Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



vrijdag 8 april 2016

I will not be silenced (2014), documentaire van Judy Rymer


Australische hulpverleenster stelt verkrachting en vernedering in Kenia aan de kaak.

De Australische Charlotte Campbell-Stephens werkte als vrijwilligster in een sloppenwijk van Nairobi toen ze in haar huisje beroofd en verkracht werd door meerdere mannen. Ze liet het er niet bij zitten, maar moest door een nieuwe hel aan vernederingen en vertragingen in de rechtszaal, waardoor ze pas zeven jaar na de brute inbreuk in haar leven genoegdoening krijgt, al is die nog niet eens gericht op hetgeen waar het haar om gaat: het beschermen van Keniase vrouwen tegen verkrachting.

Zeer openhartig vertelt Charlotte wat haar in 2006 is overkomen. In The Guardian van 12 mei 2015 wordt ze geciteerd over een verkrachting door een man in een leren jack met een kruisje om zijn hals die steeds tegen haar gezicht stootte:

“He had just this little thin silver necklace with a cross on it, with diamonds on it, and his chest was sort of hovering above me. And as he was thrusting above me it kept hitting me in the head and I grabbed hold of it at one point and twisted it and said to him: ‘You call yourself a Christian.’ And he just started thrusting harder.”

Acht uur lang was ze het slachtoffer van zware misdaad, voordat ze een ontsnapping wist te forceren. Ze werd eerst verkracht in haar huisje en zat later ook opgesloten in het grote huis waarin ook een andere vrouw, Monica, te grazen was genomen door de gewelddadige bende, die later opgepakt werd.

De ambassadeur raadde haar aan het land te verlaten, omdat verkrachtingen toch niet bestraft werden, maar Charlotte hield stand, niet in de laatste plaats om iets te doen voor de Keniase vrouwen, hen te beschermen tegen het grote onrecht dat hen werd aangedaan. Ze kreeg de steun van de zwarte rechercheur Geoff Kinua, die haar opstelling bemoedigend vond. Het leidde tot de eerste zaak waarbij een verkrachtingsslachtoffer zei waar het op staat en dat was bijzonder in een land waar het gewoon is om een blad voor de mond te nemen. Tijdens het identificeren van de daders sloeg ze een van hen, zo woedend was ze.

Ze vertelt over het moeilijke leven in de sloppenwijk Kibera in Nairobi. Mensen hebben zelfs geen geld voor de bus en lopen twee keer per dag tien kilometer naar en terug van hun werk. Ze werkte in een weeshuis met mishandelde kinderen. Door de kleine behuizingen krijgen kinderen in de sloppenwijk al vroeg in hun leven te maken met seks.

De rechtszaak sleept zich al vijf jaar voort en wordt herhaaldelijk door de verdediging getraineerd. In de tussentijd neemt Charlotte ook actie in de wijk. Ze praat met vrouwen en laat leerlingen hun ervaringen met seksueel geweld op papier zetten. Verkrachting wordt vaak gezien als een familieaangelegenheid. Ze begrijpt dat armoede de uiteindelijke oorzaak van alle problemen is.

Een achtste rechter die zich een jaar later met de zaak bezig houdt, trekt zich terug nadat ze beschuldigd wordt van partijdigheid. Een nieuwe rechter staat er op dat de zaak toch doorgaat. Later blijkt er een dossier ontvreemd. Raadsmannen van de verdediging komen niet opdagen op het moment van de zitting of zitten haar te jennen.
Op de dag dat het vonnis tenslotte wordt uitgesproken is ze op een lang verdiende vakantie in Sydney. Ze hoort dat de verdachten schuldig worden verklaard en de doodstraf krijgen vanwege de beroving, maar niet voor de verkrachtingen. De doodstraf wordt automatisch omgezet in levenslang, omdat de doodstraf sinds 1987 niet meer voltrokken wordt. Charlotte laat het er niet bij zitten, maar gaat terug naar Nairobi en strijdt door tegen de slappe houding over verkrachting.

Hier de trailer van I will not be silenced, in het Nederlands ook bekend als Ik laat me niet het zwijgen opleggen, hier de site op Facebook, hier het hele artikel uit The Guardian waaruit ik citeer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen