Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



vrijdag 15 april 2016

Benali boekt Ramsey Nasr, NTR, 15 mei 2011



Getalenteerd kunstenaar gegrepen door echtheid

Acteur, dichter en schrijver Ramsey Nasr is de zoon van een Palestijnse vader en een Nederlandse moeder. In de aankondiging zegt Abdelkader Benali dat Nasr allergisch is voor macht en machtsmisbruik. Dat is in het gesprek dat beiden met elkaar hebben duidelijk te merken.

Allereerst bezoeken de schrijvers Diergaarde Blijdorp waar Nasr als kind elke dag kwam. Blijdorp is voor hem het Hof van Eden. Het gesprek gaat al gauw over mensen die andere mensen, moslims in dit geval, als dieren zien. Hoewel het mechanisme bekend is, wordt het steeds weer toegepast. De mens is dan ook volgens Nasr een zoogdier met een slecht ontwikkeld geheugen. Op de vraag van Benali wanneer Nasr heeft ontdekt dat hij zelf een rol speelde, luidt het voor de hand liggende antwoord dat dat als acteur was. Acteren is een camouflagetechniek. Men doet een ander na.

De ijsbeer doet Nasr sterk denken aan ballingschap waarin men weinig anders kan doen dan ijsberen. Zelf zat hij tijdens een verblijf in Abu Dhabi ook in een kooi toen hij op zijn hotelkamer aan het dichten was. Gelukkig wordt hij van kwallen vanwege hun totale wezenloosheid. Hij krijgt zelfs kippenvel van het besef dat de mens niet meer is dan dit, alleen de naam had wel fraaier gekund, zoals het dansante jellyfish in het Engels. Hij heeft nieuwe namen geprobeerd te introduceren als glanskussen, straalfontein of zachte zwemmer.

Vervolgens reist Benali mee naar Antwerpen waar Nasr de toneelschool deed en achttien jaar lang woonde. België is minder plat dan Nederland volgens Nasr, men maakt de werkelijkheid surreëler. In de schouwburg spreekt hij met de Israelische schrijver Etgar Keret. Hij wil niet behoren tot de overwinnaars of de verliezers, maar voelt zich vaak schuldig over zijn schrijfactiviteiten waarmee hij actief weinig toevoegt aan de strijd in het Midden Oosten.

In Amsterdam zit hij midden in de stad op zijn adelaarsnest. Daar staat ook zijn enorme collectie klassieke muziek. Hij heeft een hele rij cd’s van Shostakovich die, net als Mahler in zijn vierde symphonie, het vlies van de werkelijkheid trekt en de luisteraar in een heel ander universum doet belanden. Shostakovich moest in de Sovjet Une altijd uitkijken wat hij componeerde, maar ging, zoals kunst moet doen, altijd verder dan het gangbare. Als acteur gaat Nasr ook verder dan gepermitteerd is. Hij noemt het stompzinnig dat de overheid op kunst kort omdat dat ons juist onderscheidt van de dieren.

Op het Movies that matter - festival draait de documentaire Lady of no fear (2010) die over Aung San Suu Kyi gaat. Nasr geeft een toelichting op een gesprek dat haar vriend Peter Carey had met de Birmese vrijheidsstrijdster, die nergens spijt van had. Hij hoopt dat ze met haar vrijheidszin naar buiten komt. Benali vraagt sinds wanneer hij gefascineerd wordt door personen met hoge idealen. Nasr antwoordt dat Aung overtuigd is van de kracht van de poëzie. Zij is zo net echt als Shostakovich.

Op vier mei treedt Nasr op in het Concertgebouw samen met een aantal orkestleden. Hij leest een gedicht voor waarin hij dirigent Mengelberg verwijt dat hij heulde met de Duitsers en zijn afschuw uitspreekt over de leden van het orkest die tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Nazi’s werden opgepakt en weggevoerd. De plek zelf is beladen met het verleden. 

Hier mijn verslag (in het Engels) van de documentaire Lady of no fear.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen