Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



dinsdag 12 maart 2013

Filmrecensie: The kids are allright (2010), Lisa Cholodenko

Weinig roldoorbreking in gezin met lesbische ouders

We zien een gelukkig Amerikaans gezin aan de westkust, al is dat niet doorsnee. De kinderen Joni en Laser hebben twee moeders: Nic, de biologische moeder van Joni, is erg intelligent en werkt als chirurg in een ziekenhuis, Jules de moeder van Laser is nog steeds zoekende wat ze met haar leven aan moet en heeft haar zinnen gezet op tuinarchitectuur.
Nadat Joni achttien jaar geworden is vraagt haar vijftienjarige broer Laser contact op te nemen met hun biologische vader. Joni lijkt daar niet veel oren naar te hebben, maar ze belt wel naar de instelling die haar die gegevens kan leveren. Niet veel later belt Paul op, iemand die een bloeiend biologisch bedrijf heeft en een restaurant. De kinderen gaan naar hem toe (zie foto). Hij vraagt naar hun bezigheden. Joni vertelt dat ze naar de universiteit gaat. Paul was nooit zo’n studiehoofd en net als Laser meer het sportieve type. Joni is meteen weg van Paul, Laser vindt hem erg voldaan. Ze besluiten niets tegen hun moeders te zeggen over de ontmoeting, maar dat komt toch uit.

Nadat de stellingen zijn ingenomen, vroeg ik me af hoe het verhaal verder zou gaan. Joni is degene die het vuurtje warm houdt want ze wil Paul blijven ontmoeten. De moeders willen ook wel een keer mee om Paul te ontmoeten. De sleutelscène speelt zich af tijdens een diner bij Paul als hij Jules vraagt naar haar werkzaamheden. Tuinarchitectuur past in zijn straatje. Hij heeft een siertuin die nodig opgeknapt moet worden. Jules wil dat graag doen. Haar steeds intiemere contact met Paul schept afstand met Nic die altijd druk met haar werk is en die moet wennen aan de meer onafhankelijke positie die Jules opeens inneemt. Omdat Joni en Laser ook afspraken blijven maken met hun biologische vader voelt ze hoe haar gezin van haar wegdrijft. Om de banden te verbeteren bedenkt ze weer een etentje bij Paul. Hoewel ze graag een glas wijn drinkt, houdt ze het aan begin van het diner bij water. Ze begint over de platencollectie van Paul en vertelt dat ze als kind ook helemaal weg was van Joni Mitchell. Ze zingt Blue en heeft zelfs haar dochter naar de zangeres vernoemd. Als ze wat later in de badkamer van Paul een borstel met haar van Jules erin vindt, wordt ze achterdochtig. Die neemt toe als ze naar de slaapkamer gaat en daar een haarband van haar geliefde vindt.

Het mooiste moment in de film is dat ze daarna aan tafel niets meer hoort. De gesprekken om haar heen worden ook met dichtgedraaid volume weergegeven. Wat thuis volgt is een relatiecrisis, die de kinderen achter de slaapkamerdeur meemaken. De verhoudingen zijn na het diner niet genormaliseerd, zijn ze alleen maar moeilijker geworden. Jules kiest eieren voor haar geld. Het is jammer dat ze niet besluiten om Paul in hun gezin op te nemen. Dat zou tenminste een revolutionaire zet geweest zijn.  

Ik was benieuwd naar deze Amerikaanse film die enkele jaren geleden in de prijzen viel, onder andere in Berlijn, maar werd toch teleurgesteld door de sentimenten die opgeroepen worden. Hoewel het geen doorsnee gezin is dat ten tonele wordt gevoerd, vertegenwoordigt het eveneens de levensstijl van de Amerikaanse middle-class met hun burgerlijke normen en blijven de rollen intact. Nic heeft de broek aan en wil alles controleren, maar moet machteloos toezien dat haar dat na de achttiende verjaardag van Joni niet meer gaat lukken. Haar rol had ook gespeeld kunnen worden door een man. Dat had voor het verhaal weinig uit gemaakt. Paul van zijn kant is een wat sullige man, die met zich laat sollen. Een beertje in bed met Jules maar anderzijds ook een steun voor Joni in haar relatie met haar dominante moeder. Dat zo’n feelgood film zoveel prijzen wint, zegt veel over de weinig ontwikkelde smaak van het grote publiek.

Hier, als u geduld heeft de reclame af te wachten, de trailer.  

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen