Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 26 juni 2013

Recensie: Meisje ontmoet jongen (2008), Ali Smith



Sprankelende hervertelling van een Griekse mythe over de vrouwenliefde

Gender, een begrip dat de gedrags- en identiteitsaspecten van onze sekse omvat, staat in de belangstelling. De Schotse schrijfster Ali Smith verkent dit gebied in de korte, sprankelende en intelligente roman Meisje ontmoet jongen. Ze levert hiermee ook een bijdrage aan het maatschappelijke debat over seksuele identiteit.

Een van de motto’s van het boek is van de hand van de Amerikaanse feministische filosofe Judith Butler: ‘Gender dient niet opgevat te worden als een vaststaande identiteit…gender is veeleer een broze identiteit die zich mettertijd ontwikkeld heeft.’

Het boek waarin dat motto wordt geïllustreerd, begint met de jonge zusjes Anthea en Midge Gunn bij hun grootouders in het Schotse Inverness. De openingszin is meteen al fraai: ‘Ik ga jullie vertellen over toen ik een meisje was, zegt grootvader.’
Hun moeder is uit huis vertrokken omdat ze zich bekeerd heeft tot het feminisme. Later raken ze ook hun grootouders kwijt. Tijdens een zeiltocht in Zuid Europa keren ze niet terug en worden als vermist opgegeven.
Anthea en haar oudere zus Midge blijven in hun huis wonen. Midge is in dienst van het bedrijf Pure dat flessenwater op een commerciële manier op de markt wil brengen. Midge regelt dat ook Anthea, inmiddels 21 jaar, daar kan werken. Anthea is dromerig en vergeet vaak haar werktijden. Als ze op een ochtend na een uitstapje naar rivier Ness eenmaal op kantoor is, blijkt een belangrijke vergadering met de big boss over de naamgeving van het flessenwater uitgesteld omdat zij er nog niet was, maar veel interesse heeft ze er niet in. Ze observeert een zeemeeuw die op de balustrade patrouilleert en later ziet ze vanuit het raam een jongen daar met een spuitbus bezig om leuzen onder de bedrijfsnaam te kalken.
Anthea is meteen verkocht.
  ‘Mijn hoofd, binnenin gebeurde er iets. Het was alsof er een storm op zee plaatsvond, maar slechts heel even en alleen binnen in mijn hoofd. Mijn borstkas, daar gebeurde absoluut iets. Het was net alsof hij zich van zichzelf losmaakte, als de romp van een schip dat tegen een rots slaat, brak en of het schip dat ik was zich wijd binnen in me opende en de oceaan naar binnen stroomde.
  Hij was de mooiste jongen die ik ooit had gezien.
  Maar hij zag er echt uit als een meisje.
  Zij was de mooiste jongen die ik ooit had gezien.’

Zij heet Robin Goodman en is een oud klasgenote van Midge. Anthea krijgt verkering met haar. Midge kan dat niet begrijpen dat het meisje opeens bij hen op de bank zit. Haar onbegrip dat haar zus een pot is wordt tijdens een joggingtocht overtuigend weergegeven. Ze plaagde het meisje tien jaar daarvoor op school. Maar ook in het anti-homo gerichte bedrijfscultuur van Pure voelt Midge zich niet op haar gemak, waardoor ze haar mening bijstelt.  

Robin ondertekent haar leuzen met de naam Iphis naar de figuur in De mythe van Iphis, een van de Metamorphosen van Ovidius. Ze vertelt over het lesbische liefdesverhaal aan Anthea.

Smith slaat twee vliegen in één klap. Behalve de keuze om te zijn wie je bent, afgezien van je geslacht, is Meisje ontmoet jongen ook een aanklacht tegen de commercie.
Daarnaast is het ook nog eens sprankelend opgeschreven met leuke taalgrappen als over kiesgerechtigdheid. Oma spreekt spreekt daarover en Anthea antwoordt: ‘Ik wil ook gerechten kiezen,’ zeg ik.’

Meisje ontmoet jongen werd vertaald door Hien Montijn en maakt deel uit van een serie waarin gerenommeerde schrijvers als David Grossman, Dubravka Ugresic en Jeanette Winterson mythen op een moderne manier hervertellen. Hier de Engelse site The myths.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen