Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



maandag 19 november 2012

Lydia Davis over Varianten van ongemak, VPRO-Boeken, 18 november 2012


Shorter and shorter

Wim Brands zit vanwege het Crossing Border festival in de Bibliotheek in Den Haag en houdt de tweede verhalenbundel van Lydia Davis omhoog, getiteld Varianten van omgemak en andere verhalen. Korte verhalen, had er ook kunnen staan want dat is het genre dat Davis beoefent.

Brands houdt ook nog haar chapbook Cows omhoog en een bundel van Russell Edson. Over het eerste horen we niets meer, wel over de door Davis bewonderde Amerikaanse dichter.

Shorter and shorter. Die zinsnede is van toepassing op het werk van Davis. Soms bestaan haar verhalen uit één zin. Het was een reactie op de lange zinnen van Proust, die ze vertaalde. Het boeiende aan het ultrakorte vindt ze de compressie ervan, waardoor het in de gedachten van de lezer doorgroeit. Ze leest het verhaal De moeder voor, waarin een dochter weinig goed kan doen en steeds door de moeder wordt geprest tot meer en beter. Haar eigen moeder kon het verhaal niet waarderen, zegt Davis.

Brands merkt op dat ze zelden namen gebruikt.
Davis vindt het moeilijk daar iets over te zeggen, ze schrijft intuïtief. Namen hebben iets kunstmatigs. De persoonsvorm hij of zij is dichterbij.

Ze leest een bestaande tekst voor met de door haar verzonnen titel First Handwriting Practise over het lijden van Jezus. De macht en het pathos staan hier tegenover de setting, zegt ze.

Hoe lang doe je over een verhaal? vraagt Brands.
Davis schrijft de eerste versie in een uur en schaaft die dan bij tot alles goed staat.

Ze vertaalde ook Snijders. Hoe kwam ze daarbij?
Naar aanleiding van haar eerste bundel met de intrigerende titel Bezoek aan haar man (2011) vroeg ze Vincent Merjenberg van uitgeverij AtlasContact dat ze graag een Nederlandse korte verhalenschrijver zou vertalen. Vincent raadde haar Snijders aan.

Hoe las je die? wil Brands weten.
Davis kent Duits. Ze begon ooit met De linkshandige vrouw van Peter Handke, maar raakte in de knoop met diens Namiddag van een schrijver. Op grond van haar Duitse woordenschat komt ze een heel eind, al maakt ze soms fouten. Ze dacht bijvoorbeeld dat haan hen was en geen rooster). Ze gebruikt het woordenboek en stuurt haar vertalingen naar Merjenberg of andere Nederlandse lezers.

Waarom doe je dat? vraagt Brands.
Davis weet niet precies waarom. Ze vertaalt graag. Ze wil de tekst in het Engels zien. Ze doet het ook om de wereld te begrijpen.

Brands begint over Russell Edson (1935).
Davis zegt dat hij haar beïnvloedde. Hij noemt zich dichter maar is meer een verhalenverteller. Ze leest diens A stone is nobody’s over een liefde en Spring Spleen die een ruiger deel van haar zelf naar boven brengen.

Hier A stone is nobody’s, hier meer over Cows. 


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen