Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zaterdag 29 juni 2013

En daarom werk ik - 14 jaar later (20130, documentaire van Maarten Schmidt en Thomas Doebele



Een roep om meer kansen voor de jeugd in sloppenwijken

In 1998 maakten Maarten Schmidt en Thomas Doebele in Bangladesh de documentaire En daarom werk ik over een gratis onderwijsvoorziening aan kinderen in een sloppenwijk in Dhaka. Veertien jaar later gaan ze terug om te zien wat er van de kinderen terecht gekomen is. Ze spreken met een aantal van hen en tonen het belang aan van onderwijs voor hun verdere ontwikkeling.

De documentaire begint met beelden van veertien jaar daarvoor. We zien een onderwijzeres die voor een bord staat en een groep kinderen lesgeeft, dat op kleden zit. Er ontstaat tumult als er een kikker wordt gesignaleerd. Een jongen vangt die en zet die buiten.
Veertien jaar later kijken de kinderen geamuseerd of ontroerd naar de video van 1999. Daarna vertellen ze hoe het hen vergaan is. Een aardige variatie op de 7 Up serie van Michael Apted.

Rita vertelt dat er op het platteland geen werk was en dat ze met haar moeder naar Dhaka verhuisde om daar stenen te hakken. Door haar opleiding kon ze in een kledingfabriek terecht. Inmiddels is ze te oud om door te leren. Ze zorgt voor haar schoonmoeder, haar moeder, die minder kan hakken, en een zoon van een overleden broer van de moeder. De moeder vraagt zich af of hij onderwijs kan volgen. Anders moet hij zijn hele leven hakken.

Raihan, de jongen die de kikker ving, kwam met zijn vader uit een dorp dat overstroomd werd. Hij werkt in een modezaak in het centrum, waar men niet volledig op de hoogte is van zijn achtergrond. Zijn moeder zorgt dat hij er elke ochtend verzorgd uitziet. Zijn vader is een riksha rijder die maar enkele dagen kan werken. Net als de moeder is hij ziek. Raihan moest wennen aan zijn collega’s maar voelt zich inmiddels op zijn gemak. Hij heeft een vriendin, maar haar nog niet voorgesteld aan zijn ouders. Die hebben inspraak in zijn keuze. Dat begrijpt hij wel. Zij mag niet ouder zijn dan hijzelf en moet kunnen omgaan met zijn moeder. Zijn vader wil dat hij nog trouwt voor hijzelf sterft.

Shiuleen, een moslima, deed vroeger thuis de afwas. Toen de school verhuisde kwam ze in de kledingindustrie terecht. Ze werd uitgehuwelijkt maar dat was geen succes, ook omdat haar moeder de bruidsschat niet kon betalen. Haar man sloeg haar. Ze is daar nog ontdaan over. Uiteindelijk ging ze met haar dochtertje terug naar haar moeder. Ze zou haar dochter meer willen bieden, maar weet niet hoe ze het moet aanpakken.  

Imran had in 1998 een werkloze vader. Met schilderklussen en werk in een slagerij zorgde hij dat hij geld verdiende om door te leren. Hij is inmiddels manager van een viswinkel en wil straks zelf een visvijver pachten en een eigen winkel beginnen.

Asia heeft het er nog altijd moeilijk mee dat haar dorp overstroomde. Ze werkt al lang in een kledingfabriek en ontmoette daar haar man. De werkdruk is hoog. Ze maken lange dagen en ze moeten vaak ook op vrije dagen werken. Ze zou graag een stukje grond kopen in haar dorp en daar een gezin stichten.

Shumon maakte zich in 1998 bezorgd om zijn zieke vader en is daar weer ontroerd over.
Net als zijn moeder werkte hij bij anderen. Hij zorgde voor geiten en zijn kleine broertje (zie foto). Het was een moeilijke tijd, zegt hij. Hij gaat nog steeds naar school, af en toe onderbroken om bij een telefoonmaatschappij geld te verdienen voor zijn familie. Zijn moeder die wilde dat hij doorleefde, is overleden.

Rina werkte met zestien jaar in een kledingfabriek. Vijf jaar school was niet genoeg om haar leven te verbeteren. Ze woont nog thuis en verdient een schamel inkomen voor haar gezin. Wat zal er van hen terechtkomen als ze gaat trouwen? Ze zou het liefst een huis voor hen laten bouwen in hun vroegere dorp.

Tussendoor lezen we dat inmiddels drie kwart van de kinderen in Bangladesh basisonderwijs krijgt, dat de helft van de jongeren tussen de elf en de zeventien jaar enkele jaren voortgezet onderwijs volgt en dat die trend licht stijgende is.

De documentaire is te zien als een protest tegen het huidige Nederlandse beleid op het gebied van ontwikkelingshulp dat vooral tweezijdigheid beoogt.

Hier enige informatie over En daarom werk ik (1999).   

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen