Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 19 juni 2013

No burqas behind bars (2012), documentaire van Nima Sarvestani



Afghaanse vrouwen achtergesteld en opgesloten als ze niet gehoorzamen

Nathalie Righton berichtte in Extreem leven al over de ondergeschikte positie die vrouwen in de Afghaanse samenleving innemen die leiden tot zelfmoorden onder jonge vrouwen.
Vrouwen worden gedwongen tot een huwelijk en dienen de man te gehoorzamen, anders krijgen ze slaag. In plaats van opgevangen te worden belanden de vrouwen in de gevangenis. De Takhar gevangenis, waarin de Zweedse Nima Sarvestani, heeft een vrouwenvleugel waarin veertig vrouwen zijn ondergebracht. Strikt van hen gescheiden zitten 500 mannen vast.

De documentaire richt zich op drie vrouwen in de gemoedelijke, crèche-achtige woonomgeving met kinderen die vrolijk rondlopen en moeders die baby’s schommelen of de was doen. Er lopen ook ratten rond. Als er bezoek komt trekken ze een burka over hun hoofd. Sommigen voelen zich veiliger binnen de gevangenismuren dan daarbuiten.

Dat geldt ook voor Sara (zie foto), die verliefd was op Javid maar die gedwongen was om met een ander te trouwen. De eerste dagen in Takhar was ze depressief maar toen ze hoorde Javid dat op de mannenafdeling zat, voelde ze zich blij. Hij stuurt haar via een kind een berichtje dat hij van haar houdt en na haar vrijlating op haar wacht. Ze stuurt een meisje naar hem toe met een antwoord. Ze staat vaak te wachten bij een gaatje op de wc dat uitkijkt op de mannenafdeling of ze een glimp van hem opvangt. De bewakers laten haar met rust. Ze beschouwt hen als een soort familie. Ze wast de kleren van Javid en vertelt dat er geen aandacht is voor de achtergronden van de straffen. Ze zou met Javid naar Kaboel willen, daar studeren en een gezin stichten, maar vreest dat de rechter haar terugstuurt naar haar familie. Ze kan de onderdrukking van vrouwen niet aanzien. Die leidt tot misbruik.

Nadjibeh is labiel. Ze trof haar man met een andere vrouw en toen ze zwanger was sloeg hij haar. Haar zoon werd in de gevangenis geboren. Als er geld van haar gestolen wordt, reageert ze fel. Een rechter die daar rondloopt zegt dat hij haar naar Kaboel stuurt als ze niet inbindt.

Sima is de derde vrouw van een man die een van haar kinderen doodsloeg waarna ze met een stiefzoon vluchtte. Haar man zoekt haar regelmatig op. Hij voelt zich in de steek gelaten. Hij poetst zelfs zijn tanden niet meer. Hij kan het niet uitstaan dat ze hem bedroog met een stiefzoon. Die zal er na zijn vrijlating van lusten. Omdat Sima slecht te spreken is over het bezoek vraagt ze de directeur met haar man te praten, maar die blijft de schuld geven aan de stiefzoon, die we te zien krijgen en spijt van zijn daad heeft.   

De directeur wijt de problemen aan dertig jaar oorlog, gebrekkig onderwijs en gedwongen huwelijken die relatieproblemen in de hand werken.

Vier maanden later heeft Nadjibeh haar zoon verkocht omdat ze geen melk voor hem kon betalen. Ze voelt zich alleen en huilt veel.
Sima hoorde dat haar man haar wil laten overplaatsen naar Mazar maar ze vertrouwt het niet. Misschien wil hij haar vermoorden. Ze blijft liever in de Takhar gevangenis.
Sara hoort dat ze vrij komt. Ze stuurt een briefje naar Javid maar die geeft geen antwoord. Ze vreest dat ze door haar familie vermoord wordt. Medegevangenen raden haar aan te vechten. Ze vindt wel een andere man. Na een ontroerend afscheid ziet ze Javid bij de uitgang van de gevangenis. Hij zwijgt. Door het venstertje in de burka kijkt ze de auto waarin hij wegrijdt na.

Aan het einde van de documentaire lezen we dat Sara in een opvanghuis zit en dat Javid na drie maanden een gedwongen huwelijk sloot. Nadjibeh werd overgeplaatst naar Kaboel en moet nog acht jaar zitten, Sima is in Takhar gebleven en en zit daar nog vijftien jaar vast. 

In plaats van een politie-missie had Nederland wellicht beter wat huwelijks- of relatieconsulenten kunnen sturen.

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen