Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



vrijdag 22 maart 2013

Filmrecensie: Beat girl (1961), Edmond T. Gréville



Rebels Engels meisje uit de jaren zestig

Beat girl schetst een mooi portret van de jaren zestig, waarin een jonge generatie zich verzet tegen de waarden van de ouderen die als square betiteld worden. Die kwalificatie geldt zeker voor Paul Linden, de vader van de minderjarige baldadige Jennifer (Gillian Hills), die niet pikt dat die thuiskomt met een nieuwe vrouw, de knappe 24 jarige Francaise Nicole (Noëlle Adam).

Jennifer is meteen al fel tegen haar stiefmoeder en wenst haar veel geluk met haar vader die architect is en alleen verliefd op zijn ontwerp voor een nieuwe stad City 2000. Nicole probeert het goed te maken met Jennifer, gaat naar haar slaapkamer en vraagt of Jennifer kleding nodig heeft maar dat heeft ze al genoeg. Jennifer wenst haar een goede nacht en maakt zich vervolgens op om uit te gaan naar de kelder waar beatmuziek gemaakt en gedanst wordt.

Nicole probeert het de volgende dag opnieuw. Ze zegt tegen Jennifer, die door haar vader wordt afgezet bij de kunstacademie, dat ze haar in de middag ophaalt om samen in de stad te gaan lunchen. Jennifer is helemaal niet blij dat haar stiefmoeder zich onder haar vrienden mengt.

Ze komt erachter dat Nicole in haar Parijse tijd in een stripteasegelegenheid werkte en begint daarover tegen haar vader, die Nicole daarover aan de tand voelt. Nicole bagatelliseert de geschiedenis. Ze deed samen een balletopleiding met Greta die verder ging als stripper. Zij voelt zich niet verantwoordelijk voor de levenswandel van een vroegere studiegenote. Ze zegt tegen Paul dat Jennifer haar haat en haar tegen hem op probeert te zetten.

Jennifer neemt poolshoogte in The girls, de stripteaseclub waar Greta werkt. Hoewel de portier haar als minderjarige niet wil binnenlaten, zegt ze dat ze Nicole heet en met Greta wil spreken. Hoewel Greta niet wil praten is exploitant Kenny wil geïnteresseerd in de knappe Jennifer (zie foto). Hij vraagt haar de volgende dag terug te komen. Later in de film vat hij het plan op om met haar naar Parijs te gaan en haar op Pigalle beroemd te maken, maar zover komt het niet.

Tijdens de film vroeg ik me af of jongeren niet opnieuw een omwenteling zoals in de jaren zestig zouden kunnen veroorzaken. In de documentaire Living in the material world over George Harrison wordt verteld dat de beatgeneratie in een periode van welvaart kansen kreeg om een eigen subcultuur te ontwikkelen. Dat is nu anders, al is welvaart wellicht minder van belang dan woede over belachelijke maatschappelijke waarden en normen. Het was in ieder geval heerlijk de rebellie van jongeren terug te zien, hun behoefte anders te zijn, avontuurlijker te leven dan hun stoffige square ouders.

Fraai is de animositeit tussen Dave, de gitarist van het stel en Jennifer. Dave vindt haar phoney as an iceberg, maar als Jennifer tijdens een feest voor hem gaat strippen zegt zij dat zij al aan het smelten is. Aan het eind van de film, als Jennifer weer veilig in de schoot van het gezin terugkeert, reageert Dave nogal cynisch: ‘Only squares know where to go.’  

Hier de trailer, die begint met opzwepende gitaarklanken uit de jaren zestig.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen