Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 4 januari 2017

Emma wil leven (2016), documentaire van Jessica Villerius


Verlangen naar het leven wordt genekt door de kracht van de dood

De aangrijpende documentaire Emma wil leven gaat over een achttienjarige Emma die er niet in slaagt haar ziekte anorexia het hoofd te bieden. Na zes jaar van strijd moet ze het hoofd in de schoot leggen. Iets wat nauwelijks voorstelbaar is in onze maatschappij met zeer ontwikkelde technische middelen, intelligente artsen en andere hulpverleners.

Aan het eind van de uitzending zegt Villerius dat zij na de dood van Emma, die graag documentairemaker had willen worden, gevraagd werd haar filmpjes te rangschikken, hetgeen nog een lastige opgave was, want wat laat men wel en wat laat men niet zien. Het doel van Emma was in ieder geval om jonge meisjes te waarschuwen voor het monster dat in het hoofd kan gaan zitten. Betrokkenen zeiden dat de filmpjes precies weergeven wat anorexia is. Volgens Annemarie van Bellegem, haar behandelaar in het AMC, gaat het bij anorexia niet zozeer om een eetstoornis maar de behoefte om controle te houden. De raad om te eten is vergelijkbaar met de raad om een brandend huis in te lopen.

Emma begint met een filmpje dat ze op 1 mei 2015 opnam. Het is de wereldprimeur van het feit dat ze weer op een fiets zit en dat ze het rijden nog niet verleerd is. Daarna worden we geconfronteerd met een foto van een jaar later die heel schokkend is, omdat het gezicht van Emma dan helemaal uitgeteerd is.

De ouders vertellen dat Emma de middelste van drie meiden is, een positie die niet gemakkelijk is voor een gevoelig meisje, maar die ze zoveel mogelijk geruststelden en aandacht gaven. Desondanks merkte de moeder dat het slechter ging. Na een bezoek aan de huisarts werd Emma doorverwezen naar kinderarts Van Bellegem in het AMC. In zes jaar tijd volgden veel andere klinieken en behandelwijzen, maar geen van de interventies was afdoende. In februari 2015 kwam de anorexia zo sterk terug dat ze met een rechterlijke machtiging onder dwang gevoed werd.

Annemarie noemt dwangvoeding een duivels dilemma, temeer omdat Emma niet geloofde dat ze haar eigen ziekteproces niet onder controle had. Ze wilde graag naar New York en haar ouders stemden daarmee in, ook al had Emma niet helemaal voldaan aan de voorwaarden die ze daarvoor hadden gesteld. Een terugval daarna maakte dat Emma naar een centrum in Portugal wilde waar ze vertrouwen in had. Van Bellegem ging, net als de ouders akkoord, al was Emma in een slechte fysieke conditie. Carmen, die het centrum leidt, schrok toen ze het hoopje niets in een rolstoel op zich af zag komen. Samen met therapeuten Fred en Charlotte had ze een aangepaste behandeling voor Emma opgesteld.  

In de documentaire zijn de nodige opnames te zien van de verslechtering van de toestand van Emma. Hoe harder ze tegen de ziekte vocht, hoe wanhopiger ze werd. Het is treurig te merken dat men met lege handen staat tegenover een zaak van leven en dood, maar dat is vaker zo. Ons menselijk ingrijpen is beperkt en het is goed ons daarvan bewust te zijn. Dat maakt het aanvaarden van dit soort drama’s misschien iets gemakkelijker te verteren.

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen