Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zaterdag 17 november 2012

Filmrecensie: Leedvermaak (1989), Frans Weisz


Stroef drama over overleving

We zijn in de jaren zeventig, op de bruiloft van Nico en Lea, die groots wordt gevierd in de tuin van de ouders van Lea ondanks het feit dat ze beiden al eerder waren getrouwd. Iets wat wel in het tijdsbeeld past. Van tevoren horen we Simon, de vader van Lea, zijn toespraak oefenen. Hij vergist zich steeds in de naam van zijn nieuwe schoonzoon. Noemt hem Alexander met wie Lea eerder was getrouwd. Die is trouwens ook op het feest aanwezig als fotograaf.

Door dit tweede huwelijk van het bruidspaar lopen er nogal wat figuren rond in de film. Ook Dory (Marjon Brandsma), de ex van Nico is aanwezig. Ze is een collega van Lea uit de muziekwereld. In het begin van de film toont ceremoniemeester Hans (Edwin de Vries) witte camelia’s aan Nico (Pierre Bokma) die hij kan geven aan Lea. ‘Maar die heb ik vroeger ook al aan Dory gegeven,’ zegt hij geërgerd.

Het is leuk dat de personages zich aan ons voorstellen, al is dat soms onbeholpen. Het dienstertje zegt dat ze al laat is en geen tijd heeft, maar hoopt dat het een prettige avond wordt. De moeder van Nico, Duifje (Sigrid Koetse), zegt dat ze de vrouw is van Zwart (Rijk de Gooyer) en vraagt waar die uithangt. Duifje is ook alweer de tweede vrouw van Zwart. Zijn eerste vrouw is overleden in de oorlog.

Al snel wordt duidelijk wat het thema van de film is. De praatgrage Riet (Annet Nieuwenhuyzen) is de onderduikmoeder van Lea, toen haar ouders in Auschwitz gevangen zaten. Ada, de moeder van Lea, kijkt haar vernietigend aan, bang dat Riet zich op de voorgrond zal dringen. Ada wordt nogal gestoord door haar herinneringen. Tijdens een controle in de tram vreesde ze opgepakt te worden en wilde eruit, waarmee ze de verdenking op zich laadde dat ze een zwartrijdster was. Ze wil zich laten opnemen. Haar man Simon is daar echter op tegen. Hij dreigt het huis te verlaten als Ada werkelijk besluit haar lot in handen te geven van anderen.  

Het verleden wordt op de bruiloft weggewist met drank, vrolijke liederen, sketches en polonaises. Tussendoor maken we kennis met mystery guest Daniël (Hugo Koolschijn), die zegt dat hij eerder in het huis woonde en de verloofde was van Lea.

Alles hangt van los zand aan elkaar. Aan het einde van de bruiloft wil Lea het ouderlijk huis niet uit om de relatie tussen haar ouders te redden. Riet daarentegen voelde zich er echt bij horen. There will never be another you, zingt Mathilde Santing tot slot.

De film, een eerste van een drieluik, is gemaakt in samenwerking met Toneelgroep Amsterdam. Dat is ervan af te zien. De cast is fantastisch, maar het toneelmatige hangt aan de film vast ondanks de losse camera hantering en de gesproken gedachten van de bruiloftsgasten. Leedvermaak werd geschreven door Judith Herzberg en eerder door toneelgroep Baal op de planken gebracht onder regie van Leonard Frank.

Hier, bij gebrek aan een trailer, meer informatie op VPRO-cinema.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen