Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 19 januari 2017

Filmrecensie: Les roseaux sauvages (1994), André Techiné


Buigzame houding gaat langer mee dan starheid

Les roseaux sauvages - ofwel Wild reeds in het Engels - vertelt het verhaal van een viertal Franse jongeren, drie jongens en een mooi meisje, in de tijd van de Algerijnse onafhankelijkheidsstrijd, die van 1954 tot 1962 duurde. Het broeierige verhaal speelt aan het eind van de oorlog - waarin de Fransen het moeilijk hebben om de kolonie te behouden - in de Provence aan de oevers van de Garonne. De sfeer van de prille jaren zestig wordt mooi verbeeld door Francois, Serge, Henri en Maité die allemaal hun eigen problemen in het leven hebben. De popmuziek, waaronder het afsluitende nummer Runaway sluit daar prachtig bij aan.

De film begint met een trouwerij van Pierre, de broer van Serge. Francois is daar ook bij met Maité. Samen gaan ze wel eens naar de film, maar de verhouding is een platonische. Haar moeder, een lerares op de school van Francois en Serge, vindt het prima als hij Maité begeleidt. Serge bekijkt de vriendschap tussen Francois en Maité met jaloezie want hij zou zelf graag zo’n meisje hebben, zeker op de bruiloft van zijn broer. Tijdens het feest vraagt Pierre aan de moeder van Maité of zij niet een onderduikadres voor hem heeft, want hij wil niet meer als soldaat naar Algerije. De moeder, een overtuigd communiste, heeft echter geen zin om haar leven voor hem in de waagschaal te leggen.  

In de eindexamenklas van Francois en Serge bevindt zich ook de 21 jarige Henri, een zogeheten pied noir, zoon van een Franse kolonist in Algerije en aanhanger van de extreem rechtse OAS. Hij doet weinig aan zijn schoolwerk en ook op het internaat onthoudt hij zich van contact. Hij luistert liever naar de radio om de strijd in zijn geboorteland te volgen. Hij schampert over de ontluikende liefde die hij tussen Francois en Serge ziet opbloeien. Vooral Serge kan de vreemde snoeshaan niet uitstaan.  
De gevoelens die Francois koestert voor Serge zet zijn verhouding met Maité onder druk. Hij vraagt of ze nog wel met hem door wil, aangezien hij het bed gedeeld heeft met een andere jongen maar voor Maité is dat geen bezwaar.

De dood van Pierre in de oorlog brengt het leven in een stroomversnelling. Serge is nijdig dat Pierre op de begrafenis een held genoemd wordt, want zijn broer had dat eerder weersproken. Francois stuurt Maité op hem af om hem te troosten. Dat leidt tot een erotisch zwempartijtje tussen Serge en Maité. Ze zou graag tien jaar ouder zijn en meer richting in haar leven hebben, zegt ze tegen Serge. Haar moeder voelt zich zo schuldig over de dood van Pierre dat ze moet worden opgenomen. Haar invaller Alvarez probeert Henri te helpen om zijn eindexamen te halen. Ook Francois komt dichter bij Henri. Hij voelt zich steeds meer aangetrokken tot jongens en wil daarover een homoseksuele winkelier in het stadje polsen, maar vlucht daar toch op het laatste moment voor weg.

Henri ontsteekt in woede als Fransen uit Algerije moeten vluchten, zoals hij op televisiebeelden ziet. Hij vertrekt uit het internaat, is te laat voor de trein en neemt wraak op zijn tegenstanders door aanplakbiljetten van de communisten in de straten te verbranden. Aldus komt hij ook bij Maité, die wel begrip voor hem heeft ook al is ze het met zijn denkbeelden niet eens. De volgende dag leidt dat zelfs tot een vrijscène tussen Henri en Maité aan de oevers van de Garonne.  

De titel heeft te maken met het gedicht De eik en het riet van Jean de la Fontaine dat Alvarez in de les behandelt. De strekking is dat buigzaamheid langer meegaat dan onverzettelijk bij de eigen mening blijven. Vooral Francois, Serge en Maité maken dit waar. Vandaar dat de film, na het vertrek van Henri naar zijn gerepatrieerde moeder in Marseille, eindigt met het drietal dat fluitend op weg gaat naar de uitslag van het eindexamen.

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen