Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 11 januari 2017

Theaterrecensie: Het vervoegde leven, mugmetdegoudentand, Toneelschuur, 10 januari 2016


Uitbeelding van een vrouwenleven blijft fragmentarisch

De titel Het vervoegde leven beloofde veel. De vervreemding die eruit spreekt staat in contrast met het leven van de gewone vrouw, geboren in de jaren dertig, dat door Alix Adams voor het voetlicht zou worden gebracht. Zo gewoon was dat vrouwenleven echter niet, zo begrijpen we na het kleine uur dat de voorstelling duurt. De vrouw raakte steeds meer door het leven ingesloten, tot haar nek aan toe, tot ze aan het eind verdwijnt.

Het begin van de voorstelling is overrompelend en wijst vooruit naar een leven dat om veel balanceerkunst vroeg. De vrouw staat op spitzen voor een enorm filmscherm waarop een smal bospad te zien is. Ze praat tegen het publiek terwijl ze met één hand de vlecht van haar haren omhoog houdt. Vol te houden is het niet, maar ze doet haar best tot het niet meer gaat.

De volgende scène speelt zich af in een verpleeghuis. De connotaties met medische symbolen op het scherm geven aan dat de vrouw aan dementie lijdt. De schoonheid van de haarscherpe afbeeldingen staat in scherp contrast tot de toestand waarin de vrouw zich bevindt. Dat belet haar niet om terug te kijken op een leven dat zich, zoals vele vrouwenlevens, bewoog rond verliefdheid, huwelijk, moederschap en alle dagelijkse zorgen die daarmee gepaard gaan. Deze vrouw werd daar ook nog gek van. Het vreemdgaan van haar man eiste zijn tol. Niet alleen zijzelf was bang, ook de lamp en de voordeur.

Alix Adams speelt de verschillende rollen met verve en neemt daarnaast ook nog de rol van verteller op zich. Ze wordt ondersteund door de beelden op het grote scherm achter haar en gaat daar soms ook een verbinding mee aan. De huisvrouw ondersteunt de vergeefse pogingen op het scherm om de gootsteen helemaal schoon te krijgen, tijdens een feestje in de familie doet ze mee aan de groepsdans. Het leven gaat zoals het gaat en overvalt haar en ons vaak.

Schrijver Joost II Sickinga ondersteunde zijn poëtische tekst met werkwoorden, die op het scherm geprojecteerd worden, af en toe te midden van tikkende letters die al in het begin van de voorstelling in een felroze kleur de toeschouwer intrigeren. Er komt zelfs een werkwoord langs die ik in het woordenboek moest opzoeken: verlieven, mooi passend tussen overleven en verliezen. De vervoegingen mag men er zelf bij denken.

De combinatie van tekst, beelden en spel en geluid maakte de korte voorstelling nogal overladen. Soms zou het alleen al prachtig zijn te kijken naar het effect van de afbeeldingen, samengesteld door Christiaan Klasema, op de reflecterende vloer. De oneliners die Sickinga rondstrooide - over gaten en valkuilen, angst en moed, loslaten en vasthouden - namen de plaats in van een coherent verhaal. De werkwoorden leken nogal willekeurig gekozen.

In het nagesprek met journalist Hans Smit vertelde Sickinga dat hij inmiddels aan een project werkt waarin een vader centraal staat. Die zit zelf niet in het stuk, maar komt aan de orde in een gesprek van zijn kinderen. Ik denk dat een stuk met een eenheid van plaats, tijd en handeling meer aan mij besteed is dan de fragmentarische uitbeelding van de moeder, al maakte het gebruik van het scherm een beleving van schoonheid los.  

Hier meer informatie op de site van mugmetdegoudentand, waaronder een teaser, foto’s en biografietjes over de, bij de voorstelling, betrokkenen, hier de site Ha-ha het leven van Joost II Sickenga.De fraaie foto is van Ellis Faas.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen