doet Lidwien daarom Het geheim van de schrijver van Renate Dorrestein, aan Katinka cadeau, een keuze die ik niet zo gelukkig vind omdat ik daar zelf meer van in de war raakte. Wellicht daardoor voegt ze daar Schrijfles van Nicolien Mizee aan toe die met veel minder omhaal stelt dat het in een fictieboek gaat om een nieuw inzicht bij de hoofdpersoon.

Hoewel Huizing af en toe wat doolt met de leeftijd van Katinka die als dertien jarige een woord als midlifecrisis niet zou kennen, is Hoe ik per ongeluk een boek schreef voor die leeftijdscategorie wellicht een eyeopener en een stimulans om zelf aan de slag te gaan. Als dat het gevolg is, is er met deze mengeling van verhaal en cursus niets mis.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen