Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



vrijdag 20 januari 2017

Filmrecensie: Late spring (1949), Yasujiro Ozu


Ongetrouwde dochter kan niet om de weg van het leven heen

Vier jaar voor zijn familiefilm Tokyo Story maakte Yasujiro Ozu een andere film waarin familierelaties een grote rol spelen. In Late spring gaat het over een oudere professor en zijn ongehuwde dochter Noriko, die samen een goede band hebben. Aangezien Noriko steeds ouder wordt dringt de vraag of ze niet eens aan een man moet. Vooral haar tante zet zich in om dit project te laten slagen.

Ozu begint heel fraai met een scène waarin een groep vrouwen waaronder Noriko op het platteland een theeceremonie houdt. Ozu filmt ook de omgeving, die zelfs in zwart wit heel harmonieus oogt. Haar vader neemt inmiddels bij hem thuis met zijn assistent Hattori de lesstof door. Daarna neemt Noriko samen met haar vader de trein naar Tokio. Ze ontmoet daar een college van haar vader, Onodera, die haar vertelt dat hij een nieuwe vrouw heeft. Noriko vindt dat moreel verwerpelijk.

De vrolijke Noriko is een zonnetje in dat huis en verricht het huishouden met veel plezier. Ze heeft ook een goed contact met Hattori. Als de tante daarvan hoort, vraagt ze de vader om te informeren of de twee niet willen trouwen. Noriko lacht zich dood als haar vader de vraag doorspeelt. Hattori heeft namelijk al trouwplannen, maar met een andere vrouw.

Vriendin Aya is stenotypiste en gescheiden. Ze vertelt over een reünie van school en de voor en tegens van een huwelijk. De vergelijking met honkbal komt daarbij goed uit. Tante heeft inmiddels een nieuwe kandidaat voor Noriko. Ze zegt dat hij Satake heet, veerendertig jaar oud is, een goede baan heeft en dat hij eruit ziet als de Amerikaanse filmacteur Gary Cooper, maar Noriko kan zomaar haar vader niet in de steek laten, ook al heeft tante daar een oplossing voor bedacht. Haar vader zal na haar vertrek net als Onodera hertrouwen.

Late spring, een vertaling van Banshun, gaat door op dit thema, waarbij Noriko in een steeds moeilijker parket komt. Een bezoek met haar vader aan het No theater vervult haar van verdriet. Haar vader vindt echter dat hij niet langer gebruik kan maken van haar diensten. Noriko kan niet om de wens van haar vader heen. De twee maken een laatste reis naar Kyoto, waar ze Onodera en zijn nieuwe vrouw ontmoeten. Onodera maakt grapjes over de zogenaamd inmmorele levenskeuze. Voor hun vertrek dringt Noriko er nogmaals op aan om bij haar vader te blijven maar een lange preek over de weg die mensen moeten gaan, helpt haar over de brug.

Als ze eenmaal in bruidskleren klaar zit in hun huis, maakt ze een stille verdrietige indruk, heel anders dan de bloeiende vrouw van in het begin van de film. Het samenzijn met de vader is aangrijpend. Tijdens een ontmoeting in een bar met Aya bekent hij dat hij helemaal niet gaat hertrouwen en dat dit een leugentje om bestwil was. Op het eind schilt hij een appel tot de schil afbreekt. Daarna buigt hij het hoofd. Voor de onmogelijke opgaven wellicht, die het leven aan mensen stelt.

Ozu brengt net als in Tokyo Story met eenvoudige middelen een ontroerende familiegeschiedenis naar voren. De rustige, soms verstilde beelden zijn een lust voor het oog. 

Hier de trailer op vimeo, hier mijn bespreking van Tokyo Story.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen