Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



dinsdag 12 november 2013

Filmrecensie: Nowhere boy (2009), Sam Taylor-Wood



De jeugdjaren van een wereldberoemd popmusicus

John Lennon werd geboren in Liverpool op 9 oktober 1940 en op veertigjarige leeftijd op 8 december 1980 in New York City vermoord. Sam Taylor-Wood schetst in Nowhere boy de jeugdjaren van dit fenomeen in het gezin van zijn tante Mimi (zie foto).

Puber John is net zo gek op zijn oom als zijn oom op hem. George geeft hem een mondharmonica. Samen liggen op het bed van John naar de radio te luisteren. Tot George opstaat om naar de kroeg te gaan. Net buiten de slaapkamerdeur valt hij dood neer. Een smartelijke ervaring voor John die achterblijft met zijn veel stuggere tante.

Op het kerkhof zag hij in een flits een jongere roodharige vrouw. Zijn vriend Stan informeerde naar haar. Het was zijn moeder Julia. Stan weet ook waar ze woont en samen gaan ze bij haar op bezoek. Julia woont met haar vriend Bobby en haar twee dochters en maakt een uitgelaten indruk. Ze is zeer blij met het bezoek van haar zoon. Terwijl Stan op de dochters past gaat Julia met John naar de pier in Blackpool.

Af en toe zijn er flarden van herinneringen aan vroeger, aan de kleine jongen, aan zijn vader. John heeft nachtmerries.

Op school vlot het niet zo. John heeft andere interesses. Seks bijvoorbeeld met zijn vriendinnetje Marie en de muziek natuurlijk. Julia laat hem kennismaken met rock and roll. Ze neemt hem in 1956 mee naar de film Love me tender van Elvis Presley, waarna John zijn haar vet maakt met brilcrème en plaatjes jat. Omdat het niet de goede zijn, jazz bah, ruilt hij ze met een matroos voor I put a spell on you van Screaming Jay Haykins en draait het af bij zijn moeder, die in de wolken is. Ze leert hem banjo spelen. Een andere keer doet Julia niet open. Ze heeft dan een zware depressieve bui.

Als John buiten medeweten van Mimi vanwege het bezit van een blootblad van school geschorst wordt, trekt hij in bij Julia. Tenslotte zegt Bobby tegen Julia dat John niet bij hen kan blijven. Daarmee doet Julia haar zus Mimi tekort. John hoort het rn stapt zelf op. Hij trekt weer in bij Mini die inmiddels ook een nette student over de vloer heeft en begint een rock ’n roll band met klasgenoten, The Quarrymen geheten. De vijftienjarige timide Paul McCartney meldt zich ook aan, maar wordt door de arrogante Lennon eerst weggezet. Later bedenkt hij zich. Hij kan van de getalenteerde gitarist en liedjesschrijver veel leren.   

Als Mimi leest dat John een slecht schoolrapport heeft, verkoopt ze zijn gitaar. John is zo boos dat hij geld leent van zijn moeder en de gitaar terugkoopt. Het zegt iets over zijn tomeloze ambitie. Na een feestje, dat Julia ter ere van zijn verjaardag geeft, wil John eindelijk wel eens weten hoe het met zijn vader Alfred zit. Zijn moeder vertelt hem een en ander over de koopvaardij, maar later begrijpt John van Mimi dat het anders in elkaar heeft gezeten. John kan zijn moeder echter niet haten. Julia en Mimi verzoenen zich met elkaar en vlak daarna, op 15 juli 1958, komt Julia bij een auto ongeluk om het leven. Als Paul voor de uitvaart in haar huis op de banjo zit te pielen, is John kwaad en geeft hem een rake klap. De twee verzoenen zich met elkaar als John hoort dat de moeder van Paul aan kanker overleden is.  

Als John met zijn band die omgedoopt is in The Beatles naar Hamburg vertrekt, haalt hij zijn paspoort op bij Mimi. Ze vraagt hem om haar te bellen als hij daar is. John zal dat tot zijn dood in 1980 wekelijks blijven doen.  

In deze fascinerende biopic over de jeugd van John Lennon met een sterke hoofdrol van Aaron Johnson brengt Sam Taylor-Wood de jaren vijftig op prachtige manier tot leven. Dat komt tot uiting in de muziek natuurlijk, maar ook in de aankleding, zoals in het behang op de muren.

Nowhere boy is opgedragen aan de Britse filmregisseur Anthony Minghella, die in 2008 overleed.

Hier de trailer, hier Screaming Jay Haykins met I put a spell on you.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen