Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



dinsdag 3 januari 2017

Mijn naam was Kostas (2017), documentaire van Elly de Bont


Geadopteerde Griek kon zich niet verenigen met bestaande situatie

Elly de Bont, die meewerkt aan televisieprogramma's als Spoorloos en De Reünie, portretteert in Mijn naam was Kostas het leven van televisiepresentator André van den Toorn (zie foto) die geboren is in Griekenland en door een Nederlandse moeder geadopteerd is. Hij klaagt nogal over de last die dit tot de dag van vandaag heeft opgeleverd, al zegt zijn biologische moeder Marina dat hij het beste het verleden kan vergeten en in het heden leven.

De documentaire begint met deze Marina die in de buurt van het kindertehuis in Athene woont waar ze haar zoon al vroeg in zijn leven naar toe heeft gebracht. Met veel dramatiek houdt ze zich vast aan het hek dat het tehuis omsluit en treurt nog altijd om haar actie. André zelf is gedecideerd over het feit dat men kinderen nooit mag afstaan en wordt zelfs boos als Marina hem teveel op de nek zit.

De Bont geeft enige achtergrondinformatie over de adoptiepolitiek van de Grieken in de jaren zestig. Zeshonderd babies ondergingen hetzelfde lot als Andrë. Diens huidige moeder vertelt over de gang van zaken rond de adoptie. Zelf kon ze geen kinderen krijgen en vloog daarom met haar man naar Athene. Ze had daar de keuze uit drieëntwintig kinderen en vond het moeilijk om er eentje uit te kiezen. Toen ze tenslotte André hadden gekozen, bleek dat Marina nog geen toestemming had gegeven. Ze richtten zich daarom op Ivy, een schattig meisje. Toen echter de toestemming van Marina los kwam, namen ze toch André mee naar Nederland. De moeder sprak echter nog vaak over Ivy en kijkt ook bijna verliefd naar een fotootje van haar.

De Bont spreekt met Marina over de achtergrond van haar actie om André af te staan. Deze vertelt heel aangrijpend dat ze haar verloofde in bed betrapte met haar zusje en dat ze het meteen uitmaakte. Ze had zelfs geen zin meer in het leven, maar André schopte in haar buik alsof hij wilde zeggen dat hij er ook nog was. Haar huidige man vroeg haar mee te gaan naar Athene, haar kind was geen bezwaar voor hem, maar Marina vreesde het oordeel van diens familie als het kind vlak na hun huwelijk geboren zou worden en gaf het weg.

André kent lotgenoten die net als hij uit Athene naar Nederland kwamen. Emilio die een restaurant heeft in Den Haag, lag zelfs in de box met hem. Emilio accepteerde het feit dat hij geadopteerd was als een gegeven tot hij zelf kinderen kreeg en zijn moeder dood ging. Daarna ging hij op zoek naar zijn biologische moeder. André leest later nog een brief voor dat die hem hartelijk zal verwelkomen.

Ik werd aangetrokken door de documentaire omdat die zou gaan over een man die zich zijn hele leven miskend voelt na zijn adoptie en nergens voet aan de grond zou krijgen. Dat viel met André nog wel mee, vond ik. Het zal meer te maken hebben gehad met het zusje Ivy die altijd op de achtergrond aanwezig was, later in Nova Scotia belandde en daar een gelukkig leven leidt. In de documentaire met een hoog Viva gehalte heeft hij ook contact met haar via de smartphone. Hij zegt dat hij wat in de war is over hun contact. Dan is het geadopteerde zusje van André, Pien, er veel slechter aan toe. In het begin van haar leven was ze lichamelijk al niet gezond en later kwamen er nog psychische problemen bij. Tijdens een wandeling in de natuur zegt ze tegen De Bont dat ze zich ongewenst voelt maar dat ze daar verder niet over wil praten omdat het dan te dicht bij komt. Treurig, zo’n lot. Dan mag André zich gelukkig prijzen. 

Hier de trailer op vimeo.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen