Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zaterdag 22 juni 2013

Filmrecensie: The wrestler (2008), Darren Aronofsky



Oudere worstelaar in de greep van zijn publiek

Moet je een sado-masochistische karakter hebben om vrijworstelaar te worden? Wat moet er in je jeugd mis zijn gegaan om een beroep uit te oefenen waarbij je een ander - en in de hitte van de strijd ook de scheidsrechter - op de meest extreme manier, met apparaten, glas, verwondt en de ring uitgooit. Het is een bloederige toestand, de manier waarop de heren elkaar toetakelen, al worden er in de kleedkamer afspraken gemaakt van de trucs dat ze zullen toepassen, zoals we in The wrestler zien tussen de man die zichzelf en zijn opponent Randy the Ram met een nijptang te lijf gaat. Wat voor een publiek is door zulk onpasselijk geweld geboeid en lust er pap van? Zijn dat lieden die anders ten oorlog zouden zijn getrokken? Genoeg vragen.

Hoofdpersoon in The wrestler is de genoemde Randy the Ram Robinson met zijn lange geblondeerde haren. In werkelijkheid heet hij Robin Ramzinski. Na een succesvolle carrière als vrijworstelaar is hij aan lager wal geraakt. De tol van de roem, zullen we maar zeggen. Hij verblijft op een RV park en zit in geldnood. Doordeweeks werkt hij als magazijnbediende en in het weekend is hij nog altijd op de worstelclub en draait hij mee met de wedstrijdjes. Om indruk te maken stopt hij een stuk scheermes in zijn polsband. Als hij eenmaal door zijn tegenstander een paar keer met zijn hoofd tegen de hoekpaal is geslagen en zogenaamd half dood op de vloer ligt, kerft hij nog even gauw een snee in zijn voorhoofd waardoor hij er, bij het opstaan, nog vreselijker uitziet. Natuurlijk wint hij de partij ook nog.

Afleiding vindt Randy in een nachtclub bij Cassidy, een paaldanseres die ook privé shows geeft. Een type dat het in dit soort films altijd goed doet. Na haar striptease bekijkt ze de wond in zijn voorhoofd en moet denken aan de film The passion of Christ, waarin Jezus op goede vrijdag tot bloedens toe gemarteld werd.

Randy vertelt haar dat hij een come back wil met een tegenstander van twintig jaar geleden, Ayatollah geheten. Een returnmatch zoals dat heet, vergelijkbaar met die in het boksen tussen Joe Frazier en Cassius Clay, zo stel ik me voor . Hij gaat daarvoor naar de kapper om zijn haar te laten blonderen, naar de zonnebank om er gebronsd uit te zien, slikt de nodige pillen en zet een spuit in zijn bilpartij. Na een gewonnen partij tegen de man met het nietpistool krijgt hij in de kleedkamer een hartaanval. De hartspecialist die een bypass regelde, waarschuwt hem niet meer te worstelen, maar Randy kan het gewoon niet laten. Temeer omdat zijn dochter Stephanie niets met hem te maken wil hebben.

Cassidy gaat uiteindelijk met hem mee naar een modezaak om kleding voor Stephanie te kopen en bewerkstelligt daarmee een betere relatie tussen vader en dochter, waardoor hij de tweestrijd laat schieten. Zelf houdt Cassidy wat afstand van Randy. Haar werk en haar privé leven wil ze niet door elkaar laten lopen. Als Randy door onachtzaamheid, door in te gaan op een vrouwelijke fan kan ik beter schrijven, een etentje met Stephanie vergeet wil ze hem nooit nee nooit meer zien. Hij is a fuck up, roept ze hysterisch. Uit frustratie daarover en ook omdat zijn werk in de delicatessenafdeling van de supermarkt hem tegenstaat, bereidt hij zich voor op de tweestrijd. Hij spuit wat witsel in zijn haar, scheert zijn oksels en spuit een bruiningscrème op zijn huid. Cassidy die op het laatste moment toch meer met hem wil, kan hem niet meer tegenhouden. Zijn publiek is zijn familie.  

Mickey Rourke als Randy speelt een prachtrol, hem op het lijf geschreven. Vooral de scènes achter de toonbank in de delicatessenzaak konden me niet lang genoeg duren. Hier de trailer.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen