Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 24 november 2013

Filmrecensie: La vérité (1960), Henri Georges Clouzot



Zoeken naar de waarheid achter passiemoord

La vérité speelt zich af in de rechtszaal. Daar vindt de zaak plaats over de moord op de jonge dirigent Gilbert Tellier op 15 oktober 1959. Dominique Marceau, de zus van zijn verloofde Annie, is de verdachte. De rechter probeert te achterhalen wat er precies is voorgevallen. De zaal zit vol advocaten, juryleden en toehoorders. Regelmatig wordt teruggeblikt, van de jeugd van Dominique tot de dag van de moord. Ruim vijftig jaar na dato doet het vreemd aan om volwassenen zo langdurig en volhardend te zien strijden over een passiemoord.

La vérité begint in de gevangenis. De tweeëntwintig jarige Dominique Marceau (Brigitte Bardot) uit Rennes wordt naar het beklaagdenbankje geleid, vanwaar ze het proces tegen haar volgt. Eerst worden de juryleden at random uit het publiek gekozen. De rechter spreekt meteen al van een verwend kind dat heel anders dan haar zusje Annie geen enkele verantwoordelijkheid kende.

Samen gaan de zussen naar Parijs. Annie studeert viool, Dominique struint, tot ergernis van Annie, de straten in de hoofdstad af en maakt met plezier met de jongens. In de mooiste scène in de film, die ook te zien was in de documentaire Brigitte Bardor - The misunderstood, klopt dirigent Gilbert Tellier aan bij het appartement van de zussen omdat hij Annie wil spreken die bij hem in het orkest zit. Dominique ligt op haar buik in bed onder de lakens met haar onderlijf te schokken en zegt dat hij best mag wachten tot Annie terug is. Annie is geschokt over het gedrag van haar zus tegenover haar nette vriend.

Het is het begin van een hele moeilijke verhouding tussen Gilbert en Dominique. Gilbert kan de aanblik van de sensuele Dominique niet van zijn netvlies krijgen en volgt haar, wacht op haar. Het is grappig dat Dominique zichzelf tenslotte aan hem aanbiedt om er vanaf te zijn. Als ze eenmaal de liefde bedrijven, komen ze niet echter moeilijk meer van elkaar af. Als magneten worden ze naar elkaar toegetrokken. De praktijk is lastiger. Gilbert heeft zijn hart verpand aan de klassieke muziek, Dominique houdt van popmuziek, film en de jeugdcultuur daar om heen.

Voor de rechtbank vertelt ze, tot afschuw van de zaal, die denkt dat zij Gilbert aan het lijntje hield, dat ze het niet zo nauw neemt met de publieke moraal. Ze gaat net zo gemakkelijk mee met de eigenaar van dancing Le Spoutnik waar ze werkt of een Amerikaan die in de club zijn krant leest.

Als Annie zich verloofd met Gilbert voelt ze zich echter gepasseerd. Ze vertelt de rechter dat ze echt van hem hield en hij van haar. Het komt tot een botsing tussen de zussen in de rechtszaal. Dominique zegt tegen de rechter dat zij nooit Gilbert wilde doden, maar alleen zichzelf. Dat laatste mislukte.  

Aan het eind van de film blijkt het Dominique toch in de gevangenis gelukt. Ze heeft nog een afscheidsbrief geschreven waarin ze zich voor iedereen verontschuldigt. De rechter leest de brief voor. De zaak wordt daarna gesloten. Wat nou precies een passiemoord verklaart, daar moet de kijker zelf maar over nadenken.
 
La vérité is in zwart wit en nogal langdradig voor een kijker van ruim vijftig jaar later, al doet de losbandigheid van Dominique nog steeds verfrissend aan.  

Hier de trailer.



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen