Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



maandag 4 november 2013

Katie Roiphe over Lof van het rommelige leven, Gesprek op 24, 21 oktober 2013



Hoogleraar en alleenstaande moeder gooit kont tegen de krib

Katie Roiphe is hoogleraar culturele kritiek in New York en gebruikte haar privéleven als materiaal voor haar essaybundel Lof van het rommelige leven. Chris Kijne vraagt haar of haar leven echt zo rommelig is.

Haar moeder zou zeggen van wel, zegt Roiphe maar zelf vindt de alleenstaande moeder met twee kinderen van verschillende vaders dat het wel meevalt. Haar leven was geen keuze, maar meer toeval. Het kwam meer voort uit het feit dat ze zich niet geschikt voelde voor een gewoon leven. De aantrekkingskracht van haar huidige leven is dat het fantasie heeft, terwijl een traditioneel leven beklemming en benepenheid uitstraalt.

Ze geeft toe dat het ook bevrijdend is iets af te breken zoals ze vroeger deed toen ze een vriendje afpakte van een vriendin, al schaamt ze zich daar nog wel over. De essays in het boek hebben allemaal iets ongemakkelijks. Vrienden beschouwden haar na haar scheiding als een gewond dier maar dat zegt volgens Roiphe meer over de verwachtingen van getrouwde stellen, die volgens haar zelf een nogal verveeld bestaan leiden.

Ze kreeg haar jongste na haar scheiding. Alleenstaande moeders komen veel voor in de Verenigde Staten en vormen al gauw een bedreiging van de bestaande orde. Alleen al omdat ze wel eens een echtgenoot zouden kunnen afpakken. Volgens Roiphe heeft een alleenstaande ouder het voordeel dat de band met het kind hechter is.

Kijne vraagt of de neerbuigende kritiek op alleenstaande moeders een teken is van conservatisme.
Roiphe beaamt dat en zegt dat het een teken is van angst. Men klampt zich vast aan de jaren vijftig. Ze schreef een essay over de veranderde manier waarop tegenwoordig over seks geschreven wordt. Zagen schrijvers als Arthur Miller, Philip Roth en John Updike in de jaren vijftig en zestig seks nog als bevrijdend, voor Jonathan Frantzen, Dave Eggers en Michael Chabon is seks beladen met angst en schuldgevoelens. Ze hebben dit aangewreven gekregen door het feminisme, dat dacht alle agressie rond seks uit te bannen, waarna alleen lieve knuffelseks zou overblijven. De paradox is dat vrouwen een lieve man wilden die ook seksueel interessant was.

De vooruitgang zoals door feministen beleden voelde ongemakkelijk. Anders dan gedacht hebben hoog opgeleide vrouwen onderwerpingsfantasieën, zoals beschreven is in erotische romans als Vijftig tinten grijs. Seksualiteit blijkt dus niet zo gemakkelijk te sturen. Men kijkt ook graag naar de serie Mad Men waarin overspel en drankzucht aan de orde van de dag zijn. Wellicht heeft men dat nodig als compensatie in een bestaan waarin men - en Roiphe keurt dat niet af - zelf zo gezond mogelijk wil leven.

Kijne vraagt over het perfectionisme waarmee we opvoeden.
Volgens Roiphe is het onmogelijk een kind volledig te behoeden voor gevaar. Het is ook net gewenst om kasplantjes te kweken die met de eerste storm omvallen. Onze ideeën over veilig opvoeden zijn een surrogaat voor een avontuurlijk leven. Ik weet niet meer of en zo ja  welk voorbeeld ze daarbij gaf, maar zelf denk ik aan ouders die kinderen voor de televisie zetten om hen te plezieren, terwijl ze ook een spelletje met hen kunnen doen. 

Lezers zijn vaak woedend op Roiphe. Ze zien het op een aanval op hun eigen waarden. Daar kijkt men liever niet naar. Dat is ongemakkelijk. Misschien is ze ook wel onredelijk zegt Roiphe tot besluit. 

Hier een interview met Roiphe in NRC van 23 oktober j.l., met als kop dat Frantzen een seksist is.   



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen