Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 26 juni 2013

Fallen city (2012), documentaire van Zhao Qi



Moeizame overgangstijd na verwoestende aardbeving

Ai Wei Wei maakte zich in de documentaire Never sorry (2012) boos over de geringe aandacht van de Chinese regering ten aanzien van de vele kinderen die tijdens de aardbeving op 12 mei 2008 in de provincie Sichuan omkwamen. Zhao Qi schetst indringend de gevolgen van de aardbeving voor enkele inwoners van de noordelijke stad Beichuan, die met de grond werd gelijkgemaakt. 20 duizend mensen kwamen om het leven. Er waren regelmatig naschokken, een maand later was er een overstroming, drie maanden later een stroom modder en puin. De overheid verklaarde de stad als rampgebied, richtte tijdelijke huisvesting in op zestig kilometer afstand en besloot tot het bouwen van een nieuwe stad. Later werd de stadsruïne een aardbevingsmuseum. Men koopt een kaartje en loopt rond langs de bouwvallen.   

Hong Shihoo (14, zie foto) verloor zijn vader. Zijn moeder is hertrouwd maar de stiefvader kan niet de plaats van zijn eigen vader innemen. Hij zou soms liever alleen zijn. Zijn moeder is boos over zijn slechte cijfers op school en de computerspelletjes die hij steeds doet. Wil je wel studeren? vraagt ze snibbig. Ook zijn opa is nijdig. Hij vindt Hong nog te jong om te gaan werken. Misschien is de Technische School wat voor hem. Zijn moeder denkt dat die te moeilijk is. Hong zou met zijn vader willen praten over zijn psychische problemen. Hij doet toelatingsexamen voor de hogere middelbare school, maar zakt. Zelf wil hij de wereld in. Tijdens het Chinees nieuwjaar rookt en drinkt hij met vrienden. In 2011 betrekt Hongs moeder een nieuw appartement. Hong werkt in een fabriek en gaat vaak terug naar de oude stad.   

Peng Xiaoquan (37) verloor haar dochter van elf en woont met zijn vrouw bij haar vader in de bergen. Hij toont tekeningen die zijn dochter maakte en huilt. Het meisje is ook nog op video te zien. Hij zou graag vaker naar de oude stad gaan om haar te bezoeken, maar dat is verboden. Vooral zijn vrouw wil geen kind meer. Dat is emotioneel te zwaar. Ze ging een tijd naar Shanghai om bij te komen. Samen gaan ze naar de oude stad. Peng kerft tekens in een steen, die als grafsteen dient en spreekt zijn dochter toe. Zijn vrouw plukte die fatale dag kersen. Als ze een andere keer naar het graf willen mogen ze geen papiergeld meenemen van de politie. De beambte zegt dat hij zijn baan kwijtraakt als hij daar niets van zegt. De moeder, die een mandje kersen draagt, wordt hysterisch.
In het centrum voor geboorteplanning vindt een informatiebijeenkomst plaats. Ze worden overgehaald toch weer een kind te nemen, al is Peng daarvoor nog niet in de stemming. Tijdens het nieuwjaarsetentje zeggen ze dat ze onvoldoende geld hebben om een flat te kopen.
Een nicht van Peng biedt de vrouw een baan aan in de keuken van een kinderdagverblijf.
In 2011 gaat ze weer naar Shanghai om geld te verdienen. Peng blijft alleen achter en vindt dat helemaal niet leuk. Ze gaan van probleem naar probleem, zegt ie. Na een jaar komt de vrouw terug en betrekken ze een nieuw appartement, maar een baby is er nog niet.   

Li (53) verloor drie zussen, een dochter en een kleindochter van drie jaar. Haar verlamde moeder heeft geen idee meer van de aardbeving. Een jaar daarvoor kon ze nog praten, maar inmiddels is ze met stomheid geslagen. Zonder de zorg voor haar moeder zou Li geen reden tot leven hebben. Alleen zijn vindt ze moeilijk. Ze is wijkhoofd en regelt de woningaanvragen. In de nieuwe stad leeft men meer gescheiden, ziet ze, en er zijn meer muggen. Ze wordt gearresteerd vanwege het bemachtigen van extra appartementen voor zichzelf en belandt in de gevangenis. Haar jongere zus zorgt voor hun moeder. In mei 2011 zit die in een rolstoel in een nieuw appartement. Tijdens haar rechtszaak hoort Li dat haar moeder is overleden. Ze voelt zich schuldig en valt flauw. Eind 2013 komt ze vrij.

De beelden spreken voor zichzelf en zeggen meer dan wanneer die uitgelegd worden.
Hier de trailer met commentaar van de jonge filmmaker.    

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen