Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 6 november 2013

Een normaal leven (2009), documentaire van Jill Coulon



Harde opleiding sumoworstelaars

In deze documentaire met als ondertitel Kroniek van een jonge sumoworstelaar volgt Jill Coulon de gang van de achttienjarige Takuya Ogushi uit Asahikawa op Hokkaido naar een bekende sumoschool in Tokio. Sumoworstelen doet men in Japan al vanaf de achtste eeuw en men begint eraan als tiener. De opleiding is intern en duurt zo’n zes maanden.

Ogushi heeft net de middelbare school afgerond waar hij zich bekwaamde in judo en gaat op advies van zijn vader naar de stal van Oshima, zoals dat heet. Zijn moeder is drie jaar geleden overleden aan kanker. Met zijn vader heeft hij een moeizaam contact. Zijn vader zegt hem dat hij niet met lege handen hoeft thuis te komen.

In het vliegtuig huilde hij, zegt Ogushi als hij vanuit Tokio met zijn zus belt. Zijn vader huilde al bij het afscheid. Hij weet nog niet of hij het leuk vindt daar. Zijn gordel schuurt.

Hij heeft dan de eerste trainingen en maaltijden al achter de rug. Tijdens oefeningen moesten anderen lachen om zijn armbewegingen tijdens een oefening waarbij men met de benen uit elkaar staat. Tijdens het eerste toernooi is hij niet echt ontevreden, al was hij erg zenuwachtig en waren de potjes voorbij voor hij er erg in had.

Zijn zus vraagt door de telefoon of hij al heeft rondgekeken in de stad of zijn vrienden heeft gebeld. Dat heeft Ogushi allemaal nog niet gedaan. Ze raadt hem aan goed op zichzelf te passen. Fraai zijn de beelden van de dikke mannen die als ze niet trainen, wat strekken of eten in de worstelzaal.

De leraar geeft Ogushi de naam Grote Morgenster. Het contact is afstandelijk. Zijn vader belt ook al niet. De worstelaars krijgen les over de omgang met fans en toeschouwers. Een man vertelt dat hij 192 kilo weegt door veel rijst te eten. Een andere docent vertelt wat ze moeten doen met hun spermaproductie. Het is prima die in hun eentje krijgen te raken, maar nog beter om te trouwen. Dat voorkomt een bevolkingskrimp in Japan.

Tijdens een vakantie aan zee vraagt Ogushi zich af of hij er ooit aan zal wennen om alles samen te doen. Als jongste moet hij ook nog allerlei vervelende klusjes doen.

Na twee maanden is hij zestien kilo aangekomen. Hij bereidt zich voor op een toernooi in Osaka met een lid van zijn ploeg van wie hij altijd verliest. Hij raakt ook vaak geblesseerd.
De trainer zegt dat hij nog te licht is. Tijdens het toernooi toont Ogushi doorzettingsvermogen. Ook bij judo was dat belangrijk.

Aan het eind van de opleiding klaagt Ogushi dat hij het saai vindt. Elke dag is hetzelfde. Eten en trainen. Misschien past judo toch beter bij hem. Als hij tijdens een laatste toernooi verliest, doet hem dat weinig meer. Anders dan vroeger is hij niet boos, maar kalm. Tegen zijn zus zegt hij dat het vermoeiend en saai is. Dat hij zelfvertrouwen mist en niemand heeft om mee te praten. Als hij tijdens de training huilt, zegt de coach dat hij daarmee moet ophouden en beter zijn best moet doen. 

Tenslotte verlaat Ogushi de school. Hij gaat niet terug naar huis, omdat zijn vader niet zal accepteren dat hij niet geslaagd is, maar naar een vriend in Eniwa. Hij concludeert dat hij het sumoworstelen niet voor zichzelf deed. Dat hij te naïef was. Dat sommige worstelaars al tien jaar op de school zaten, maar dat hij kiest voor een normaal leven.

Hier de trailer van A normal life ofwel Shinbou op vimeo.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen