Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



maandag 26 november 2012

Alleen in de wereld (2012), documentaire van Denise Janzée


Leven met gebrek aan aandacht

Alexander Vinkenoog is geboren in 1961, de tijd van de flower power. Hij neemt zijn moeder niets kwalijk, maar zijn vader Simon was een destructieve man. Alexander wilde alles worden als het maar geen schrijver was. Hij woont aan een Amsterdamse gracht, is een zorgzame vader, die anders dan zijn eigen vader veel aandacht heeft voor zijn kinderen. Zelf was hij al vroeg zelfstandig. Het is vertederend een oude filmopname te zien, waarin hij druk pratend en fantaserend over een pad langs het water loopt. Een dappere jongen, die zich door het leven slaat. Terwijl zijn vader typte, zat hij te schilderen. Later deed hij sportacademie, maar hij moest zelf alles regelen. Hij schreef dat hij ooit boos was. Zijn vader preekte de liefde maar wist zelf niet wat het was. De LSD party’s zijn leuk om te beschrijven. 
Edith Rignalda, de laatste vrouw van Vinkenoog, vertelt dat Alexander en haar eigen dochter Inge meegingen op huwelijksreis. Inge overleed in 2006 na experimenteren met drugs. Het is een risico, zegt Edith gelaten. Samen met Alexander bereidt ze een expositie over Vinkenoog voor ter gelegenheid van de presentatie van de Verzamelde Gedichten. Omdat ze zelf geen trauma’s had, kon ze Simon gelukkig maken. Simon werd al met zijn achttiende vader, hoewel hij geen kinderwens had. Alexander zegt dat hij zich als kind altijd bescheiden opstelde. Hij vindt dat hij er op foto’s triest uitziet. Edith is nogal stellig dat kinderen de ouders nooit iets kwalijk mogen nemen. 

Sandrien van Brakel hoort op de televisie haar moeder Nouschka zeggen dat ze denkt dat ze wel een goede oma is. Zelf is ze chronisch depressief. Ze vond het niet leuk dat haar moeder altijd werkte. De film was voor haar belangrijker dan het thuisfront. Ze heeft zelf veel aandacht voor de schoolvorderingen van haar zoon David. Voor hem is ze de drukte van Amsterdam uitgevlucht naar het platteland. Nouschka was bij de Dolle Mina’s. Er stond eens een levensgrote penis in hun kamer, die meegevoerd werd in een actie voor vrouwenurinoirs. Haar moeder en nieuwe vriend waren niet discreet. Sandrien kreeg veel te verhapstukken op te jonge leeftijd. De ouders waren druk bezig met hun ontwikkeling, voor de kinderen was daarvoor geen ruimte. Als zij zong, begon haar moeder daar overheen te zingen, omdat ze ook gehoord moest worden. De aandacht kon niet gedeeld. Sandrien leerde zich in te houden. Gelukkig waren er buurvrouwen die op haar toezagen. Ze heeft nog altijd moeite met intimiteit. Tussen haar moeder en haar was een gesloten deur. Daarom heeft ze in haar huis de deuren altijd open.

Marcus Muzea, de zoon van Cor Vaandrager, zegt dat zijn vader na de toekenning van de Anna Blamanprijs met drugs ging experimenteren en veel praatte. Marcus zocht zijn veiligheid, zijn broertje Leendert, aan wie de documentaire is opgedragen, redde het niet. Soms ging er iets mis in zijn hoofd. Terwijl Marcus genoot van een optreden van Lou Reed, lag zijn broertje te slapen. Cor pleegde zelfmoord. Marcus vond hem onder het bloed. Leendert hielp opruimen. Zijn moeder is in de zeventig en heeft kanker. Ze schilderde. Ze vertelt dat ze ook in een psychiatrische inrichting zat, maar dat ze daar toch uitkwam. Marcus zegt dat Leendert nog maar een kind was, een gevoelig kind, dat mooi piano speelde, minder een overlever als hijzelf. Marcus snapte niets van de adoratie voor zijn vader. Zelf vond hij hem een egoïstische klootzak die het leven van anderen verpestte. Marcus werkt in de hijstechniek, een dienend beroep. Hij is rustig bij stress en omgekeerd. Marcus belt met de verpleging. Het einde van zijn moeder nadert. Hij vindt dat heftig, maar toont geen emotie. Hij staat geen verdriet toe, maar kan wel boos worden. Zijn dochters zeggen dat hij dan eerst weg gaat maar nog bozer terugkomt. Hij schrikt daar ook zelf van. Hij bokst. Hij ontruimt het huis van zijn moeder. Door medicatie werd haar creativiteit minder, maar ze was beter te pruimen. Desondanks hoopt hij vroeger dat ze gauw dood zou gaan.  

De trailer wordt helaas geblokkeerd. Denise Janzée is zelf de dochter van Willeke van Ammelrooy.  

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen