Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



dinsdag 25 juni 2013

Filmrecensie: The Truman Show (1998), Peter Weir



Real life soap zet aan het denken over onze eigen levensrol

In hoeverre is de werkelijkheid om ons heen echt? In hoeverre weten we dat we zelf echt zijn? Deze filosofische vragen worden door The Truman Show opgeroepen. De film is vooral in de eerste helft vervreemdend omdat we in het geheel niet weten wat er met de hoofdpersoon Truman Burbank uit het kustplaatsje Seahaven gebeurt. Hij speelt zichzelf, dat weten we wel. Na een paar inleidende beschietingen zitten we in dag 10909. Truman begroet de dag en de wereld en wil in de auto stappen naar zijn kantoor als hij een lamp uit elkaar ziet spatten op het asfalt. Op de autoradio hoort hij dat een vliegtuig die verloren heeft. Hij koopt in de binnenstad een krant en een modeblad. Voor zijn vrouw Meryl, zegt hij tegen de kioskhouder, maar eenmaal achter zijn bureau kan hij niet laten zelf naar de knappe vrouwengezichten te kijken. Hij belt naar Fiji of men daar ene Lauren of Sylvia Garland kent, hetgeen niet het geval is. Terwijl hij oplet of zijn collega’s niets merken, scheurt hij delen van de gezichten uit het blad.

Na enige tijd wordt met een flashback een tip van de sluier opgelicht. Truman speelt in een drumband en wordt gestalkt door een blond meisje, Meryl, die helemaal weg van hem is, terwijl hij een oogje heeft op Lauren ofwel Sylvia. De laatste zegt dat ze eigenlijk niet met hem mag praten. Hij wil een afspraakje met haar maken, een pizza eten op een dag van de week die haar uitkomt, maar dan zegt ze heel verrassend dat ze het nu wil omdat het er anders niet meer van komt. Truman brengt haar naar zijn favoriete pizzatent, het strand in de avondschemering, en bestelt een pizza met zeewier. Lauren zegt dat ze nog steeds niet met hem mag praten, dus kust Truman haar hartstochtelijk. Totdat haar vader verschijnt, haar van hem wegrukt en zegt dat hij met zijn gezin naar Fiji gaat emigreren.

Humor heeft het zeker. Truman probeerde dus op kantoor het gezicht van Lauren te reconstrueren (zie foto). Dat stukje van de puzzel is opgelost, maar de kijker weet nog steeds niet wat er nou precies mis is met Truman, al begint er iets te dagen als Truman vervolgens op datzelfde strand onder een douche terecht komt die hem zelfs volgt. Alles is in scène gezet. Als dat eenmaal duidelijk is, ook voor Truman, is de aardigheid er voor een groot deel af. Later krijgen we zelfs een kijkje in de regiekamer, van waaruit regisseur Christof de beelden uitzendt.  

Grappig zijn de commentaren van de televisiekijkers die tussen de episoden zijn gemonteerd, zoals van twee monteurs die tijdens hun pauze naar het programma kijken. De een zegt, na een scène waarin Meryl de drijfnatte Truman naar de slaapkamer verleidt, tegen de ander dat ze van seksscènes nooit iets te zien krijgen. Ook Lauren zit gekluisterd aan de buis. Ze belt een keer naar Christof dat ze het een schande vindt dat hij Truman zo lang aan het lijntje houdt.

Er ontstaat zelfs een strijd op zee tussen Truman en de regisseur. De laatste wil verhinderen dat Truman in een zeilboot wegvaart en zet een storm tegen hem in. Hoewel Truman die, tot blijdschap van het televisiepubliek, wint, stuit hij daarna op een muur. De trompe d’oeil is verrassend in een film die niet helemaal geloofwaardig is en af en toe gekunsteld aandoet.

Jim Carrey als Truman speelt zijn rol echter met humor en verve. Zijn blijmoedigheid en kinderlijkheid zijn hem op het lijf geschreven. Na afloop knaagt de vraag in hoeverre we in de werkelijkheid leven of deel uitmaken van een format. In hoeverre zijn we ons bewust van onze eigen rol in het leven? Deze vragen blijven belangwekkend.

Hier de trailer.  

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen