Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 27 juni 2013

Filmrecensie: Mesrine: L’instinct de mort en L’ennemi public nr 1 (2008), Jean-Francois Richet



Oorlogsspanning bij soldaat leidt tot ontwrichting samenleving

Tegenwoordig krijgen Nederlandse soldaten die in een oorlogs- dan wel vredesmissie gevochten hebben psychologische nazorg. Als ze dat niet aangeboden krijgen en later psychische nadelen ondervinden kunnen ze de staat aanklagen, zo is onlangs gebeurd. Vroeger was dat wel anders. Met vreselijke gevolgen van dien, zoals we kunnen zien in de twee films L’instinct de mort en L’ennemi public numéro 1 die Jean-Francois Richet over de gangster Jacques Mesrine maakte.

Mesrine (de s wordt niet uitgesproken, zegt hij zelf) werd in 1936 in Clichy geboren en vocht eind jaren vijftig voor de Fransen in de Algerijnse Onafhankelijkheidsoorlog. De beelden die we daarvan te zien krijgen geven aan dat hij behoorlijke trauma’s opliep. Eenmaal weer thuis bij zijn brave ouders – hoewel braaf? zijn vader liet zich in de Tweede Wereldoorlog door de Duitsers inpakken, hetgeen Jacques hem tijdens een ruzie ook verwijt – kan hij de draad niet te pakken krijgen. In plaats van in te gaan op een baan als kantwerker die zijn vader voor hem geregeld had, gaat hij liever met zijn vriend Paul naar de Moulin Rouge om zich te vermaken met drank en vrouwen.
Hij krijgt wat met de prostitueé Sarah en gaat werken voor baas Guido (Gerard Depardieu in zijn betere tijden) van de OAS, een rechts extremistische terreurorganisatie.

Mesrine trekt de hele wereld door, hetgeen mooie maar nogal voorspelbare plaatjes van Monument Valley en Montreal oplevert. Hij is in 1960 in Spanje en valt voor de knappe Sofia (Elena Anaya), met wie hij drie kinderen krijgt. Omdat ze, na zijn detentie, niet meer wil dat hij het slechte pad opgaat, neemt hij een baantje, maar als het bedrijf moet inkrimpen en hij als eerste de laan uit gaat, laat hij zich toch weer door Guido verleiden. Sofia die zich verzet krijgt het pistool in de mond gezet.

Mesrine is geen sympathieke gangster, maar hij kan zich wel hoffelijk gedragen. Totdat iets hem niet bevalt, dan verandert hij in een driftkikker. Zoals tijdens een brute moord op een Franse journalist Tillier die onwelgevallig over hem schreef in het blad Minute.  

Brutaliteit kon hem niet ontzegd worden. Hij beloofde de politie en de pers dat hij uit de gevangenis zou ontsnappen en deed dat ook. Hij ging zelfs in vermomming naar het politiebureau in Deauville om te waarschuwen voor de gangster, die later het plaatselijke casino overvalt.  

De eerste film begint meteen met zijn einde. De met zwarte krullen vermomde Mesrine wordt samen met zijn vriendin in Parijs door de politie gevolgd. Hij zegt in de auto tegen het met een roodharige pruik gekapte meisje, dat hij naar Italië gaat, naar de Rode Brigades, maar zover komt het niet. Op Place de Clignancourt wordt hun auto doorzeefd met kogels vanuit de laadbak van een vrachtwagentje dat voor hen is ingevoegd.  

‘Film is altijd fictie. De complexiteit van een mensenleven is niet te vatten want iedereen ziet het met een andere blik.’
De vaststelling die aan beide films voorafgaat, was niet nodig geweest. Het levensverhaal van Mesrine, gespeeld door Vincent Cassel en in Crime nieuws te lezen is, spreekt voor zichzelf en is vooral boeiend voor mensen die van veel geweervuur houden.

Hier de trailer van het eerste deel, die in het Engels Killer instinct heet. Hier het verhaal over Jacques Mesrine met foto’s en al in Crime nieuws.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen