Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 26 januari 2017

E-Team (2014), documentaire van Katy Chevigny en Ross Kauffman


Moedige verslagen voor een onwetende wereld

De documentaire E-Team van Katy Chevigny en Ross Kauffman is een persoonlijk portret van vier leden van de Human Right Watch (HRW) die de meest erge oorlogsmisdaden tegen burgers onderzoekt. De documentaire is opgedragen aan journalist James Fowley die in 2014 het leven liet na onthoofding door Islamitische Staat.

E-Team staat voor Emergencies Team en begint met de Noor Ole Solvang en de Russische Anna Neistat die in 2013 naar Syrië gaan om daar een massaslachting door clusterbommen te onderzoeken. Als ze daar zijn en mensen daarover ondervragen, vliegt er juist weer een vliegtuig over die de gemoederen sterk in beroering brengt.
Het tweetal volgde twee jaar eerder in hun woonplaats Parijs beelden van demonstraties tegen Assad die tot marteling en dood konden leiden. Daarop troffen ze voorbereidingen om undercover naar Syrië te gaan en de toestand met eigen ogen waar te nemen, getuigen van misdaden te interviewen en bewijzen te verzamelen.

Fred Abrahams, de oprichter van het team, die eerder de val van Milosevic bespoedigde en met Anna skypt over de toestand daar, gaat in 2011 zelf met Peter Bouckaert naar Libië, omdat er geruchten zijn over een massa slachting onder gevangenen van Khadhafi in Tripoli. Peter, die in de buurt van Genève op een boerderij opgroeide en woont, is blij dat hij iets kan doen tegen het onrecht in de wereld. Na het einde van de burgeroorlog onderzocht het tweetal ook misdaden die begaan werden door de rebellen.

Anna houdt juist in Moskou een persconferentie over de bomaanslagen op de Syrische bevolking, omdat de Russen op de hand van Assad zijn. Het verwijt van een journalist dat ze deel uitmaakt van een samenzwering legt ze naast zich neer. Zelf groeide ze op in de tijd van de perestrojka en probeerde haar klasgenoten over te halen uit de Jonge Pioniers te stappen, hetgeen haar bijna op verwijdering van school kwam te staan. Ze bezoekt haar ouders die zeggen dat zij gestopt zijn met roken, terwijl Anna de ene sigaret na de andere aansteekt. Ze belt meteen met het hoofdkantoor van de HRW in New York over de ontwikkelingen.  

In 2012 zijn Anna en Ole opnieuw in Syrië om een bombardement in Aleppo te onderzoeken. Ze zitten in een schuilkelder en voelen zich niet erg veilig. Hun tolk, die Engels leerde door Shakespeare te lezen, vertelt dat zijn vrouw zwanger is en Ole kan hem de hand schudden omdat Anne ook zwanger is. Als ze horen dat er bommen zijn gevallen op Azaz spoeden ze zich daarheen en doen verslag van de verwoestingen. Terug in Parijs praten ze over hun gevoelens met de twaalfjarige zoon van Anna. Volgens Anna kan de jongen die graag gamet, zich geen voorstelling maken van de dood.

In het hoofdkantoor in New York bespreekt men samen met Anna en Ole de oproep om een no fly zone in te stellen. De leidinggevende vrouw betwijfelt of men hieraan gevolg zal geven. In ieder geval bindt Poetin wel in als de HRW met sterke aanwijzingen komt over een aanval met gifgas door Assad.

Het is inmiddels alweer drie jaar geleden dat de documentaire het eerst werd vertoond en nog steeds is de oorlog in Syrië niet voorbij. Het risicovolle werk van leden van de HRW blijft daarmee van levensbelang voor mensen in Syrië en elders in de wereld.

Hier de trailer op Netflix, hier meer over de vier personen op de site van E-Team.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen